zondag 24 maart 2013

Frankenstein

Een kleine waarschuwing vooraf: dit wordt geen lovende blog. Ik vond het boek namelijk noch onderhoudend, noch interessant om te lezen (om het maar eens beleefd uit te drukken). Niet dat het geen goed boek is; integendeel, het is een van de bekendste werken uit de Engelse literatuur. Maar mij viel het tegen.


Frankenstein begint met de brieven van Robert Walton aan zijn zuster. Hij wil een poolexpeditie gaan ondernemen, en is op zoek naar zeelui die bereid zijn om deze gevaarlijke reis met hem te maken. Als hij goed en wel op zee is, ziet hij eerst een figuur op een slede over het ijs gaan, en kort daarna een andere man die om hulp smeekt. Ze halen hem binnen, en langzaam maar zeker vertelt deze mysterieuze man, Frankenstein geheten, zijn verhaal.

Frankenstein was een jonge, idealistische student die het geheim te weten komt over hoe je leven kunt opwekken. En met die kennis, naïef als hij is, creëert hij een monster. Het monster heeft een goed karakter, maar is zo afzichtelijk dat hij overal wordt gevreesd waar hij komt, terwijl hij zich van geen kwaad bewust is. Eenzaam en verstoten zint het monster op wraak op zijn schepper.


Mijn grootste probleem met het boek is dat ik geen enkele sympathie kan opbrengen voor de hoofdpersoon, Frankenstein. Hij creëert een monster, maar met een hart van goud. In eerste instantie vlucht Frankenstein voor hem (oké, begrijpelijk), maar als het monster hem daarna om een gunst vraagt, zodat hijr niet langer verstoten hoeft te zijn, en Frankenstein ook van hem af is, weigert Frankenstein. Dus neemt het monster wraak, en Frankenstein, egocentrisch als hij is, heeft alleen nog maar oog voor zijn eigen ellende, niet begrijpende dat hij dit zelf over zich heeft afgeroepen.

Verder hij herhaalt zichzelf steeds. Hoe gruwelijk het monster wel niet is, en hoe erg hij het wel niet heeft, en dat niemand zijn geheim ooit zou kunnen begrijpen. En hoe vaker hij dit herhaalt, hoe meer ik me ga ergeren.


Mary Shelley schreef Frankenstein, haar bekendste werk, op haar negentiende. Frankenstein is en was enorm succesvol, en heeft al vele film- en toneelbewerkingen gehad. Tot 1970 was dit ook het enige waar ze bekend van was; dit en het uitgeven van het werk van haar man, Percy Byscche Shelley. Sinds 1970 geniet ook de rest van haar oeuvre weer grotere interesse onder Engelsstudenten en -geleerden.

maandag 18 maart 2013

&ME

Tijden geleden verscheen op Otje Blogt Cultuur een gastblog van Leon over de participantendag van de film &ME, die toen nog in de maak was. Nu is de film er dan eindelijk, en natuurlijk ben ik er ook heen geweest.

&ME is de filmbewerking van het boek Fremdkörper van Oscar van den Boogaard (de setting is immers totaal anders dan in het boek). In de filmversie speelt het verhaal zich af tegen de achtergrond van de verhuizing van het Europees Parlement van Brussel naar Straatsburg en weer terug. &ME vertelt het verhaal van Eduard, een homoseksuele, gedesillusioneerde jurist die zijn bestaan in Berlijn verruilt voor een topfunctie bij het Parlement in Brussel. Daar ontmoet hij de levenslustige, idealistische stagiaire Edurne uit Spanje. Zij is net ontsnapt aan haar overbezorgde moeder, en vindt in hem een aantrekkelijke, fascinerende man met wie ze dolgraag haar leven wil delen. Eduard is verrast door zijn genegenheid voor haar, en begint een relatie. En dan is er nog Richard, Nederlandse verhuizer bij het Parlement. Zowel Eduard als Edurne zijn direct gefascineerd door hem, is hij de schakel die hen bij elkaar houdt, of drijft hij hen juist uit elkaar?

Het verhaal is mooi, maar de beelden des te meer. De kleuren in de achtergrond en in de kleding van de personages, de lichteffecten... Een prachtig shot (waar ik overigens geen foto van heb) is als Eduard en een Britse Parlementsmedewerker over de wenteltrap rennen in het gebouw van Brussel, waarbij de trap net een slakkenhuis lijkt.


Norbert ter Hall is niet alleen de regisseur van &ME, maar ook van bekroonde dramaseries als A'dam-e.v.a., 'T Schaep Met De Vijf Pooten en 'T Vrije Schaep. Drie Nederlandse hitseries. En hoewel een Nederlandse productie, wordt er, op twee zinnen na, geen Nederlands gesproken. Het is bovenal een internationale film, met tig talen die worden gesproken, afhankelijk van de nationaliteit van het personage. Engels, Spaans, Duits, Frans... En toch zie je de invloeden van die series doorwerken in deze film (vooral de Spaanse moeder zou zo kunnen meespelen in 'T Schaep).

zaterdag 9 maart 2013

Twee vrouwen

Ik ben tot de conclusie gekomen dat De Donkere Kamer Van Damokles geen goed idee is voor een boekverslag; te veel personages en er gebeurt veel te veel om goed samen te vatten. Dus ben ik op zoek naar andere boeken, simpelere boeken, met minder personages. En dan komt Twee Vrouwen om de hoek kijken.

Ik heb Twee Vrouwen al eens gelezen, toen het werd uitgedeeld in het kader van Nederland Leest 2008. Alweer vijf jaar geleden! Toen zat ik waarschijnlijk nog niet eens op de middelbare school... En ik vind het even mooi als bij de eerste keer lezen.


Twee Vrouwen is een liefdesgeschiedenis, tussen twee vrouwen. Laura is een gescheiden vrouw van vijfendertig, Sylvia een meisje van twintig. Ze komen elkaar tegen op straat, raken aan de praat en worden verliefd. Het is een ongewone liefde, niet alleen door het leeftijdsverschil, maar ook omdat dit voor hen beiden de eerste en de laatste relatie is die ze met een vrouw zullen hebben.

De buitenwereld vindt hun relatie prima, op een paar na. Beiden proberen hun liefde voor hun ouders te verbergen, omdat ze het toch niet zullen begrijpen. Sylvia zegt tegen haar ouders dat ze met haar geliefde Thomas inwoont bij zijn moeder (Laura), Laura probeert Sylvia geheel te verbergen voor haar bejaarde moeder in Nice, maar zonder succes. En dan is er nog Laura´s ex-man Alfred...


Harry Mulisch was een van de belangrijkste naoorlogse Nederlandse schrijvers. Ook wordt hij hij tot de "Grote Drie" gerekend, waartoe ook Willem Frederik Hermans en Gerard Reve behoorden. Zijn roman De Ontdekking Van De Hemel werd in 2007 uitgeroepen tot het beste Nederlandse boek aller tijden. En dat zegt iets.