zaterdag 21 juli 2012

Lissabon en de Beira-provincies

Ik zal de komende twee weken geen blogs schrijven, omdat ik dan op vakantie ben naar Portugal. Jullie krijgen natuurlijk uitgebreid verslag van al mijn culturele activiteiten aldaar, maar pas als ik terug ben.

Tot over twee weken!

vrijdag 20 juli 2012

The devil's carnival

Nu ik de laatste tijd toch zo veel over The Devil's Carnival blog, waarom dan niet ook over de soundtrack? Want dat was uiteindelijk de voornaamste reden waarom ik zo geïnteresseerd ben (geraakt) in deze film. Vooral omdat Terrance Zdunich de muziek heeft geschreven (samen met Saar Hendelman).



Ik ben nog helemaal niet zo lang bekend met Zdunich en zijn werk, maar wel al groot fan. Ik heb een groot deel van de soundtrack van Repo! The Genetic Opera (welk Zdunich ook heeft gecomponeerd) gehoord, en raakte verliefd erop. Maar met The Devil's Carnival gaat hij nog een beetje verder. Deze film speelt namelijk niet in de toekomst, maar in het verleden, zo rond 1920, waardoor er gebruik gemaakt moet worden van echte instrumenten, wil het de sfeer vangen (wat ik uiteindelijk nog veel leuker vind, want je hebt dan te maken met de beperkingen én de mogelijkheden van een instrument).

De muziek is in één woord fantastisch! Ieder nummer verschilt zoveel van de andere nummers (alleen al in de stemmen, en de manier van zingen, maar ook in de sfeer), hoewel het toch veel hetzelfde heeft (vooral de instrumenten komen vaak terug, vooral de strijkers en koperblazers). Ze zijn sfeervol, maar ieder op hun eigen manier; soms is het druk met veel verschillende stemmen, soms is het rustig, maar bijna altijd zit er iets onheilspellends in. Je kunt uiteindelijk toch niemand of niets vertrouwen in dit duivelse circus.


Terrance Zdunich is een componist, producer, acteur, schrijver, illustrator en storyboard artist (wat dat ook moge zijn) uit Amerika. Hoewel hij enorm veel werk op zijn naam heeft staan, is hij vooral bekend van Repo! The Genetic Opera en The Devil's Carnival (die hij beide heeft geschreven, geproduced, de soundtrack voor heeft gecomponeerd, en in heeft meegespeeld*).

Over Saar Hendelman is maar weinig informatie te vinden, vooral omdat haar werk weinig bekend is. Ze heeft voor vijf films gecomponeerd; een musical (The Devil's Carnival), drie korte films (A Fuchsia Elephant, Maggie en The Visitors) en een documentaire (Anne Stewart: A Most Successful Failure).

*Als Graverobber in Repo! The Genetic Opera en als Lucifer in The Devil's Carnival.

donderdag 19 juli 2012

Jim Power and the Mosaic Trail

Normaal gesproken zou ik dit soort video's nooit op mijn blog zetten, maar ik heb iets goed te maken (en het is toch cultuur)...


De onderstaande video een mini-documentaire van Etsy over Jim Power, de Mosaic Man. Hij bekleedt lantaarnpalen in de East Village van New York (tot nu toe heeft hij er al ongeveer tachtig gedaan). Dit doet hij al bijna dertig jaar, maar jammer genoeg zijn in de jaren '90 vijftig van zijn lantaarnpalen afgebroken. En wat doe je dan? Opnieuw beginnen. Niet omdat het voor hemzelf zo belangrijk is, maar omdat het zoveel betekent voor de mensen die er leven.

Het belang dat aan hem en zijn werk gehecht wordt, vertaald zich ook in andere dingen. Jim is al meer dan vijfentwintig jaar dakloos, maar de buurt is samengekomen om hem te helpen. Een landheer uit de buurt doneerde hem een studioruimte, vrienden helpen hem met zijn werk en hij heeft tegenwoordig een eigen website (http://mosaicmannyc.com/) wat ook bijdraagt aan zijn bekendheid (en inkomsten).

De video:

zondag 15 juli 2012

Fight like a girl

Hoewel ik eigenlijk geen fatsoenlijke onderwerpen heb voor deze blog, voel ik toch een soort morele verplichting om te bloggen. Dan maar met minderwaardige onderwerpen, en veel herhalingen.


Fight Like A Girl is de meest recente single van Emilie Autumn, bedoeld als voorproefje voor het gelijknamige album dat 24 juli van dit jaar zal uitkomen. De nummers van deze single (Fight Like A Girl en Time For Tea) zijn al langer bekend onder de fans; ze heeft immers ook al getoerd door Noord-Amerika en Europa met het nog niet uitgekomen album. En hoewel de muziek voor een groot deel hetzelfde* is bij optredens, als bij de studio-versies, is het toch heel verschillend. Je hoort hoe het klinkt met de verschillende stemmen (eerste stem, tweede stem, etc.), en in optimale omstandigheden. Nu draait het om de muziek, en niet om de show eromheen.

De twee nummers zijn deel van de soundtrack voor Autumns musical (die op dit moment nog in de maak is), de rest van de nummers op het nieuwe album zullen de gehele soundtrack vormen. De musical zal gebaseerd zijn op haar boek The Asylum For Wayward Victorian Girls (of het het verhaal is, of een vervolg - of wat dan ook - weet ik niet).

Fight Like A Girl (de single) is voor $0,99 te downloaden op The Asylum Emporium: http://www.asylumemporium.com/collections/featured-items/products/fight-like-a-girl-single

*Er wordt weinig echt gespeeld, wel gezongen (om de simpele reden dat een groot deel van de muziek uit de computer komt, en de instrumenten in hun fysieke vorm niet bestaan).

vrijdag 13 juli 2012

An abriged history of western music in 16 genres

Ik heb geen tijd (en geen onderwerp) om te bloggen. Daarom een video over de geschiedenis van westerse muziek (16 genres in minder dan drie minuten) door cdza.




cdza is de moeite waard om meer video's van te bekijken. Het krikt je muziekgeschiedenis op op een wel heel bijzondere manier (de geschiedenis van liedteksten die eigenlijk geen liedteksten zijn, de geschiedenis van fluiten in liedjes, en de geschiedenis van ringtones, om er maar een paar te noemen).

woensdag 11 juli 2012

Trust me



Ik kan geen genoeg krijgen van The Devil's Carnival. Het duistere, mysterieuze van het verhaal intrigeert me; en hoe de film is vormgegeven! En de soundtrack! Ik kan niet wachten tot de film in Nederland vertoont wordt (of dat ooit zal gebeuren, is niet zeker).

Trust Me is een scène uit The Devil's Carnival. Lucifer leest Aisopus' verhaal over de schorpioen en de kikker voor, terwijl de gelikte Scorpion zingt voor zijn liefje Tamara (de kikker in dit geval). Om hen heen cirkelt The Painted Doll (wat haar functie is, weet ik niet).



Deze scène is eigenlijk een reproductie van Aisopus' fabel. In het originele verhaal vraagt de schorpioen de kikker om hem de rivier over te dragen. De kikker is bang dat hij haar zal steken, maar de schorpioen beargumenteert dat als hij haar steekt, hij verdrinkt. Uiteindelijk steekt de schorpioen toch, onopzettelijk, maar het is nu eenmaal zijn natuur.

In deze versie is het The Scorpion (de schorpioen) die zingt voor Tamara (de kikker). The Scorpion is een messenwerper in het merkwaardige circus genaamd The Devil's Carnival (een soort hel), Tamara komt daar als dolende ziel. Ze is bang voor zijn hem en zijn act, maar hij stelt haar gerust dat zijn act niets is zonder haar...

De personen die te zien zijn in deze videoclip/filmfragment zijn Marc Senter (The Scorpion), Jessica Lowndes (Tamara), Terrance Zdunich (Lucifer) en Emilie Autumn (The Painted Doll), geen van alle kleine namen. Marc Senter is bekend van de film The Lost, voor zijn rol in die film won hij in 2006 ook een Festival Trophy voor beste acteur op Screamfest. Jessica Lowndes heeft gespeeld in de hitserie 90210. Terrance Zdunich heeft het verhaal en de soundtrack geschreven voor The Devil's Carnival (en zijn voorganger, Repo! The Genetic Opera). Emilie Autumn is componist/zangeres/violist/schrijfster/etc, ze staat bekend om haar theatrale shows en haar unieke stijl.

dinsdag 10 juli 2012

Want it back



Dit is een van de mooiste videoclips aller tijden, hoewel ik niet kan zeggen waar dat precies aan ligt. De inkt, de naakte Amanda Palmer liggend in een bed, de algehele lichtheid van de videoclip. Of gewoon de stopmotion beelden, die sowieso al iets romantisch over zich hebben. Bij dit soort opnames moet je letterlijk over ieder beeld nadenken. Het is tijdrovend, maar geeft wel een heel mooi resultaat.


Want It Back is gemaakt door Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra. Het is een single van hun nieuwe - nog niet uitgekomen - album, maar wat ik van hen zie, belooft veel. Dit is de tweede videoclip van Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra (de eerste was Polly, origineel van Nirvana).

zondag 8 juli 2012

The sound bath

Ik blog de laatste tijd maar weinig... Ik heb ook maar weinig tijd om te bloggen. Daarom laat ik de Battle Of The Songs ook een tijdje vallen, om plaats te maken voor de echt mooie culturele dingen. Zoals dit Sound Bath, live uitgevoerd op LushFest 2012.




Voor dit muzikale werk bestaat geen betere titel dan The Sound Bath. Je wordt letterlijk ondergedompeld in de muziek, en dat is ook precies de bedoeling. Het maakt deel uit van een spa-behandeling van Lush, genaamd Lush Sound Bath (uiterst logisch). Jammer genoeg heeft Lush geen spa's in Nederland, maar de muziek is wel te krijgen op cd (https://www.lush.co.uk/category/256) - grote aanrader!

Omdat LushFest wordt georganiseerd door Lush, is het ook logisch dat muzikanten die bij Lush betrokken zijn ook optreden, zoals Jackie Oats en Mira Manga. Maar er is meer, andere - nog - onbekende muzikanten, en vele - kleine - goede doelen-organisaties (het is en blijft Lush) zijn ook aanwezig. En Gorilla Perfumes natuurlijk (hun parfums worden bij Lush verkocht). Jammer dat ik er niet bij kan zijn...

vrijdag 6 juli 2012

Vivienne Westwood Man voorjaar 2013

Ik probeer zo min mogelijk over mode te bloggen. Niet omdat het geen cultuur is, maar omdat ik slechts een beperkte groep ontwerpers interessant vind. Een van die ontwerpers is Vivienne Westwood, en dat is dan meteen ook de enige ontwerper waar ik alle shows van kijk. Ook de mannenshows.


Deze mannencollectie is geïnspireerd op picknicks. Kleding met grasvlekken, zomerse pakken. Niet al te formeel, maar zeker niet informeel. Kleding waarmee je opvalt, maar die toch chique is, met af en toe een wel heel erg opvallend stuk ertussen (zoals de Keith Haring-trui, de kleding met grasvlekken en de patronen). Maar zoals altijd zit de echte kunst in de details, die prachtig zijn.


Het overheersende thema is picknick, en alles wat erbij hoort. Grasvlekken, lichte kleding, kleine insecten, maar ook het schilderij Le Déjeuner Sur l'Herbe van Manet (het blauw van de jurk wordt gebruikt).

De show:

donderdag 5 juli 2012

Orfeo ed Euridice

Ik heb gisteravond iets magisch beleefd. Ik was getuige van een tocht door de Griekse Onderwereld (die zich op - en in - de vijver van Paleis Soestdijk bevindt). Die tocht maakte Orpheus om zijn geliefde Euridike terug te halen naar de wereld van de levenden.


Orfeo Ed Euridice is de mythe van Orpheus en Euridike in opera-vorm. De muziek is gecomponeerd door Gluck, en zo typisch barok; de mannelijke hoofdrol is een countertenor*, en het orkest is anders opgebouwd dan het standaard klassieke orkest**. Heerlijk! Orfeo (Darryl Taylor) was fenomenaal, zijn stem was dé perfecte alt (naar alle begrippen). Hij had een 'sterke' stem (countertenors missen vaak de kracht in hun stem die andere stemsoorten - meestal - wel hebben).

Niet alleen de muziek, maar ook deze opvoering is geweldig. Er wordt ontzettend goed gebruik gemaakt van de ruimte, van de hele ruimte wel te verstaan. En de kostuums pasten prachtig bij het geheel. Maar het leidt niet af van de muziek, integendeel, het ondersteunt het alleen maar. Het is mooi visueel, maar het verhaal wordt nog altijd 'verteld' door de muziek, en niet door een decor. (Wat wel jammer was, was dat het orkest niet mooi versterkt werd. Het klonk nogal vreemd, omdat het orkest in z'n geheel versterkt werd, in plaats van individuele instrumenten.)


Jos Thie regisseerde Orfeo Ed Euridice. Hij is tevens ook artistiek directeur van De Utrechtse Spelen, maar werkt ook freelance. Op zijn naam staan verschillende producties, opera, musical en toneel.

Meer informatie over deze productie (ook over kaartverkoop), zie: http://www.deutrechtsespelen.nl/voorstellingen/orfeo-ed-euridice/

*Een countertenor is de hoogste mannenstem, op de hoogte van de alt (laagste vrouwenstem).
**Instrumenten waren nog in ontwikkeling in die tijd. Veel koperen blaasinstrumenten waren toen nog van hout (er wordt bijvoorbeeld gebruik gemaakt van een traverso, een houten blokfluit, in plaats van een gewone blokfluit), en de piano bestond nog niet (dat was een klavecimbel). Ook wordt er gebruik gemaakt van een chalumeaux (een houten fluit, een soortement kruising tussen een blokfluit en een klarinet). 

dinsdag 3 juli 2012

1933

Wanneer is de laatste keer dat ik over een boek heb geschreven? Toch al een tijdje terug. Ik denk dat het het eerste deel van de Divinia Commedia was. Ik lees niet zo snel de laatste tijd (wat niet geheel aan mij ligt, maar ook voor een groot deel aan de boeken). Ook 1933 is geen gemakkelijk boek; je moet er je best voor doen, maar het is dan wel zeer zeker de moeite waard.


1933 is een beschrijving van Duitsland in het jaar 1933. Over Hitler die aan de macht komt, en wat er precies gebeurt in de beginperiode van zijn regime. Het wordt vertelt aan de hand van een aantal hoofdpersonen, hoofdpersonen met zeer verschillende achtergronden. Het zijn ambassadeurs, journalisten, nazi-mensen. Maar wat het boek echt bijzonder maakt, is dat er niets aan verzonnen is. Alles is echt zo gebeurd. En dat is ook precies wat het boek de moeite waard maakt. Het is geschiedenis verteld aan de hand van personen die echt hebben bestaan, in een periode in de geschiedenis waar eigenlijk maar belachelijk weinig over wordt gepubliceerd.

Zo veel als nu bekend is over de personen uit het boek, zo weinig is er te vinden over Philip Metcalfe, de schrijver van het boek. En om me het allemaal nog wat gemakkelijker te maken, zijn er god-weet-hoeveel Philip Metcalfes te vinden op het internet (die leefden tussen 1733 en nu). Ironisch. Maar ik kan wel de achterkant van het boek citeren: Vijf jaar werkte Philip Metcalfe (1947) aan 1933. Aan de hand van duizenden brieven, dagboeken, memoires en krantenberichten reconstrueerde hij het leven van vijf personen gedurende de eerste anderhalf jaar van het regime van Hitler.

maandag 2 juli 2012

Het nationale Canta ballet

Gisteravond heb ik toch wel de vreemdste dansvoorstelling in eeuwen gezien. Het Nationale Canta Ballet - de naam zegt het eigenlijk al - is dans gecombineerd met en uitgevoerd door Canta-auto's. Vreemd, origineel, maar ook erg mooi.


De Canta's dansen in dit ballet, op een manier die praktisch niet te omschrijven is. Deuren gaan open en dicht, ze rijden patronen... Soms dansen dansers, soms dansen Canta's, soms doen ze een dans samen, soms met veel man, soms met weinig. Het lijkt een vreemde combinatie (en dat is het ook), maar het heeft iets magisch, iets sprookjesachtigs... en iets grauws.

Ernst Meisner heeft dit ballet gechoreografeerd. Sinds 2010 is hij aan Het Nationale Ballet verbonden, waar hij in totaal drie voorstelling heeft gechoreografeerd; deze, de kleutervoorstelling De Kleine Grote Kist en de jubileumvoorstelling Yes We Can Dance.

zondag 1 juli 2012

Frida

Ik snap waarom deze film twee Oscars heeft gewonnen (en er nog voor vier andere was genomineerd). Alles aan deze film is zo enorm mooi; het acteerwerk, de decors, de muziek, alles.

Frida gaat simpel gezegd over het leven van Frida Kahlo. Over haar ongeluk, over haar relatie met Diego Rivera, en later ook over het in huis nemen van Trotsky. Maar eigenlijk is iedere omschrijving van het verhaal van deze film slechts een opsomming van feiten. Het is een portret, een portret van deze bijzondere vrouw, en geen romantisch verhaal met een begin en een eind. Het is als een gefilmde biografie. Maar dan wel eentje die er prachtig uitziet, met als hoofdpersonage een van de bijzonderste vrouwen uit de geschiedenis (nu ook 's werelds bekendste schilderes). Het is een film met zoveel lagen. Het is grappig en mooi, maar ook tragisch. En eigenlijk is het vooral onbeschrijfelijk.



Frida is geregisseerd door Julie Taymor. Ze is een bekroonde regisseuse van theater, film en opera. Ze heeft zo enorm veel gedaan, dat het gewoon niet te doen is om het hier kort te houden. Ik zal je moeten verwijzen naar Wikipedia voor alles, omdat zij veel meer weten te vertellen dan ik (en het voor de verandering ook nog eens betrouwbaar is - of tenminste lijkt): http://en.wikipedia.org/wiki/Julie_Taymor