zaterdag 20 juli 2013

Amanda Palmer & the grand theft orchestra (editie Londen), deel II: het optreden

Ik heb weinig tijd, maar ik ga dit schrijven. Nu. Omdat ik mijn Twitter-beloftes moet en zal nakomen. (Deze blog is trouwens met dank aan Setlist.fm, waarop precies staat wat er gespeeld is en wanneer.)



De band begon met hun Grand Theft Intermission, gevolgd door Do It With A Rockstar, The Killing Type en Want It Back (alle nummers van het laatste album, Theatre Is Evil). Daarna wat oudere nummers als Missed Me (uit Palmers tijd met The Dresden Dolls; de toevoeging van de band aan het geweld van de piano was prachtig) en Oasis (solotijd van Palmer).

Voor Oasis vertelde ze over haar optreden op Glastonbury festival eerder die maand, waar ze een van de Oasis-bandleden ontmoette. Ze vroeg hem of hij tijdens het liedje het podium op wou rennen om haar bloemen te brengen, maar hij weigerde. "Hoe weet ik of jullie me niet voor gek zetten met dat lied?" Zelfs na uitleggen dat het niet zo was (het liedje gaat zelfs niet over de band) en veelvuldig aandringen, bleef hij weigeren.

Voor de nieuwsgierigen, hier de videoclip van Oasis:



Verder met de liedjes: Astronaut (categorie gouwe ouwe), Bottomfeeder (waarin werd gestagedived met een prachtige sleep), het ontroerende duet Delilah (tussen Amanda Palmer en Georgia Rain van Bitter Ruin), een cover/duet tussen Tom Milsom en Amanda Palmer (For The Windows Of Paradise, For The Fatherless In Ypsilanti origineel van Sufjan Stevens) en Map Of Tasmania. En de janknummers: Bigger On The Inside en The Bed Song, waarbij de tranen over ieders wangen vloeiden. Maar gelukkig was daar dan weer een komische noot in de vorm van Kate Miller Heidke, die dit lied over Facebook zong:



De show eindigde met de meezingers: Lost, de Pulp-cover Common People en Leeds United.

Wacht even, eindigde? Nope. We kregen nog twee toegaven, waarvan de eerste nu een hit op het internet is (en waardoor deze avond nu legendarisch is):



Het lied is een open brief naar de Daily Mail, die een artikel heeft geschreven over haar op Glastonbury festival. Niet over haar optreden of haar muziek, maar over een incidentje over een blote borst die uit haar beha kwam. Dit is haar eloquente antwoord.

Toegift twee was de gouwe ouwe Girl Anachronism. Buiten, na de show is er nog extra In My Mind en Ukelele Anthem gespeeld, maar ik moest jammer genoeg terug, omdat ik anders niet terug zou kunnen naar mijn slaapverblijf.

P.S. Ergens tijdens de show, maar ik weet niet meer waar precies, was er nog een gastoptreden van Limbo. Acrobatiek, degenslikken en geweldige muziek. Dit geeft wel een goede sfeerimpressie:

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen