zaterdag 20 juli 2013

Amanda Palmer & the grand theft orchestra (editie Londen), deel II: het optreden

Ik heb weinig tijd, maar ik ga dit schrijven. Nu. Omdat ik mijn Twitter-beloftes moet en zal nakomen. (Deze blog is trouwens met dank aan Setlist.fm, waarop precies staat wat er gespeeld is en wanneer.)



De band begon met hun Grand Theft Intermission, gevolgd door Do It With A Rockstar, The Killing Type en Want It Back (alle nummers van het laatste album, Theatre Is Evil). Daarna wat oudere nummers als Missed Me (uit Palmers tijd met The Dresden Dolls; de toevoeging van de band aan het geweld van de piano was prachtig) en Oasis (solotijd van Palmer).

Voor Oasis vertelde ze over haar optreden op Glastonbury festival eerder die maand, waar ze een van de Oasis-bandleden ontmoette. Ze vroeg hem of hij tijdens het liedje het podium op wou rennen om haar bloemen te brengen, maar hij weigerde. "Hoe weet ik of jullie me niet voor gek zetten met dat lied?" Zelfs na uitleggen dat het niet zo was (het liedje gaat zelfs niet over de band) en veelvuldig aandringen, bleef hij weigeren.

Voor de nieuwsgierigen, hier de videoclip van Oasis:



Verder met de liedjes: Astronaut (categorie gouwe ouwe), Bottomfeeder (waarin werd gestagedived met een prachtige sleep), het ontroerende duet Delilah (tussen Amanda Palmer en Georgia Rain van Bitter Ruin), een cover/duet tussen Tom Milsom en Amanda Palmer (For The Windows Of Paradise, For The Fatherless In Ypsilanti origineel van Sufjan Stevens) en Map Of Tasmania. En de janknummers: Bigger On The Inside en The Bed Song, waarbij de tranen over ieders wangen vloeiden. Maar gelukkig was daar dan weer een komische noot in de vorm van Kate Miller Heidke, die dit lied over Facebook zong:



De show eindigde met de meezingers: Lost, de Pulp-cover Common People en Leeds United.

Wacht even, eindigde? Nope. We kregen nog twee toegaven, waarvan de eerste nu een hit op het internet is (en waardoor deze avond nu legendarisch is):



Het lied is een open brief naar de Daily Mail, die een artikel heeft geschreven over haar op Glastonbury festival. Niet over haar optreden of haar muziek, maar over een incidentje over een blote borst die uit haar beha kwam. Dit is haar eloquente antwoord.

Toegift twee was de gouwe ouwe Girl Anachronism. Buiten, na de show is er nog extra In My Mind en Ukelele Anthem gespeeld, maar ik moest jammer genoeg terug, omdat ik anders niet terug zou kunnen naar mijn slaapverblijf.

P.S. Ergens tijdens de show, maar ik weet niet meer waar precies, was er nog een gastoptreden van Limbo. Acrobatiek, degenslikken en geweldige muziek. Dit geeft wel een goede sfeerimpressie:

vrijdag 19 juli 2013

Amanda Palmer & the grand theft orchestra (versie Londen), deel I: het voorprogramma

Dus, ik was zes dagen in Londen en heel toevallig was Amanda Palmer met haar Grand Theft Orchestra daar ook. Wat doe je dan? Jep, goed geraden.

Nog geen week na de show in Utrecht waren we er dan weer, dit keer in de Roundhouse in Londen. We stonden ongeveer een uur van tevoren buiten in een rij die al lang was, maar alleen nog maar langer en langer werd. Heel anders dan in Utrecht, waar het publiek langzaam maar zeker binnendruppelde toen de deuren al lang open waren. Dit waren fans.

(Deze blog is alleen het voorprogramma, puur en alleen om te voorkomen dat het een mega-lange blog wordt. Serieus, het waren vijf bands.)

Nog voordat de deuren opengingen werden we al onthaald door de indie-brassband Perhaps Contraption:


Deze muziek swingend noemen, is een understatement. Echt geweldig, vooral toen bleek dat ze doorgingen toen we wachtten voordat de zaal openging en ook daarbinnen nog bleven spelen. (Ook Amanda Palmer zelf vond ze leuk, ze verscheen kort - en welhaast onopgemerkt - op het podium om ze te filmen met haar smartphone.)

