vrijdag 11 januari 2013

De donkere kamer van Damokles

Hoewel ik weinig blog, doe ik niet minder aan cultuur. Maar er is weinig blogmateriaal bij. Ik lees, maar kan alleen bloggen als een boek uit is. Ik speel gitaar, maar blog alleen bij een optreden (dat komt, nog even geduld). Voorstellingen van anderen staan ook op de agenda, zoals de Ashton Brothers volgende week. Maar later meer daarover, nu eerst dit boek: De Donkere Kamer Van Damokles.

De Donkere Kamer Van Damokles is een bijzonder verhaal. Een ietwat bizar verhaal, liever. Je begint met Osewoudt, een winkelier. Hij ontmoet Dorbeck, die als twee druppels water op hem lijkt. En dan hoort hij vijf jaar niets meer van hem. Dan is het het einde van WOII, en Osewoudt krijgt opdrachten die hij voor Dorbeck moet uitvoeren. Op een bepaald moment wordt Osewoudt door de Duitsers opgepakt onder verdenking van medewerking aan het Verzet. Zijn ondervrager, Ebernuss, probeert vriendschap met hem te sluiten en deserteert tegelijk met de vrijlating van Osewoudt en probeert met Dorbeck in contact te komen. Na de oorlog wordt Osewoudt wederom opgepakt, ditmaal op verdenking van werkzaamheden bij de Gestapo...


Het is een boek dat fascineert. De vreemde hoofdpersoon Osewoudt, de bizarre loop der gebeurtenissen, en wat nu precies waar is en wat een hersenspinsel van Osewoudt.

Willem Frederik Hermans is een fysisch geoloog die vooral bekend is als schrijver. Hij maakte deel uit van De Grote Drie (naast Gerard Reve en Harry Mulisch) de drie belangrijkste naoorlogse Nederlandse auteurs. Hij is ook degene die de filosoof Wittgenstein heeft geïntroduceerd in Nederland. Hij heeft een omvangrijk oeuvre, waar ik simpelweg te weinig van weet om betrouwbare informatie te geven. Wel kan ik de opmerking toevoegen dat het boek me laat denken aan John Irving, en dan zijn korte verhalen in het bijzonder.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen