zondag 25 augustus 2013

Blancanieves

Mijn vrienden zijn verantwoordelijk voor meer van mijn blogs dan ze zich waarschijnlijk realiseren. Zij zijn het die mij meenemen naar films (Gummo) of naar tentoonstellingen (De Grote Verandering), of naar waar dan ook. Ze laten mij luisteren naar geweldige muziek (Emilie Autumn, Amanda Palmer, Yann Tiersen). Ze sturen mij links door naar de websites/blogs van geweldige kunstenaars (de fotograaf Christian Hendricks ken ik bijvoorbeeld door hen). En nu hebben ze meegenomen naar deze film: Blancanieves.



Blancanieves is Sneeuwwitje herverteld. Het speelt zich af in het Andalusië van de jaren '20. Een stierenvechter raakt verlamt na geraakt te zijn door een stier, waardoor zijn vrouw een vroeggeboorte krijgt en sterft in het kraambed. Het kind, Carmen, wordt opgevoed door de vrouw waarmee haar vader hertrouwd, maar die heeft absoluut niet het beste met haar voor. Weglopen wordt uiteindelijk haar redding, vooral als ze gevonden wordt door een rondreizend dwergencircus, en bij toeval haar talent voor stierenvechten wordt ontdekt.



Blancanieves is de derde film van regisseur Pablo Berger, waar maar zeer weinig over te vinden is op het internet. (Iemand meer informatie?) In ieder geval blijkt Blancanieves zijn meest succesvolle film te zijn (of in ieder geval die met de meeste prijzen): tien Goya-awards, vier Gaudí-awards en een trofee van het Bucharest Film Festival. Daarnaast was Blancanieves de Spaanse inzending voor de Academy Awards 2013, in de categorie voor beste niet-Engelstalige film.

woensdag 21 augustus 2013

Nationaal archeologisch museum van Athene

Ik ben veel weggeweest deze zomervakantie, en heb veel bezocht, maar weinig geblogd. Het enige
'blogwaardige' van Londen was het concert van Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra, dus dat is afgehandeld. Maar in Griekenland heb ik wel veel culturele (lees: blogwaardige) dingen gedaan, met name in Athene, Delphi en Metéora, waarvan dit de eerste blog is in de serie.


Het archeologisch museum van Athene (niet te verwarren met het - veel nieuwere - Akropolismuseum) is een van de grootste musea ter wereld gewijd aan de Griekse oudheid, maar heeft ook prehistorische voorwerpen en een paar kunstwerken van hedendaagse Griekse kunstenaars (die opgesteld staan verspreid over de collectie).


Het museum is opgedeeld in de volgende afdelingen (welke een goed overzicht geven in wat er te zien is): prehistorisch, beeldhouwwerken, vazen en kleine voorwerpen, metaalbewerking en Egyptische en Nabije-Oosten antiquiteiten. Hoogtepunten zijn te vinden in iedere toeristengids waarin Athene ook genoemd wordt (waaronder het gouden masker van Agamemnon), mijn hoogtepunt (nerd die ik ben) is de tentoonstelling over het Antikythera scheepswrak.


Die tentoonstelling is heel sprookjesachtig. Meer dan levensgrote marmeren beelden, half aangetast door het zeeleven (de helft die onder de grond lag is nog helemaal gaaf), welke een haast demonische indruk geven. Verder is er enorm bronzen beeld van een filosoof, en achtergebleven (zeldzame!) kleinere spullen. Maar het mooist, en fascinerendst, vind ik toch wel het uurwerk: dit is de eerste computer!. Het functioneert via tandraderen, en geeft voor iedere willekeurige datum verschillende astronomische gegevens aan (standen van maan en planeten, sterrenbeeld, etc.). Het schipwrak en de bijbehorende schatten is trouwens opgedoken door Jacques Cousteau en zijn team.

zondag 11 augustus 2013

De grote verandering

Vooraf excuses voor deze blog. Ik had eerder al over deze tentoonstelling willen schrijven, maar durfde niet. Ik snapte de schilderijen niet - nog steeds niet, eigenlijk. Maar ik probeer wel. Heel hard, zelfs (ik heb in totaal vier keer de tentoonstelling bezocht, en ben ook naar een lezing erover gegaan).

Vandaag was de laatste dag van de tentoonstelling, dus als je nog niet bent geweest, zul je ook niet meer kunnen gaan. Als je graag had willen gaan na het lezen van deze blog, het spijt me verschrikkelijk. Echt waar. Maar het was de keuze tussen het schrijven van een blog over iets wat ik half/niet begreep of het uitstellen tot ik er wél iets van snap. Geen blog was geen optie, daarvoor heb ik te hard geprobeerd 'm wel te snappen.


In De Grote Verandering staan werken tentoongesteld uit de twintig jaar vóór de revolutie van 1917, een periode van grote spanningen in Rusland. Niemand wist waar het op uit zou lopen, maar veel veranderde in korte tijd, wat ook zeer goed weerspiegeld wordt in de kunst. In zeer korte tijd ontstonden verschillende nieuwe stromingen, waaronder suprematisme (ideale geometrische abstractie) en impressionisme (weergeven van de realiteit zoals de schilder die ziet, niet zoals die objectief is).

De tentoonstelling is in twee delen onderverdeeld: links de donkerrode kant met de meer traditionele, romantische schilders, rechts de felgroene kant met de vooruitstrevende schilders van de nieuwe stromingen. Het is deze breuk tussen oude ideeën en nieuwe idealen die zo kenmerkend is voor de schilderkunst in deze periode, maar vooral ook de tijd zelf. De spanningen zijn er, alleen niemand weet nog wat gaat gebeuren. Later zullen precies deze spanningen uitlopen op een regelrechte revolutie, wat het einde van het tsarenrijk zal worden en het begin van een nieuw tijdperk gebaseerd op gelijkheid en broederschap (of zo was het idee).


Prachtig is de splitsing tussen de twee delen van de tentoonstellingen. Het donkerrode deel bestaat uit esthetisch mooie kunst, welke een beetje laat denken aan foto's. Het is een stilte voor de storm - een storm, die gevormd wordt door het felgroene deel. Het felgroene deel is een mengelmoes van stromingen, van verschillende maten van abstractie. Het is een explosie van kleur; felle, harde kleuren. Niet de subtiliteit van het donkerrode deel, maar grove vormen. (Een goed idee van hoe het voelt is Stravinsky's Le Sacre Du Printemps. Hoewel het muziek is, is het toch onlosmakelijk verbonden aan de tentoonstelling - er wordt zelfs een ballet vertoont van Pina Bausch op die muziek. Het is een revolutionair stuk - de première ervan werd de grootste rel uit de muziekgeschiedenis.)