woensdag 16 oktober 2013

Veranderlijk en wisselvallig

Ja, ik ben net terug van een reis naar Istanbul. Ja, daar ga ik zeker nog over bloggen. Maar dit stond ook nog op de wachtlijst, en wil ik eerlijk gezegd nu wel eens gedaan hebben. En daarbij, het weer buiten deprimeert me en schrijven over het zonnige en warme Istanbul maakt het niet beter erop.


De titel is de vertaling van een deel van een Vergilius-citaat, namelijk Varium et mutabile semper/ (femina). Het boek bestaat uit vijf verschillende verhalen, ieder over een andere dame in het leven van de hoofdpersoon en afgesloten met een melancholische anatomie (niet voor niets heeft het boek als ondertitel Vijf Variaties).  De schrijfstijl is decadent, evenals de verhalen; hoewel ze 'gewoon' over buitenechtelijke relaties gaan, zijn ze geraffineerd en poëtisch.

Het gehele verhaal speelt zich af in de tijdspanne van de zwangerschap van de vriendin van de hoofdpersoon, van de eerste bevestiging dat ze zwanger is tot de bevalling. Dit is ook wat de onderlinge verhalen verbindt; ze zijn in chronologische volgorde en er zijn steeds terugkomende elementen. Een deel van het verhaal speelt zich in Nederland af, een ander deel in Italië (waar de hoofdpersoon een tweede huis heeft).


Geerten Meijsing ontving in 1988 de AKO Literatuurprijs voor dit boek, Veranderlijk En Wisselvallig. Het vervolg hierop, Altijd De Vrouw, werd ook genomineerd voor dezelfde prijs. Hij heeft zeer veel boeken geschreven, ook onder pseudoniemen (Eefje Wijnberg, Erwin Charles David Garden, Joyce & Co.), en daarnaast vele boeken van andere schrijvers vertaald.

zondag 15 september 2013

De ontdekking van de hemel

Dit boek was een van de vele boeken die ik weer eens een keer wilde herlezen, maar deze kreeg wat meer prioriteit omdat het op mijn literatuurlijst mag (welke ik dus nog lang niet vol heb). Het is een episch boek, en wellicht niet de slimste keuze om een samenvatting van te maken, maar ach.


De Ontdekking Van De Hemel is de geschiedenis van een hemelse missie, naverteld door de engel van dienst die met die taak was belast. Eerst krijg je de voorgeschiedenis te weten van de bijzondere vriendschap tussen de intellectuele Onno en de vrouwenverslinder Max, die in een driehoeksverhouding verandert met de komst van de muzikante Ada. Het kind uit deze verhouding zou de uitverkorene moeten zijn en de missie volbrengen.

Harry Mulisch was een van de internationaal bekendste Nederlandse auteurs. Hij heeft meer dan tachtig romans, toneelstukken, essays, gedichten en filosofische reflecties geschreven, die zijn vertaald in meer dan dertig(!) talen. Ook was hij, samen met Willem Frederik Hermans en Gerard Reve, een van de "Grote Drie" van de Nederlandse na-oorlogse literatuur. In 2007 werd De Ontdekking Van De Hemel benoemd tot het beste Nederlandse boek ooit. Of het dat ook echt is? Smaken verschillen, maar de deelnemers aan de stemming vonden het in ieder geval wel.

dinsdag 3 september 2013

Fight like a girl

Dus, vorige week ben ik naar Emilie Autumn geweest in de Dynamo in Eindhoven. Ik had een V.I.P.-ticket, wat inhield dat ik een kleine goodiebag kreeg (met een vlag, speciale thee en een gesigneerde setlist), veel vroeger de zaal in mocht én dat ik een meet & greet kreeg met Emilie Autumn herself (waar ik alleen over zal zeggen dat het heel bijzonder was, omdat het gesprek heel erg persoonlijk was).



De show zelf was theatraler dan ooit. Kostuums werden gewisseld, verschillende karakters uitgebeeld, een verhaal werd verteld. Er werd geopend met Best Safety Lies In Fear, waarop de dames opkwamen met schokkerige bewegingen, wat werd gevolgd door het strijdlied Fight Like A Girl en het veel agressievere Time For Tea ("Eradicate the enemy, somewhere it's always time for tea"). Het verhaal gaat verder met de instrumentale 4 o'Clock Reprise, waarin Emilie wordt ontdaan van haar strijderskostuum en zielsalleen wordt achtergelaten. In die staat zingt ze What Will I Remember, een rustig en gevoelig liedje waarin ze zich afvraagt of haar verhaal doorgaat en hoe en waarom.



 Dan komen de Crumpets weer op om Emilie een dwangbuis aan te doen tijdens Take The Pill, een agressief en angstaanjagend lied over het gedwongen nemen van een pil die meer kwaad dan goed doet (om het maar eens zacht uit te drukken). Maar het wordt gevolgd door de sarcastische wals The Art Of Suicide, wat een vrolijke noot toevoegt, welk dan weer wordt gevolgd door de verleidelijke waaierdans van Veronica Varlow (een helft van de Bloody Crumpets) op Dominant. Waarna Emilie en Maggots ook weer opkomen om erotische fanfictie (gevonden op fanfiction.net) na te spelen op werkelijk hilarische wijze, waarop Veronica haar Rat Game speelt: ze kiest een deerne uit het publiek die waarschijnlijk nog nooit een andere dame heeft gekust, en doet een soort rollenspel met haar met de kus als hoogtepunt. Daarna Maggots komt weer op en kondigt de pauze aan waarin je "wat kunt drinken bij de bar, merchandise kan kopen of een nieuwe beste vriend kan ontmoeten".



Na de pauze was het tijd voor donkere, mannelijkere liedjes. Girls! Girls! Girls! is een cabaretnummer waarin de meisjes van het gekkenhuis worden gepresenteerd als bezienswaardigheid, waarin Emilie de rol speelt vaan de jongeman die hen aanprijst. Dit wordt gevolgd door Dr. Stockill's Speech, met een leeg podium en de lichten uit, waarin de Engelse burgers worden opgeroepen uit te kijken voor het gevaar dat "vrouwen" heet en als ze problemen veroorzaken ze op te laten sluiten in The Asylum For Wayward Victorian Girls, wat leidt naar het opzwepende We Want Them Young. Omdat het podium te klein was om een vuurshow te doen (wat in ieder ander geval wel zou gebeuren), streelden Veronica en Maggots het haar van mensen in het publiek onderwijl intens oogcontact makend. We Want Them Young is een dialoog tussen doktoren van het gekkenhuis aan de ene kant en de patiënten aan de andere. Meer mannenrollen voor Emilie: Scavenger is he tlied dat een introductie vormt voor het karakter Scavenger, die zorgt voor de lijken van gestorven meisjes uit het gekkenhuis.



Dan weer een kleine pauze voor Emilie en de Crumpets, bij How To Break A Heart (een gedicht waarvan de audioversie werd afgespeeld), wat tijd geeft om om te kleden naar een witte jurk, waarin het rustige, triestige Gaslight en het verhalende The Key wordt gezongen. Wat weer wordt gevolgd door het korte, hevige Hell Is Empty, waarin cakejes en thee in het publiek wordt gegooid. Emilie en Veronica verlaten dan het podium, Maggots alleen achterlatend, de vloer schrobbend op een zo mogelijk nog triestigere reprise van Gaslight. Maar gelukkig eindigt het met de overwinningsmars One Foot In Front Of The Other. Of toch niet helemaal, Emilie komt nog voor een laatste keer het podium op om haar fans te bedanken voor het mogelijk maken van deze show en ervoor te zorgen dat The Asylum echt is, en niet iets dat alleen bestaat in haar fantasie. Het echte slot van de show wordt gevormd door een komisch dansje op With Every Passing Day (de titelsong van de BBC-serie Upstairs, Downstairs).