Vervolgens verscheen ze op het balkon, gehuld in kimono, met haar ukelele en een schattig jongetje uit het publiek aan haar zijde, maar zonder enig spoor van een microfoon. Ze maande het publiek tot stilte en begon Creep te spelen (origineel van Radiohead).


Daarna volgden Jherek Bischoff en Simple Pleasure (waar de een begon en de ander eindigde, is en blijft een mysterie). Wel deden beide acts minder nummers dan in Utrecht, puur en alleen omdat er meer, veel meer op het programma stond. Maar beide acts speelden wel met dezelfde energie (of wellicht zelfs meer, want ongelooflijk enthousiast publiek).

Volgende in het voorprogramma: Bitter Ruin. Een duo bestaande uit een zangeres met een fenomenale stem en een zanger/gitarist. Het lied dat ze zongen, Trust, deed me denken aan Spaanse flamenco, met de gepassioneerde stem en het voetenstampen op de grond. Hier een filmpje van een eerder optreden van deze tour (nog geen week eerder), in La Cigale te Parijs:



De laatste act van het voorprogramma was ene Tom Milsom, waar ikzelf nog nooit van gehoord had, maar menig Britse jongedame wel (te oordelen naar het gegil toen hij op het podium verscheen). Hij speelde lichtvoetige muziek, zichzelf begeleidend op ukelele en piano:


En dan... eindelijk het moment waarop allen hadden gewacht, maar bijna waren vergeten dat het ooit nog zou komen: Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra (die blog volgt morgen).

woensdag 10 juli 2013

Amanda Palmer & the grand theft orchestra (versie Utrecht)

Op dit concert heb ik lang moeten wachten. Het was eigenlijk al veel eerder gepland, april of maart dit jaar of iets dergelijks. Maar de tour was wegens omstandigheden afgelast, en nu opnieuw gepland. En eigenlijk kwam het me ook beter uit (de oude datum viel midden in de proefwerkweek, deze is fijn in mijn vakantie).



Eerst het voorprogramma, bestaande uit twee aparte, en totaal verschillende, acts: eerst Jherek Bischoff en daarna Simple Pleasure. Jherek Bisschoff, die tevens bassist is in The Grand Theft Orchestra, speelde eigen muziekstukken die hij geschreven heeft voor verschillende orkesten/kwartetten. Solo. Op ukelele/bas, met behulp van een loopapparaat. Meesterlijk! De tweede act was Simple Pleasure, bestaande uit Chad Raines (gitarist/synthesizerspeler van The Grand Theft Orchestra) en Jessie England. Dit was minder aan mij besteed. Ik houd niet zo van synthpop, maar het enthousiasme van de muzikanten werkte erg aanstekelijk.



En dan de hoofdact. Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra waren geweldig. Ze begonnen met een instrumentaal stuk (The Grand Theft Intermission) en speelden energiek nummers van het laatste album (Theatre Is Evil), met af en toe gouwe ouwe ertussendoor (Astronaut) of een cover (Common People van Pulp). Palmer dook het publiek in tijdens Want It Back, en stagedivede bij een ander nummer, met enorm lange, kleurrijke sleep aan haar jasje. Na een zeer ruim aantal nummers gespeeld te hebben, ging de band af en speelde Palmer alleen, zichzelf begeleidend met haar ukelele. Ze vroeg het publiek om verzoeknummers, en besloot uiteindelijk om In My Mind te spelen. En Map Of Tasmania, haar ode aan vrouwelijk schaamhaar. Ook speelde een nieuw nummer, dat ze niet iedere avond speelde, zo vertelde ze, genaamd I'm Bigger On The Inside. "It's a long and depressing song," aldus Palmer. Uiteindelijk kwam de band weer op voor een toegift, bestaande uit de gouwe ouwe nummers Coin Operated Boy, Leeds United, Girl Anachronism, en het nieuwe Do It With A Rockstar.

Het was een geweldig concert, en nog steeds aan het begin van de tournee, dus komt het zien mensen. Tourdata staan hier: http://amandapalmer.net/shows/