zondag 15 september 2013

De ontdekking van de hemel

Dit boek was een van de vele boeken die ik weer eens een keer wilde herlezen, maar deze kreeg wat meer prioriteit omdat het op mijn literatuurlijst mag (welke ik dus nog lang niet vol heb). Het is een episch boek, en wellicht niet de slimste keuze om een samenvatting van te maken, maar ach.


De Ontdekking Van De Hemel is de geschiedenis van een hemelse missie, naverteld door de engel van dienst die met die taak was belast. Eerst krijg je de voorgeschiedenis te weten van de bijzondere vriendschap tussen de intellectuele Onno en de vrouwenverslinder Max, die in een driehoeksverhouding verandert met de komst van de muzikante Ada. Het kind uit deze verhouding zou de uitverkorene moeten zijn en de missie volbrengen.

Harry Mulisch was een van de internationaal bekendste Nederlandse auteurs. Hij heeft meer dan tachtig romans, toneelstukken, essays, gedichten en filosofische reflecties geschreven, die zijn vertaald in meer dan dertig(!) talen. Ook was hij, samen met Willem Frederik Hermans en Gerard Reve, een van de "Grote Drie" van de Nederlandse na-oorlogse literatuur. In 2007 werd De Ontdekking Van De Hemel benoemd tot het beste Nederlandse boek ooit. Of het dat ook echt is? Smaken verschillen, maar de deelnemers aan de stemming vonden het in ieder geval wel.

dinsdag 3 september 2013

Fight like a girl

Dus, vorige week ben ik naar Emilie Autumn geweest in de Dynamo in Eindhoven. Ik had een V.I.P.-ticket, wat inhield dat ik een kleine goodiebag kreeg (met een vlag, speciale thee en een gesigneerde setlist), veel vroeger de zaal in mocht én dat ik een meet & greet kreeg met Emilie Autumn herself (waar ik alleen over zal zeggen dat het heel bijzonder was, omdat het gesprek heel erg persoonlijk was).



De show zelf was theatraler dan ooit. Kostuums werden gewisseld, verschillende karakters uitgebeeld, een verhaal werd verteld. Er werd geopend met Best Safety Lies In Fear, waarop de dames opkwamen met schokkerige bewegingen, wat werd gevolgd door het strijdlied Fight Like A Girl en het veel agressievere Time For Tea ("Eradicate the enemy, somewhere it's always time for tea"). Het verhaal gaat verder met de instrumentale 4 o'Clock Reprise, waarin Emilie wordt ontdaan van haar strijderskostuum en zielsalleen wordt achtergelaten. In die staat zingt ze What Will I Remember, een rustig en gevoelig liedje waarin ze zich afvraagt of haar verhaal doorgaat en hoe en waarom.



 Dan komen de Crumpets weer op om Emilie een dwangbuis aan te doen tijdens Take The Pill, een agressief en angstaanjagend lied over het gedwongen nemen van een pil die meer kwaad dan goed doet (om het maar eens zacht uit te drukken). Maar het wordt gevolgd door de sarcastische wals The Art Of Suicide, wat een vrolijke noot toevoegt, welk dan weer wordt gevolgd door de verleidelijke waaierdans van Veronica Varlow (een helft van de Bloody Crumpets) op Dominant. Waarna Emilie en Maggots ook weer opkomen om erotische fanfictie (gevonden op fanfiction.net) na te spelen op werkelijk hilarische wijze, waarop Veronica haar Rat Game speelt: ze kiest een deerne uit het publiek die waarschijnlijk nog nooit een andere dame heeft gekust, en doet een soort rollenspel met haar met de kus als hoogtepunt. Daarna Maggots komt weer op en kondigt de pauze aan waarin je "wat kunt drinken bij de bar, merchandise kan kopen of een nieuwe beste vriend kan ontmoeten".



Na de pauze was het tijd voor donkere, mannelijkere liedjes. Girls! Girls! Girls! is een cabaretnummer waarin de meisjes van het gekkenhuis worden gepresenteerd als bezienswaardigheid, waarin Emilie de rol speelt vaan de jongeman die hen aanprijst. Dit wordt gevolgd door Dr. Stockill's Speech, met een leeg podium en de lichten uit, waarin de Engelse burgers worden opgeroepen uit te kijken voor het gevaar dat "vrouwen" heet en als ze problemen veroorzaken ze op te laten sluiten in The Asylum For Wayward Victorian Girls, wat leidt naar het opzwepende We Want Them Young. Omdat het podium te klein was om een vuurshow te doen (wat in ieder ander geval wel zou gebeuren), streelden Veronica en Maggots het haar van mensen in het publiek onderwijl intens oogcontact makend. We Want Them Young is een dialoog tussen doktoren van het gekkenhuis aan de ene kant en de patiënten aan de andere. Meer mannenrollen voor Emilie: Scavenger is he tlied dat een introductie vormt voor het karakter Scavenger, die zorgt voor de lijken van gestorven meisjes uit het gekkenhuis.



Dan weer een kleine pauze voor Emilie en de Crumpets, bij How To Break A Heart (een gedicht waarvan de audioversie werd afgespeeld), wat tijd geeft om om te kleden naar een witte jurk, waarin het rustige, triestige Gaslight en het verhalende The Key wordt gezongen. Wat weer wordt gevolgd door het korte, hevige Hell Is Empty, waarin cakejes en thee in het publiek wordt gegooid. Emilie en Veronica verlaten dan het podium, Maggots alleen achterlatend, de vloer schrobbend op een zo mogelijk nog triestigere reprise van Gaslight. Maar gelukkig eindigt het met de overwinningsmars One Foot In Front Of The Other. Of toch niet helemaal, Emilie komt nog voor een laatste keer het podium op om haar fans te bedanken voor het mogelijk maken van deze show en ervoor te zorgen dat The Asylum echt is, en niet iets dat alleen bestaat in haar fantasie. Het echte slot van de show wordt gevormd door een komisch dansje op With Every Passing Day (de titelsong van de BBC-serie Upstairs, Downstairs).

Foto's door Nando Harmsen (nandOOnline), genomen in Eindhoven.