Foto's door Nando Harmsen (nandOOnline), genomen in Eindhoven.

zondag 25 augustus 2013

Blancanieves

Mijn vrienden zijn verantwoordelijk voor meer van mijn blogs dan ze zich waarschijnlijk realiseren. Zij zijn het die mij meenemen naar films (Gummo) of naar tentoonstellingen (De Grote Verandering), of naar waar dan ook. Ze laten mij luisteren naar geweldige muziek (Emilie Autumn, Amanda Palmer, Yann Tiersen). Ze sturen mij links door naar de websites/blogs van geweldige kunstenaars (de fotograaf Christian Hendricks ken ik bijvoorbeeld door hen). En nu hebben ze meegenomen naar deze film: Blancanieves.



Blancanieves is Sneeuwwitje herverteld. Het speelt zich af in het Andalusië van de jaren '20. Een stierenvechter raakt verlamt na geraakt te zijn door een stier, waardoor zijn vrouw een vroeggeboorte krijgt en sterft in het kraambed. Het kind, Carmen, wordt opgevoed door de vrouw waarmee haar vader hertrouwd, maar die heeft absoluut niet het beste met haar voor. Weglopen wordt uiteindelijk haar redding, vooral als ze gevonden wordt door een rondreizend dwergencircus, en bij toeval haar talent voor stierenvechten wordt ontdekt.



Blancanieves is de derde film van regisseur Pablo Berger, waar maar zeer weinig over te vinden is op het internet. (Iemand meer informatie?) In ieder geval blijkt Blancanieves zijn meest succesvolle film te zijn (of in ieder geval die met de meeste prijzen): tien Goya-awards, vier Gaudí-awards en een trofee van het Bucharest Film Festival. Daarnaast was Blancanieves de Spaanse inzending voor de Academy Awards 2013, in de categorie voor beste niet-Engelstalige film.

woensdag 21 augustus 2013

Nationaal archeologisch museum van Athene

Ik ben veel weggeweest deze zomervakantie, en heb veel bezocht, maar weinig geblogd. Het enige
'blogwaardige' van Londen was het concert van Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra, dus dat is afgehandeld. Maar in Griekenland heb ik wel veel culturele (lees: blogwaardige) dingen gedaan, met name in Athene, Delphi en Metéora, waarvan dit de eerste blog is in de serie.


Het archeologisch museum van Athene (niet te verwarren met het - veel nieuwere - Akropolismuseum) is een van de grootste musea ter wereld gewijd aan de Griekse oudheid, maar heeft ook prehistorische voorwerpen en een paar kunstwerken van hedendaagse Griekse kunstenaars (die opgesteld staan verspreid over de collectie).


Het museum is opgedeeld in de volgende afdelingen (welke een goed overzicht geven in wat er te zien is): prehistorisch, beeldhouwwerken, vazen en kleine voorwerpen, metaalbewerking en Egyptische en Nabije-Oosten antiquiteiten. Hoogtepunten zijn te vinden in iedere toeristengids waarin Athene ook genoemd wordt (waaronder het gouden masker van Agamemnon), mijn hoogtepunt (nerd die ik ben) is de tentoonstelling over het Antikythera scheepswrak.


Die tentoonstelling is heel sprookjesachtig. Meer dan levensgrote marmeren beelden, half aangetast door het zeeleven (de helft die onder de grond lag is nog helemaal gaaf), welke een haast demonische indruk geven. Verder is er enorm bronzen beeld van een filosoof, en achtergebleven (zeldzame!) kleinere spullen. Maar het mooist, en fascinerendst, vind ik toch wel het uurwerk: dit is de eerste computer!. Het functioneert via tandraderen, en geeft voor iedere willekeurige datum verschillende astronomische gegevens aan (standen van maan en planeten, sterrenbeeld, etc.). Het schipwrak en de bijbehorende schatten is trouwens opgedoken door Jacques Cousteau en zijn team.

zondag 11 augustus 2013

De grote verandering

Vooraf excuses voor deze blog. Ik had eerder al over deze tentoonstelling willen schrijven, maar durfde niet. Ik snapte de schilderijen niet - nog steeds niet, eigenlijk. Maar ik probeer wel. Heel hard, zelfs (ik heb in totaal vier keer de tentoonstelling bezocht, en ben ook naar een lezing erover gegaan).

Vandaag was de laatste dag van de tentoonstelling, dus als je nog niet bent geweest, zul je ook niet meer kunnen gaan. Als je graag had willen gaan na het lezen van deze blog, het spijt me verschrikkelijk. Echt waar. Maar het was de keuze tussen het schrijven van een blog over iets wat ik half/niet begreep of het uitstellen tot ik er wél iets van snap. Geen blog was geen optie, daarvoor heb ik te hard geprobeerd 'm wel te snappen.


In De Grote Verandering staan werken tentoongesteld uit de twintig jaar vóór de revolutie van 1917, een periode van grote spanningen in Rusland. Niemand wist waar het op uit zou lopen, maar veel veranderde in korte tijd, wat ook zeer goed weerspiegeld wordt in de kunst. In zeer korte tijd ontstonden verschillende nieuwe stromingen, waaronder suprematisme (ideale geometrische abstractie) en impressionisme (weergeven van de realiteit zoals de schilder die ziet, niet zoals die objectief is).

De tentoonstelling is in twee delen onderverdeeld: links de donkerrode kant met de meer traditionele, romantische schilders, rechts de felgroene kant met de vooruitstrevende schilders van de nieuwe stromingen. Het is deze breuk tussen oude ideeën en nieuwe idealen die zo kenmerkend is voor de schilderkunst in deze periode, maar vooral ook de tijd zelf. De spanningen zijn er, alleen niemand weet nog wat gaat gebeuren. Later zullen precies deze spanningen uitlopen op een regelrechte revolutie, wat het einde van het tsarenrijk zal worden en het begin van een nieuw tijdperk gebaseerd op gelijkheid en broederschap (of zo was het idee).


Prachtig is de splitsing tussen de twee delen van de tentoonstellingen. Het donkerrode deel bestaat uit esthetisch mooie kunst, welke een beetje laat denken aan foto's. Het is een stilte voor de storm - een storm, die gevormd wordt door het felgroene deel. Het felgroene deel is een mengelmoes van stromingen, van verschillende maten van abstractie. Het is een explosie van kleur; felle, harde kleuren. Niet de subtiliteit van het donkerrode deel, maar grove vormen. (Een goed idee van hoe het voelt is Stravinsky's Le Sacre Du Printemps. Hoewel het muziek is, is het toch onlosmakelijk verbonden aan de tentoonstelling - er wordt zelfs een ballet vertoont van Pina Bausch op die muziek. Het is een revolutionair stuk - de première ervan werd de grootste rel uit de muziekgeschiedenis.)

zaterdag 20 juli 2013

Amanda Palmer & the grand theft orchestra (editie Londen), deel II: het optreden

Ik heb weinig tijd, maar ik ga dit schrijven. Nu. Omdat ik mijn Twitter-beloftes moet en zal nakomen. (Deze blog is trouwens met dank aan Setlist.fm, waarop precies staat wat er gespeeld is en wanneer.)



De band begon met hun Grand Theft Intermission, gevolgd door Do It With A Rockstar, The Killing Type en Want It Back (alle nummers van het laatste album, Theatre Is Evil). Daarna wat oudere nummers als Missed Me (uit Palmers tijd met The Dresden Dolls; de toevoeging van de band aan het geweld van de piano was prachtig) en Oasis (solotijd van Palmer).

Voor Oasis vertelde ze over haar optreden op Glastonbury festival eerder die maand, waar ze een van de Oasis-bandleden ontmoette. Ze vroeg hem of hij tijdens het liedje het podium op wou rennen om haar bloemen te brengen, maar hij weigerde. "Hoe weet ik of jullie me niet voor gek zetten met dat lied?" Zelfs na uitleggen dat het niet zo was (het liedje gaat zelfs niet over de band) en veelvuldig aandringen, bleef hij weigeren.

Voor de nieuwsgierigen, hier de videoclip van Oasis:



Verder met de liedjes: Astronaut (categorie gouwe ouwe), Bottomfeeder (waarin werd gestagedived met een prachtige sleep), het ontroerende duet Delilah (tussen Amanda Palmer en Georgia Rain van Bitter Ruin), een cover/duet tussen Tom Milsom en Amanda Palmer (For The Windows Of Paradise, For The Fatherless In Ypsilanti origineel van Sufjan Stevens) en Map Of Tasmania. En de janknummers: Bigger On The Inside en The Bed Song, waarbij de tranen over ieders wangen vloeiden. Maar gelukkig was daar dan weer een komische noot in de vorm van Kate Miller Heidke, die dit lied over Facebook zong:



De show eindigde met de meezingers: Lost, de Pulp-cover Common People en Leeds United.

Wacht even, eindigde? Nope. We kregen nog twee toegaven, waarvan de eerste nu een hit op het internet is (en waardoor deze avond nu legendarisch is):



Het lied is een open brief naar de Daily Mail, die een artikel heeft geschreven over haar op Glastonbury festival. Niet over haar optreden of haar muziek, maar over een incidentje over een blote borst die uit haar beha kwam. Dit is haar eloquente antwoord.

Toegift twee was de gouwe ouwe Girl Anachronism. Buiten, na de show is er nog extra In My Mind en Ukelele Anthem gespeeld, maar ik moest jammer genoeg terug, omdat ik anders niet terug zou kunnen naar mijn slaapverblijf.

P.S. Ergens tijdens de show, maar ik weet niet meer waar precies, was er nog een gastoptreden van Limbo. Acrobatiek, degenslikken en geweldige muziek. Dit geeft wel een goede sfeerimpressie:

vrijdag 19 juli 2013

Amanda Palmer & the grand theft orchestra (versie Londen), deel I: het voorprogramma

Dus, ik was zes dagen in Londen en heel toevallig was Amanda Palmer met haar Grand Theft Orchestra daar ook. Wat doe je dan? Jep, goed geraden.

Nog geen week na de show in Utrecht waren we er dan weer, dit keer in de Roundhouse in Londen. We stonden ongeveer een uur van tevoren buiten in een rij die al lang was, maar alleen nog maar langer en langer werd. Heel anders dan in Utrecht, waar het publiek langzaam maar zeker binnendruppelde toen de deuren al lang open waren. Dit waren fans.

(Deze blog is alleen het voorprogramma, puur en alleen om te voorkomen dat het een mega-lange blog wordt. Serieus, het waren vijf bands.)

Nog voordat de deuren opengingen werden we al onthaald door de indie-brassband Perhaps Contraption:


Deze muziek swingend noemen, is een understatement. Echt geweldig, vooral toen bleek dat ze doorgingen toen we wachtten voordat de zaal openging en ook daarbinnen nog bleven spelen. (Ook Amanda Palmer zelf vond ze leuk, ze verscheen kort - en welhaast onopgemerkt - op het podium om ze te filmen met haar smartphone.)

Vervolgens verscheen ze op het balkon, gehuld in kimono, met haar ukelele en een schattig jongetje uit het publiek aan haar zijde, maar zonder enig spoor van een microfoon. Ze maande het publiek tot stilte en begon Creep te spelen (origineel van Radiohead).


Daarna volgden Jherek Bischoff en Simple Pleasure (waar de een begon en de ander eindigde, is en blijft een mysterie). Wel deden beide acts minder nummers dan in Utrecht, puur en alleen omdat er meer, veel meer op het programma stond. Maar beide acts speelden wel met dezelfde energie (of wellicht zelfs meer, want ongelooflijk enthousiast publiek).

Volgende in het voorprogramma: Bitter Ruin. Een duo bestaande uit een zangeres met een fenomenale stem en een zanger/gitarist. Het lied dat ze zongen, Trust, deed me denken aan Spaanse flamenco, met de gepassioneerde stem en het voetenstampen op de grond. Hier een filmpje van een eerder optreden van deze tour (nog geen week eerder), in La Cigale te Parijs:



De laatste act van het voorprogramma was ene Tom Milsom, waar ikzelf nog nooit van gehoord had, maar menig Britse jongedame wel (te oordelen naar het gegil toen hij op het podium verscheen). Hij speelde lichtvoetige muziek, zichzelf begeleidend op ukelele en piano:


En dan... eindelijk het moment waarop allen hadden gewacht, maar bijna waren vergeten dat het ooit nog zou komen: Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra (die blog volgt morgen).

woensdag 10 juli 2013

Amanda Palmer & the grand theft orchestra (versie Utrecht)

Op dit concert heb ik lang moeten wachten. Het was eigenlijk al veel eerder gepland, april of maart dit jaar of iets dergelijks. Maar de tour was wegens omstandigheden afgelast, en nu opnieuw gepland. En eigenlijk kwam het me ook beter uit (de oude datum viel midden in de proefwerkweek, deze is fijn in mijn vakantie).



Eerst het voorprogramma, bestaande uit twee aparte, en totaal verschillende, acts: eerst Jherek Bischoff en daarna Simple Pleasure. Jherek Bisschoff, die tevens bassist is in The Grand Theft Orchestra, speelde eigen muziekstukken die hij geschreven heeft voor verschillende orkesten/kwartetten. Solo. Op ukelele/bas, met behulp van een loopapparaat. Meesterlijk! De tweede act was Simple Pleasure, bestaande uit Chad Raines (gitarist/synthesizerspeler van The Grand Theft Orchestra) en Jessie England. Dit was minder aan mij besteed. Ik houd niet zo van synthpop, maar het enthousiasme van de muzikanten werkte erg aanstekelijk.



En dan de hoofdact. Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra waren geweldig. Ze begonnen met een instrumentaal stuk (The Grand Theft Intermission) en speelden energiek nummers van het laatste album (Theatre Is Evil), met af en toe gouwe ouwe ertussendoor (Astronaut) of een cover (Common People van Pulp). Palmer dook het publiek in tijdens Want It Back, en stagedivede bij een ander nummer, met enorm lange, kleurrijke sleep aan haar jasje. Na een zeer ruim aantal nummers gespeeld te hebben, ging de band af en speelde Palmer alleen, zichzelf begeleidend met haar ukelele. Ze vroeg het publiek om verzoeknummers, en besloot uiteindelijk om In My Mind te spelen. En Map Of Tasmania, haar ode aan vrouwelijk schaamhaar. Ook speelde een nieuw nummer, dat ze niet iedere avond speelde, zo vertelde ze, genaamd I'm Bigger On The Inside. "It's a long and depressing song," aldus Palmer. Uiteindelijk kwam de band weer op voor een toegift, bestaande uit de gouwe ouwe nummers Coin Operated Boy, Leeds United, Girl Anachronism, en het nieuwe Do It With A Rockstar.

Het was een geweldig concert, en nog steeds aan het begin van de tournee, dus komt het zien mensen. Tourdata staan hier: http://amandapalmer.net/shows/

zaterdag 29 juni 2013

De duivelsverzen

Het werd weer eens tijd voor een dik, serieus boek. Alleen is het boek zelf lichtvoetig geschreven, doch erg controversieel in bepaalde kringen. Ook goed, een licht boek is nooit verkeerd, toch? En daarbij, het is vol met symboliek.

De Duivelsverzen begint met het moment dat Djibriel en Saladin uit een vliegtuig vallen. Het mag een wonder heten dat ze overleven, maar het is een wonder met een bijsmaak. Het tweetal begint al snel na hun landing op een wel erg merkwaardige manier te veranderen. Djibriel krijgt een glanzend aureool, terwijl uit Saladins voorhoofd hoorns gaan groeien en zijn benen steeds meer op bokkenpoten gaan lijken. En daarbij, Djibriels dromen groeien uit tot een soort tweede realiteit...


De Duivelsverzen, de vierde roman van Salman Rushdie, werd het middelpunt van veel controversie. Het veroorzaakte protesten van moslims in verschillende landen, sommige gewelddadig. Rushdie kreeg doodsbedreigingen en er is zelfs een fatwa tegen hem uitgesproken. Desalniettemin geldt hij als een van de grootste hedendaagse Britse schrijvers.

dinsdag 18 juni 2013

Tosca

Zaterdag was het dan eindelijk zover, ik ben naar Tosca geweest. Eigenlijk wilde ik op een veel eerdere speeldatum gaan, zodat ik jullie van tevoren alles al erover kon vertellen, maar het was me niet gegund. En het ergste is, hoe langer ik moet wachten, hoe nieuwsgieriger ik word.

Alles aan deze Tosca was prachtig. Het minimalistische decor, de regie en vooral de muziek. Puccini is enorm dramatisch en romantisch, en vooral Tosca (gespeeld door Capucine Chiaudani) zong zo prachtig. Maar vergis je niet, Tosca is meer dan alleen een liefdesverhaal. Het is een stuk over waargebeurde gebeurtenissen met personages die echt geleefd hebben, wat het nog een extra laag geeft.

foto: Morten de Boer


Tosca speelt net na Napoleons aanval op Rome. Consul Angelotti, ingesteld door Napoleon en afgezet nadat Rome teruggenomen is, is op de vlucht voor politiecommissaris Scarpia. Angelotti verstopt zich in de kapel, waar zijn oude vriend Cavaradossi bezig is met een altaarschildering van Maria Magdalena. Maar de afgebeelde dame lijkt precies op de markiezin van Attavanti (tevens zus van Angelotti), en dus is Tosca (echtgenote van de schilder) jaloers. Hoe durft hij een andere vrouw te schilderen? En belangrijker nog, met wie was hij aan het praten voordat zij hier binnenkwam?

Scarpia heeft heel goed door hoe jaloers Tosca is, en denkt dat zij meer weet van de ontsnapte Angelotti. Hij bestookt haar met verdachtmakingen over het vermeende overspel van haar echtgenoot, en hoopt zo achter de schuilplaats van de consul te komen. Tosca bedenkt zich echter op tijd, waar Scarpia niet heel erg blij mee is. Ondertussen heeft Scarpia Cavaradossi gevangen genomen en zijn politie is hem aan het martelen, terwijl Tosca in de kamer ernaast zit en alles hoort. Uiteindelijk biecht ze Scarpia op waar Angelotti verborgen is. Scarpia geeft opdracht zowel Angelotti als Caravadossi te doden, maar Tosca kan hem nog net op tijd van dat idee afhalen. Caravadossi zal een schijnexecutie krijgen en ze mag hem zelf het goede nieuws vertellen, op voorwaarde dat ze met Scarpia naar bed gaat. Ze stemt toe, en net nadat hij het bezoekingsformulier heeft geschreven, steekt ze Scarpia neer. (En dit is pas we eerste akte.)

foto: Morten de Boer


Tosca werd geregisseerd door Nicola Glück. Sinds 1990 regisseert ze voor theaters (Kiel, Lübeck, Straatsburg, Düsseldorf, Montpellier), culturele gezelschappen (Düsseldorf, Schwelm, Recklinghausen), kerkgemeenschappen, scholen, conservatoria en kerkgezelschappen. Bij Opera Zuid heeft eerder Falstaff en L'Elisir D'Amore geregisseerd. En hiervoor heeft ze met de ontwerpster Pia Oertel (die nu, net als voor de twee eerdergenoemde Opera Zuid-producties de kostuums en decors heeft ontworpen) het ensemble Die Oper An Der Düssel opgericht.

Opmerking achteraf: ik ben wat laat in de tournee gaan kijken. Als je Tosca nog wilt zien, kan dat alleen 20 juni in het Capitole in Gent, 25 juni bij de Opera Op De Parade in Den Bosch en op 1 juli in het Concertgebouw in Amsterdam. Alle voorstellingen zijn echter wel semiscenisch (wat betekent dat er niet met het -volle- decor gespeeld wordt).

Smells like Teen Spirit

Dit vind ik toch wel een van de leukste liedjes uit deze serie: Smells Like Teen Spirit. Iedereen kent het nummer wel, het is per slot van rekening dé hit van Nirvana en een absolute klassieker in de popgeschiedenis.



Dit is het origineel. Geweldig nummer, geweldige videoclip. Verder valt er weinig over te zeggen.



En dit is heel iets anders: Paul Anka. Erg swingende, moet ik zeggen. Beter? Niet per se, maar wel erg leuk.



Dit vind ik toch wel de leukste cover, hoewel hij heel wat dichter bij het origineel blijft dan Paul Anka. Dit is Igor Presnyakov, een gitarist die verschillende nummers (vooral rock) covert geheel op akoestisch gitaar. Zonder vreemde effecten of niets. Echt geweldig!

Smells Like Teen Spirit is overigens door nog meer artiesten gecoverd, zoals Patti Smith, Tori Amos en The Ukelele Orchestra Of Great Britain (wat heel wat beter klinkt dan de naam doet vermoeden). Luister, vergelijk en oordeel zelf.

vrijdag 7 juni 2013

Queer is like


Deze video vond ik via via op het internet. Via Twitter en Tumblr en andere blogs. Ik weet het niet meer. Maar het gedicht is mooi, dus bij deze. 

Queer Is Like is geschreven en voorgedragen door Lauren Banka, over wie ik niets kon vinden, behalve nog een paar andere gedichten. Dit filmpje is bedoeld als bijdrage aan Write Bloody, een Amerikaanse uitgever.

donderdag 16 mei 2013

Vaslav

Zelden kom ik boeken tegen waarin ik niet wil stoppen met lezen tot ik het uit heb, maar wellicht lees ik gewoon de verkeerde boeken. Maar soms, heel soms, vind ik er eentje, zoals deze.


Vaslav speelt zich af op de dag van het laatste optreden van de legendarische balletdanser Vaslav Nijinksi. Het is het verslag van een vreemde dag, afwisselend beschreven door Peter, de bediende, Sergej Pavlovitsj, de oprichter van het Ballets Russes, en Romola, Vaslavs vrouw. En hoewel het verhaal zich afspeelt in een tijdsbestek van één dag, krijg je langzaam maar zeker Vaslavs hele levensgeschiedenis verteld, zonder dat Vaslav zelf ooit aan het woord komt (of dat ook maar iets duidelijk wordt over zijn karakter).

Arthur Japin is bekend geworden door zijn romans, zoals De Zwarte Met Het Witte Hart (waar ik al eerder over schreef), Een Schitterend Gebrek, De Overgave en Vaslav. Vaak hebben zijn romans een (auto)biografische kern. Vaslav was genomineerd voor de NS Publieksprijs in 2011.

zondag 12 mei 2013

De verborgen geschiedenis

Op vakantie neemt iedereen natuurlijk een boek mee. Ik ben daarin geen uitzondering. Omdat ik niet zoveel boeken mee wilde nemen, heb ik er maar eentje meegenomen. Een behoorlijke pil, dat dan weer wel, want je kunt dan wel besparen op de hoeveelheid boeken, maar je moet ook wat te lezen hebben...


De Verborgen Geschiedenis vertelt het verhaal van een close groep van zes studenten Grieks, studerend aan de kleine elite-universiteit van Hampden. Richard, een jongen uit die groep, vertelt achteraf het verhaal van de moord op een ander groepslid, Bunny, en de gevolgen daarvan op de groep. Niemand kan, als in een Griekse tragedie, ontkomen aan zijn lot.

Donna Tartt debuteerde met De Verborgen Geschiedenis. Ze begon eraan in haar tweede jaar aan de universiteit van Bennington, waar ze klassieke talen en filosofie studeerde, maar het werd pas in 1992 uitgegeven, toen ze al een zes jaar was afgestudeerd. Al snel werd het een bestseller, en tegenwoordig is het vertaald in vierentwintig talen (waaronder dus ook Nederlands). Naast deze roman, heeft ze ook nog non-fictiewerk en korte verhalen geschreven, en nog een andere roman: De Kleine Vriend (The Little Friend).

zaterdag 11 mei 2013

The fashion world of Jean Paul Gaultier

Je moet toch wat op hemelvaartsdag? Alles is dicht, maar gelukkig was de Kunsthal wel open. En ik was toch al van plan om naar de Gaultier-tentoonstelling te gaan. Alleen hadden meer mensen hetzelfde idee. Heel veel mensen...

Het was letterlijk bomvol. Een rij langer dan die voor het Anne Frank-huis, en zoveel mensen die naar juist deze tentoonstelling kwamen kijken dat je amper kon bewegen. Maar de beperking van bewegingsruimte had wel een voordeel: ik had alle tijd om de details in de kleding rustig in me op te nemen, omdat ik toch nergens heen kon, als ik eenmaal ergens stond.



De tentoonstelling was prachtig. Zalen waren ingericht in een thema uit zijn werk, met paspoppen met kleding uit verschillende collecties. Er was een zaal met kleding geïnspireerd op de Londense punk en Parijse mode, een zaal met invloeden uit verschillende culturen overal ter wereld, eentje met kleding gebaseerd op het menselijk lichaam en seks, een ode aan het korset en onderkleding, enzovoort enzoverder.

Het mooie is, juist omdat de tentoonstelling niet chronologisch ingedeeld is, dat je een beter idee krijgt van Gaultiers invloeden los van modebeelden en los van tijd. De tijdloosheid van zijn kleding en terugkerende elementen, en waar hij zijn inspiratie vandaan haalt.


Morgen, 12 mei 2013, is de laatste dag dat The Fashion World Of Jean Paul Gaultier te zien is. Excuses voor de late blog.

donderdag 25 april 2013

Oedipus

Ik moet iets opbiechten. Ik ben nog nooit naar een toneelvoorstelling geweest. Ik ben naar concerten geweest, en musicals, en dansvoorstellingen, eigenlijk naar alles wat zich op een podium afspeelt, maar nooit naar een echte toneelvoorstelling. Tot nu dus.

De Oedipus van het Ro Theater is eigenlijk twee tragedies in één. Een deel is is Oedipus Rex, waarin de jonge Oedipus wordt geconfronteerd met zijn afschuwelijke lot, een ander deel is Oedipus in Kolonos, waarin de oude koning Oedipus zijn ogen uitsteekt en zich langzaam terugtrekt uit de wereld.



Koning Laios en zijn vrouw Iokaste zijn vervloekt door een orakelvoorspelling. Als zij een zoon krijgen, dan zal deze zijn vader vermoorden en met zijn moeder trouwen. Laios wil koste wat kost geen kind krijgen, maar Iokaste wil niets liever. Ze voert hem dronken en weet zo een kind te verwekken.

Als het kind eenmaal geboren is en het een jongetje blijkt te zijn, wordt deze meegegeven aan jagers opdat deze het kind vaan een berg af zullen gooien. Maar de jagers kunnen het niet over hun hart verkrijgen om de baby te doden, en geven het aan een stel dat zelf geen kinderen kan krijgen.

Oedipus groeit op in het besef dat dit zijn echte ouders zijn, en gaat als volwassene op weg naar Korinthe. Onderweg bij een driesprong komt hij een koets tegen. Hij wil erlangs, zij willen erlangs, en in een vlaag van woede vermoordt Oedipus alle inzittenden, behalve één (waarmee hij dus zijn vader heeft vermoord). In Korinthe aangekomen is Iokaste rouwende om haar man, maar raakt al snel verliefd op Oedipus en trouwt met hem (een huwelijk met zijn moeder).

Langzaam maar zeker komt alles uit. Iokaste hangt zichzelf op en Oedipus steekt zijn ogen uit, omdat hij niet langer de miserie wil zien die hij heeft aangericht. Hij vertrekt met zijn dochter naar een afgelegen gebied om daar te wachten tot de dood hem komt halen.

Alize Zandwijk regisseerde Oedipus. Zij is is sinds 2006 artistiek leider van het Ro Theater. De periode daarvoor maakte Alize Zandwijk met Guy Cassiers het artistiek beleid van het gezelschap. Bij het Ro Theater introduceert zij herhaaldelijk nieuwe toneelschrijvers in Nederland, maar naast moderne regisseert ze ook een klassiek repertoire (zoals Shakespeares King Lear en Oedipus).

donderdag 18 april 2013

Fremdkörper

Een tijd geleden blogde ik over de &Me, de film van Norbert ter Hall. De film is gebaseerd op dit boek, Fremdkörper, waarvan nu ook een filmeditie uit is genaamd And Me. Ik heb de filmeditie niet gelezen, maar ik heb wel erg genoten van &Me (de film) en Fremdkörper, misschien een aanrader?


Het verhaal speelt zich af in Brussel ten tijde van de Europese eenwording. Edurne is een studente die, naar aanraden van haar professor in Barcelona, in Brussel is gaan studeren. Daar ontmoet ze Eduard, een Duitse docent Rechten van de Mens. Hij wil zijn leven radicaal veranderen op aanraden van zijn zus. Zij gelooft er namelijk heilig in dat hij een vrouwen-man is, hoewel zijn vorige relaties allemaal kortstondige waren met mannen. Na een toevallige ontmoeting beginnen ze een relatie. En dan is er nog Richard, een jonge advocaat uit Amsterdam. Hij is naar Brussel gekomen om Julia te vergeten en leeft in grote onvrede met de wereld. Dan ontmoet hij Eduard en Edurne, en raakt gefascineerd door het stel.

Oscar van den Boogaard is een Nederlandse schrijver. Hij werkte een tijdlang op een advocatenbureau alvorens zich volledig op schrijven te storten. Zijn debuut maakte hij in 1990 met Dentz (bij de uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep, waar hij destijds de enige levende schrijver was). Daarna volgden nog vele andere boeken waaronder Fremdkörper en De Heerlijkheid Van Julia (genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en De Gouden Uil).

zondag 14 april 2013

Hartstocht

Het laatste concert dat ik van het Limburgs Symfonie Orkest (LSO) zal bijwonen. Niet omdat ik niet meer naar klassieke concerten ga, of niet meer naar concerten van dit orkest specifiek, maar omdat het fuseert met Het Brabants Orkest en voortaan verder zal gaan onder de naam Philharmonie Zuidnederland.

Het laatste concert dus, maar wel een prachtige afsluiter (voor mij dan, want dit seizoen wordt gewoon afgemaakt als het LSO). De Haydn variaties en het vioolconcert van Brahms en de achtste symfonie van Dvorák werden ten gehore gebracht in dit prachtige concert met de naam Hartstocht. En hoewel de Haydn variaties mij persoonlijk weinig doen, is Brahms' vioolconcert magisch. Vooral met de virtuoze Lei Wang als solist. De achtste symfonie van Dvorák is opvallend westers voor een componist die bekend staat voor zijn Tsjechisch folkloristisch aandoende stukken (een stijl waar ik persoonlijk erg van houd). Het is niet mijn favoriete symfonie, en dat zal die ook nooit woorden, maar dat is een kwestie van persoonlijke smaak.


Ed Spanjaard dirigeerde. Geen kleine naam in de wereld van Nederlandse symfonieorkesten. Tegenwoordig is hij honorair dirigent van het LSO, nadat hij van 2001 tot 2012 bij hetzelfde orkest chef-dirigent was. Hij is regelmatig gastdirigent bij het Koninklijk Concertgebouworkest en vrijwel alle Nederlandse symfonieorkesten, en ook buitenlandse orkesten niet te vergeten. Ook is hij sinds 1982 chef-dirigent van het in hedendaagse muziek gespecialiseerde Nieuw Ensemble. Verder is hij als operadirigent werkzaam geweest bij De Nederlandse Opera, de Opéra National de Lyon, de Nationale Reisopera, Opera Zuid en 'Opera in Ahoy'.

donderdag 11 april 2013

Gummo

Een voor mij totaal onverwacht filmbezoek was dit. Een vriend vroeg me of ik mee wilde gaan naar een film. Oké, maar waar gaat de film dan over? Dat wilde hij niet zeggen, noch hoe de film heette. En dus ging ik mee.



Gummo speelt zich af in Xenia, een lamlendig stadje in de Amerikaanse staat Ohio. De film volgt een paar van de inwoners in deze white trash inteeltwereld. Het is een wereld van apathie en een totaal gebrek aan moreel besef, een ruwe wereld. Maar ook een mooie, op een vreemde, poëtische manier.

Harmony Korine is meester van de avant-garde film, maar dan wel van dat soort waar je niet eerst voor moet hebben doorgeleerd. Het zijn films met weinig plot, maar die eerder een soort sfeerbeeld geven. Vreemd en poëtisch. Die toon werd al meteen gezet met Gummo, zijn debuutfilm. Vanaf vandaag draait zijn nieuwste film Spring Breakers in de bioscoop.

zondag 24 maart 2013

Frankenstein

Een kleine waarschuwing vooraf: dit wordt geen lovende blog. Ik vond het boek namelijk noch onderhoudend, noch interessant om te lezen (om het maar eens beleefd uit te drukken). Niet dat het geen goed boek is; integendeel, het is een van de bekendste werken uit de Engelse literatuur. Maar mij viel het tegen.


Frankenstein begint met de brieven van Robert Walton aan zijn zuster. Hij wil een poolexpeditie gaan ondernemen, en is op zoek naar zeelui die bereid zijn om deze gevaarlijke reis met hem te maken. Als hij goed en wel op zee is, ziet hij eerst een figuur op een slede over het ijs gaan, en kort daarna een andere man die om hulp smeekt. Ze halen hem binnen, en langzaam maar zeker vertelt deze mysterieuze man, Frankenstein geheten, zijn verhaal.

Frankenstein was een jonge, idealistische student die het geheim te weten komt over hoe je leven kunt opwekken. En met die kennis, naïef als hij is, creëert hij een monster. Het monster heeft een goed karakter, maar is zo afzichtelijk dat hij overal wordt gevreesd waar hij komt, terwijl hij zich van geen kwaad bewust is. Eenzaam en verstoten zint het monster op wraak op zijn schepper.


Mijn grootste probleem met het boek is dat ik geen enkele sympathie kan opbrengen voor de hoofdpersoon, Frankenstein. Hij creëert een monster, maar met een hart van goud. In eerste instantie vlucht Frankenstein voor hem (oké, begrijpelijk), maar als het monster hem daarna om een gunst vraagt, zodat hijr niet langer verstoten hoeft te zijn, en Frankenstein ook van hem af is, weigert Frankenstein. Dus neemt het monster wraak, en Frankenstein, egocentrisch als hij is, heeft alleen nog maar oog voor zijn eigen ellende, niet begrijpende dat hij dit zelf over zich heeft afgeroepen.

Verder hij herhaalt zichzelf steeds. Hoe gruwelijk het monster wel niet is, en hoe erg hij het wel niet heeft, en dat niemand zijn geheim ooit zou kunnen begrijpen. En hoe vaker hij dit herhaalt, hoe meer ik me ga ergeren.


Mary Shelley schreef Frankenstein, haar bekendste werk, op haar negentiende. Frankenstein is en was enorm succesvol, en heeft al vele film- en toneelbewerkingen gehad. Tot 1970 was dit ook het enige waar ze bekend van was; dit en het uitgeven van het werk van haar man, Percy Byscche Shelley. Sinds 1970 geniet ook de rest van haar oeuvre weer grotere interesse onder Engelsstudenten en -geleerden.

maandag 18 maart 2013

&ME

Tijden geleden verscheen op Otje Blogt Cultuur een gastblog van Leon over de participantendag van de film &ME, die toen nog in de maak was. Nu is de film er dan eindelijk, en natuurlijk ben ik er ook heen geweest.

&ME is de filmbewerking van het boek Fremdkörper van Oscar van den Boogaard (de setting is immers totaal anders dan in het boek). In de filmversie speelt het verhaal zich af tegen de achtergrond van de verhuizing van het Europees Parlement van Brussel naar Straatsburg en weer terug. &ME vertelt het verhaal van Eduard, een homoseksuele, gedesillusioneerde jurist die zijn bestaan in Berlijn verruilt voor een topfunctie bij het Parlement in Brussel. Daar ontmoet hij de levenslustige, idealistische stagiaire Edurne uit Spanje. Zij is net ontsnapt aan haar overbezorgde moeder, en vindt in hem een aantrekkelijke, fascinerende man met wie ze dolgraag haar leven wil delen. Eduard is verrast door zijn genegenheid voor haar, en begint een relatie. En dan is er nog Richard, Nederlandse verhuizer bij het Parlement. Zowel Eduard als Edurne zijn direct gefascineerd door hem, is hij de schakel die hen bij elkaar houdt, of drijft hij hen juist uit elkaar?

Het verhaal is mooi, maar de beelden des te meer. De kleuren in de achtergrond en in de kleding van de personages, de lichteffecten... Een prachtig shot (waar ik overigens geen foto van heb) is als Eduard en een Britse Parlementsmedewerker over de wenteltrap rennen in het gebouw van Brussel, waarbij de trap net een slakkenhuis lijkt.


Norbert ter Hall is niet alleen de regisseur van &ME, maar ook van bekroonde dramaseries als A'dam-e.v.a., 'T Schaep Met De Vijf Pooten en 'T Vrije Schaep. Drie Nederlandse hitseries. En hoewel een Nederlandse productie, wordt er, op twee zinnen na, geen Nederlands gesproken. Het is bovenal een internationale film, met tig talen die worden gesproken, afhankelijk van de nationaliteit van het personage. Engels, Spaans, Duits, Frans... En toch zie je de invloeden van die series doorwerken in deze film (vooral de Spaanse moeder zou zo kunnen meespelen in 'T Schaep).

zaterdag 9 maart 2013

Twee vrouwen

Ik ben tot de conclusie gekomen dat De Donkere Kamer Van Damokles geen goed idee is voor een boekverslag; te veel personages en er gebeurt veel te veel om goed samen te vatten. Dus ben ik op zoek naar andere boeken, simpelere boeken, met minder personages. En dan komt Twee Vrouwen om de hoek kijken.

Ik heb Twee Vrouwen al eens gelezen, toen het werd uitgedeeld in het kader van Nederland Leest 2008. Alweer vijf jaar geleden! Toen zat ik waarschijnlijk nog niet eens op de middelbare school... En ik vind het even mooi als bij de eerste keer lezen.


Twee Vrouwen is een liefdesgeschiedenis, tussen twee vrouwen. Laura is een gescheiden vrouw van vijfendertig, Sylvia een meisje van twintig. Ze komen elkaar tegen op straat, raken aan de praat en worden verliefd. Het is een ongewone liefde, niet alleen door het leeftijdsverschil, maar ook omdat dit voor hen beiden de eerste en de laatste relatie is die ze met een vrouw zullen hebben.

De buitenwereld vindt hun relatie prima, op een paar na. Beiden proberen hun liefde voor hun ouders te verbergen, omdat ze het toch niet zullen begrijpen. Sylvia zegt tegen haar ouders dat ze met haar geliefde Thomas inwoont bij zijn moeder (Laura), Laura probeert Sylvia geheel te verbergen voor haar bejaarde moeder in Nice, maar zonder succes. En dan is er nog Laura´s ex-man Alfred...


Harry Mulisch was een van de belangrijkste naoorlogse Nederlandse schrijvers. Ook wordt hij hij tot de "Grote Drie" gerekend, waartoe ook Willem Frederik Hermans en Gerard Reve behoorden. Zijn roman De Ontdekking Van De Hemel werd in 2007 uitgeroepen tot het beste Nederlandse boek aller tijden. En dat zegt iets.

zaterdag 23 februari 2013

Pagliacci

Dit is nu al mijn favoriete Opera Zuid-productie (naast Katja Kabanova dan). En dat wil iets zeggen.

Pagliacci is eigenlijk een best bekende opera, hoewel je waarschijnlijk noch van de componist (Ruggero Leoncavallo), noch van de opera gehoord hebt. Een van de bekendste aria´s aller tijden komt uit deze opera:


Dit is het moment dat de macho Canio zich kwetsbaar toont. Hij zingt dat hij zijn schmink op moet doen en zijn kostuum aan moet trekken, zodat hij dadelijk weer het publiek kan vermaken. The show must go on...


foto: Morten de Boer


Pagliacci is een komische opera die tragisch eindigt. Het gaat over een rondreizend circusgezelschap, dat net na de Tweede Wereldoorlog weer aankomt ergens in een Italiaans dorp. Het circus is wat kleiner en armzaliger geworden, maar het dorp is blij dat er weer eens iets plezierigs is.

Maar in het circus zelf is het minder leuk. Nedda en Canio hebben een slecht huwelijk, en Nedda heeft een affaire met de dorpsbewoner Silvio. Maar Tonio is ook verliefd op Nedda, en wil wraak nemen op Nedda, omdat ze zijn liefde niet beantwoordt.

Of kort gezegd: een prachtige opera vol drama, prachtige muziek en acrobatiek.

foto: Morten de Boer


Pagliacci is het regiedebuut van Miranda van Kralingen (artistiek leider van Opera Zuid), in samenwerking met Nynke van den Bergh, die al regisseerde voor verschillende koren en operagezelschappen, waaronder Opera Zuid (Le Nozze Di Figaro en de korte voorstelling Le Tableau Parlant).

zaterdag 16 februari 2013

Het dwaallicht

Alweer een boek. Uitgelezen in één dag. Het helpt natuurlijk dat ik vakantie heb, maar het boek zelf helpt ook mee (vooral het aantal bladzijden; slechts 54 bladzijden). En het mag op m´n literatuurlijst, dus da's ook mooi.

Het Dwaallicht speelt zich af op een regenachtige novemberavond in Antwerpen. Frans Laarmans wil net terug naar huis gaan als hij drie Afghaanse zeelui tegenkomt die op zoek zijn naar ene Maria van Dam. Ze hebben het adres opgeschreven. Eerst probeert Laarmans het nog te beschrijven in zijn gebrekkige Engels, maar al snel geeft hij het op en besluit hij met hen mee te lopen naar het adres. Uiteindelijk wordt het een tocht door heel de stad.


Het Dwaallicht is het laatste werk uit het oeuvre van de Vlaamse schrijver Willem Elsschot. Het boek is net na de Tweede Wereldoorlog verschenen, in 1947. Het is een typische Elsschot-novelle. De hoofdpersoon is zijn alter ego Laarmans, die vaker in zijn werk voorkomt. Wandelend door de stad praat Laarmans met zijn zeelui over religie. Ook religie is een herhaaldelijk terugkomend thema, hoewel Elsschot zelf atheïst is.

donderdag 14 februari 2013

Jane Eyre

Ik ben op een missie: zoveel mogelijk literatuur lezen. Ik moet mijn boekverslagenquotum halen, en ben hard op weg. Prima missie, toch? Een uitgelezen kans om boeken te (her)ontdekken, zoals bijvoorbeeld Jane Eyre.

Dit is niet de eerste keer dat ik Jane Eyre lees. Ik had vroeger kinderversie van de Jeugdclub. Gekregen voor Sinterklaas, samen met nog een deel andere literatuurklassiekers. Boeken van hooguit honderd pagina´s, maar wel een goede introductie op de klassiekers.

Nu lees ik Jane Eyre voor Engels. Verplicht. Een straf is het niet. Het is niet het spannendste verhaal, maar wel een mooi. Er gebeurt weinig, en toch verveelt het geen moment. En dat is knap. Vooral als je bedenkt dat het boek uit 1847 komt.


Jane Eyre is het levensverhaal van Jane Eyre, verteld door Jane zelf. Het begint met haar vroege jeugd. Ze is wees en woont in bij haar rijke familie. Het is eenzame, liefdeloze jeugd. En dat is het ook als ze naar de meisjeskostschool Lowood gestuurd wordt (waar ze, nadat ze haar school heeft afgerond, werkt als lerares). Ze gaat weg om als gouvernante te werken bij de jonge pupil van Mr Rochester. Ze wordt verliefd op haar werkgever, maar ontdekt dat hij al getrouwd is en vlucht wanhopig weg.


Jane Eyre is de bekendste roman van Charlotte Brontë, de oudste van de drie Brontë-zusjes. Ze schreef het boek onder het pseudoniem Currer Bell. Ze geloofde dat kunst het overtuigendst was, als het was gebaseerd op eigen ervaring. Jane Eyre zit vol met eigen ervaring, het was zelfs zo realistisch dat men eraan begon te twijfelen of de auteur wel echt een man zou zijn. Of was het misschien toch door een vrouw geschreven?

dinsdag 5 februari 2013

Liefde, jaloezie en overspel bij Opera Zuid

De première van Pagliacci komt steeds dichterbij, en dat betekent dat er mooie dingen uitkomen. De promo-foto die te vinden is op mijn Tumblr (klik!), en dit mooie filmpje van Maastricht Dichtbij:


Een introductie op de opera, maar - nog belangrijker - een introductie op deze productie (kleding, verhaal, etc.) en met mooie beelden van de repetitie.

Dus bij deze. Lang leve Opera Zuid!

vrijdag 25 januari 2013

M2LIVE

Wie me op Twitter volgt weet het natuurlijk al lang: ik ga optreden op M2LIVE, hét festival voor jong talent. Meer dan tachtig acts zijn er dit weekend te zien in het Bonnefantenmuseum. En ik ben daar één van.

Ik zal deze zaterdag - 26 januari - om 15.20 uur en 17.30 uur spelen op podium 3. Ik heb twee verschillende setlists, bestaande uit klassiek stukken voor solo-gitaar. De eerste setlist bestaat uitsluitend uit stukken van Carulli en Sor (de "Beethoven van de gitaar"), de tweede is gevarieerder met naast Sor en Carulli, ook Aguado en een anoniem stuk. Beide setlists zijn easy-listening fijn klassiek uit de klassieke/romantieke periode en duren ongeveer 10 minuten, dus als je er toch bent...


En wat is er nog meer? Veel.

Zaterdag (van 14.00 uur tot 23.00 uur) is er dans (alle denkbare stijlen), klassieke muziek, DJ´s, theater, poëzie, literatuur, performances, cabaret, bands en catwalk. 113 optredens in totaal! En aansluitend is er nog de afterparty met de band Dearworld (tip van Giel Beelen) in Café Ipanema van 23.00 uur tot 2.00 uur.

Zondag (van 11.00 uur en 17.00 uur) zijn er art trips onder begeleiding van jonge gidsen, de uitreiking van de filmprijs om 14.00 uur. In de filmlounge worden films vertoond, en er zijn nog verder verscheidene muzikale intermezzo´s op zaal. Maar let op: het experimentele wordt niet geschuwd.

dinsdag 22 januari 2013

Life of Pi

En dan in korte tijd weer een blog. Ik blog als ik iets heb gezien/gelezen, en nu is blijkbaar een tijd waarin ik veel doe...

Life Of Pi was niet per se een film waar ik in eerste instantie zelf heen zou zijn gegaan, maar spijt heb ik zeker niet. Het was niet alleen een prachtige film, het was ook heel bijzonder (en een van de weinige keren dat ik me niet ergerde aan 3D).


Life Of Pi gaat over de Indiase jongen Piscine Molitor, kortweg Pi. Pi is lid van een gezin dat een dierentuin runt en de eigenaar is van de dieren. Op een bepaald moment besluit het gezin naar Canada te emigreren, en de dieren mee te nemen om te verkopen in Amerika.

Maar als ze op het vrachtschip zitten dat hen en de dieren naar Noord-Amerika zal brengen, is er storm op zee. Iedereen verdrinkt, behalve Pi. Hij zit in een reddingssloep, die hij zal moeten delen met de Bengaalse tijger Richard Parker, een orang-oetan, een zebra en een hyena. Totdat drie van de dieren doodgaan en Pi overblijft met Richard Parker.



De film is geregisseerd door de Taiwanese regisseur Ang Lee. Hij is ook degene die Brokeback Mountain en Sense And Sensibility heeft geregisseerd, om maar even iets te noemen. Veel van zijn films gaan over de strijd tussen traditie en modernisering (als we Wikipedia moeten geloven).

zaterdag 19 januari 2013

Treasures

Zoals ik al eerder zei, zou ik deze week naar de Ashton Brothers gaan. En hoewel ik al een beetje wist wat ik van deze totaal bizarre theatergroep kon verwachten, hebben ze me toch weten te verrassen met een geweldig opgebouwde show, fantastische acts en een prachtig decor.

Omdat de Ashton Brothers inmiddels al tien jaar bestaan, zijn ze op zoek gegaan naar de schatten (Treasures) uit het verleden. De beste acts van eerdere voorstellingen, maar dan in een nieuw jasje. En voor een prachtig decor (dat erg laat denken aan Escher).


De Ashton Brothers laten zich niet makkelijk omschrijven. Het is iets tussen slapstick, acrobatiek en muziek in. Snelle wissels, veel humor en wellicht zelfs nog meer originaliteit. Of gewoon vier mannen met humor.

vrijdag 11 januari 2013

De donkere kamer van Damokles

Hoewel ik weinig blog, doe ik niet minder aan cultuur. Maar er is weinig blogmateriaal bij. Ik lees, maar kan alleen bloggen als een boek uit is. Ik speel gitaar, maar blog alleen bij een optreden (dat komt, nog even geduld). Voorstellingen van anderen staan ook op de agenda, zoals de Ashton Brothers volgende week. Maar later meer daarover, nu eerst dit boek: De Donkere Kamer Van Damokles.

De Donkere Kamer Van Damokles is een bijzonder verhaal. Een ietwat bizar verhaal, liever. Je begint met Osewoudt, een winkelier. Hij ontmoet Dorbeck, die als twee druppels water op hem lijkt. En dan hoort hij vijf jaar niets meer van hem. Dan is het het einde van WOII, en Osewoudt krijgt opdrachten die hij voor Dorbeck moet uitvoeren. Op een bepaald moment wordt Osewoudt door de Duitsers opgepakt onder verdenking van medewerking aan het Verzet. Zijn ondervrager, Ebernuss, probeert vriendschap met hem te sluiten en deserteert tegelijk met de vrijlating van Osewoudt en probeert met Dorbeck in contact te komen. Na de oorlog wordt Osewoudt wederom opgepakt, ditmaal op verdenking van werkzaamheden bij de Gestapo...


Het is een boek dat fascineert. De vreemde hoofdpersoon Osewoudt, de bizarre loop der gebeurtenissen, en wat nu precies waar is en wat een hersenspinsel van Osewoudt.

Willem Frederik Hermans is een fysisch geoloog die vooral bekend is als schrijver. Hij maakte deel uit van De Grote Drie (naast Gerard Reve en Harry Mulisch) de drie belangrijkste naoorlogse Nederlandse auteurs. Hij is ook degene die de filosoof Wittgenstein heeft geïntroduceerd in Nederland. Hij heeft een omvangrijk oeuvre, waar ik simpelweg te weinig van weet om betrouwbare informatie te geven. Wel kan ik de opmerking toevoegen dat het boek me laat denken aan John Irving, en dan zijn korte verhalen in het bijzonder.

dinsdag 8 januari 2013

Tiende van Tijl




Ik heb een afspeellijst gemaakt met fantastische optredens uit de Tiende van Tijl.

Ik zal in de loop van de tijd meer video´s toevoegen, en suggesties zijn natuurlijk ook altijd welkom.

woensdag 2 januari 2013

Het spel der tronen

En wederom ben ik begonnen aan serie fantasyboeken. Zo´n serie waar nooit een einde aan komt, en met dikke boeken; eerst Harry Potter, daarna Lord Of The Rings en dan nu Game Of Thrones (ook wel Het Lied Van IJs en Vuur genaamd). Houd je vast, want dit gaat nog lang, heel lang duren...

Game Of Thrones lijkt qua stijl erg op Lord Of The Rings; er is wel actie, maar het tempo is traag, veel trager dan het gemiddelde moderne boek. En net zoals Lord of The Rings speelt het zich af in een soort dimensie/wereld die erg veel op de onze lijkt, maar toch totaal anders is (je snapt me wel). Maar: Game Of Thrones is veel meer oorlog, veel meer politiek, veel meer adellijkheid. Maar ook meer persoonlijk drama, en meer leeftijdsverschil tussen de verschillende personages. Meerdere hoofdpersonen! En de loop van het verhaal is minder makkelijk te voorspellen.


Het Spel Der Tronen (dit boek, deel 1, dus) is het begin van dit spel der tronen. De macht van koning Robert Baratheon is tanende, zijn Hand is onder verdachte omstandigheden aan zijn eind gekomen en de Lannisters zijn sterke spelers aan het hof. En natuurlijk zijn er ook trouwe onderdanen, de Starks bijvoorbeeld. Eddard Stark wordt, geheel tegen zijn zin, tot nieuwe Hand uitgeroepen, en zowel hijzelf als zijn familie worden betrokken bij deze enorme machtsstrijd. En niet te vergeten: overal loert gevaar, en niet alleen binnen het koninkrijk.

George R.R. Martin is een Amerikaanse auteur van epische fantasy, korte verhalen (in de jaren '70), screenplays en sciencefiction, en daarnaast ook filmproducent. En hij is organisator geweest van schaaktoernooien (mocht je daarin geïnteresseerd zijn). Voor zijn werk heeft hij talloze prijzen gewonnen, allemaal sciencefiction-fantasy-horrorprijzen die mij niets zeggen.