zaterdag 24 november 2012

Sant'Ignazio

We zijn weer in Rome, wederom in een kerk; in de Sant'Ignazio, een koepelkerk zonder koepel.

Toen deze kerk in de zeventiende eeuw gebouwd werd, was het eigenlijk de bedoeling dat het een koepelkerk zou worden. Alleen de omwonenden waren het er niet mee eens. Ze waren bang dat de koepel al hun zonlicht zou blokkeren. En wat doe je dan als architect? Dan maak je gebruik van gezichtsbedrog, en houd je iedereen tevreden.

Andrea Pozzo verzorgde de plafondschildering voor de 'koepel'. Aan de binnenkant van de pseudo-koepel schilderde hij een fresco, dat haast niet te onderscheiden is van een echte koepel. Maar slechts op één plaats in de kerk: op een gouden stip op de vloer. Staande op die ene stip klopt het perspectief precies, en zie je dus ook echt een koepel. Loop je echter verder door, dan zie je dat de koepel nep is.

Over de geschiedenis, interieur en exterieur is genoeg te vinden op internet. En interessant is het niet om daar verder over uit te weiden. Liever ga ik wat dieper in op Andrea Pozzo en zijn fresco's in de Sant'Ignazio.

Andrea Pozzo was een monnik van de jezuïetenorde. Hij schilderde naast de koepel ook de grandioze fresco die zich uitstrekt over het plafond van het schip van de kerk en de half-koepel boven het altaar. Iedere keer slaagt hij erin om ruimten te veranderen, muren te verhogen en koepels te scheppen waar er geen zijn. Zijn fresco's voeren je naar andere, denkbeeldige ruimten. De thematiek van zijn werken hier in de kerken is dikwijls het leven van sint Ignatius (logisch ook, gezien de kerk naar hem vernoemd is). Pozzo is onbekend, maar daarmee niet onbemind. Iedereen die de kerk bezoekt, raakt onder de indruk van deze opvallende muurschilderingen die verrassen en betoveren. Zijn naam leeft niet, maar zijn werk des te meer.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten