zaterdag 1 september 2012

Scandinavische klanken

Gisteravond ben ik naar een van de sprookjesachtigste klassieke concerten geweest die ooit hebben plaatsgevonden. Een orkest, midden in een bos, gezet voor een mergelgrot, speelde Scandinavische klanken van Sibelius en Grieg. Het was koud, het was donker, en daarmee des te sfeervoller (het waren per slot van rekening "Scandinavische klanken".)

Dat orkest was het Limburgs Symfonie Orkest, die magische plaats was het Openluchttheater van Valkenburg. En ieder die ooit een concert heeft meegemaakt op die locatie, weet hoe sprookjesachtiger het is, en vooral als er klassiek wordt gespeeld. Het is net of je terecht bent geweest in een mysterieuze wereld waarin elfen rond de bomen dansen op deze prachtige muziek.


De stukken die gisteravond gespeeld werden, waren de Valse Triste van Sibelius, de Peer Gynt suite nr. 1 van Grieg (onder andere bekend van de Mona-reclame) en Griegs pianoconcert, met als solist Hannes Minnaar, de enige die mij echt van piano kan laten genieten (ik houd niet zo van piano, maar wel als hij het speelt).

Over de keuze van stukken ben ik erg te spreken, over de uitvoering eveneens. En ook Hannes Minnaar was geweldig (zoals altijd eigenlijk)! Het enige punt van kritiek is de duur van het concert, het duurde namelijk veel te kort naar mijn zin (maar anderhalf uur). Ik zou daar het liefst de hele nacht hebben gezeten, luisterend naar deze prachtige muziek. Maar het was me niet gegund.

Een muzikale sfeerimpressie (de Peer Gynt suite nr. 1, het tweede stuk dat gisteravond ten gehore gebracht werd, én een van mijn favoriete klassieke stukken):

Geen opmerkingen:

Een reactie posten