vrijdag 19 juli 2013

Amanda Palmer & the grand theft orchestra (versie Londen), deel I: het voorprogramma

Dus, ik was zes dagen in Londen en heel toevallig was Amanda Palmer met haar Grand Theft Orchestra daar ook. Wat doe je dan? Jep, goed geraden.

Nog geen week na de show in Utrecht waren we er dan weer, dit keer in de Roundhouse in Londen. We stonden ongeveer een uur van tevoren buiten in een rij die al lang was, maar alleen nog maar langer en langer werd. Heel anders dan in Utrecht, waar het publiek langzaam maar zeker binnendruppelde toen de deuren al lang open waren. Dit waren fans.

(Deze blog is alleen het voorprogramma, puur en alleen om te voorkomen dat het een mega-lange blog wordt. Serieus, het waren vijf bands.)

Nog voordat de deuren opengingen werden we al onthaald door de indie-brassband Perhaps Contraption:


Deze muziek swingend noemen, is een understatement. Echt geweldig, vooral toen bleek dat ze doorgingen toen we wachtten voordat de zaal openging en ook daarbinnen nog bleven spelen. (Ook Amanda Palmer zelf vond ze leuk, ze verscheen kort - en welhaast onopgemerkt - op het podium om ze te filmen met haar smartphone.)

Vervolgens verscheen ze op het balkon, gehuld in kimono, met haar ukelele en een schattig jongetje uit het publiek aan haar zijde, maar zonder enig spoor van een microfoon. Ze maande het publiek tot stilte en begon Creep te spelen (origineel van Radiohead).


Daarna volgden Jherek Bischoff en Simple Pleasure (waar de een begon en de ander eindigde, is en blijft een mysterie). Wel deden beide acts minder nummers dan in Utrecht, puur en alleen omdat er meer, veel meer op het programma stond. Maar beide acts speelden wel met dezelfde energie (of wellicht zelfs meer, want ongelooflijk enthousiast publiek).

Volgende in het voorprogramma: Bitter Ruin. Een duo bestaande uit een zangeres met een fenomenale stem en een zanger/gitarist. Het lied dat ze zongen, Trust, deed me denken aan Spaanse flamenco, met de gepassioneerde stem en het voetenstampen op de grond. Hier een filmpje van een eerder optreden van deze tour (nog geen week eerder), in La Cigale te Parijs:



De laatste act van het voorprogramma was ene Tom Milsom, waar ikzelf nog nooit van gehoord had, maar menig Britse jongedame wel (te oordelen naar het gegil toen hij op het podium verscheen). Hij speelde lichtvoetige muziek, zichzelf begeleidend op ukelele en piano:


En dan... eindelijk het moment waarop allen hadden gewacht, maar bijna waren vergeten dat het ooit nog zou komen: Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra (die blog volgt morgen).

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen