donderdag 28 juni 2012

The monster symphony


Ik ben er nog niet uit of ik het mooi, heel erg Amerikaans (ook al komen uit Australië, naar ik meen), overdramatisch, afgezaagd, of geniaal vind (waarschijnlijk een combinatie van dit alles), maar origineel is het wel. Lady Gaga's muziek nemen, het ombouwen tot iets klassieks en er dan een korte film van maken. Ik denk dat je het beste zelf kunt oordelen wat je ervan vindt, want mijn brein laat me nu in de steek.

Het is in ieder geval Astons beste werk tot nu toe (of van dat wat ik ervan heb gehoord). Lady Gaga's hits ombouwen tot één grote klassieke symfonie, oké... En er dan een ietwat absurde film van maken... Het lukt ze echter niet om de Amerikaanse clichés te vermijden. Maar ach, storend is het niet, en het ziet er prachtig uit, dat zeker. En het is absoluut leuk om te kijken tijdens een loze tien minuten.


Deze korte film/lange videclip is geregisseerd door Nathan Hunt en Reece Faris. Over hen beiden kon ik weinig vinden. Nathan Hunt heeft op zijn zeventiende zijn - bekroonde - debuutfilm Why We Ponder gemaakt. Hij treedt op in theaters, en co-regisseerde de film The Bleed. Over Reece Faris kon ik helemaal niets vinden (informatie is overigens altijd welkom).

woensdag 27 juni 2012

Beethoven's 5th

Nu ik toch min of meer in het klassieke sfeertje zit, gezien mijn afgelopen blogs (en het feit dat ik als ik dit schrijf, al een half uur klassieke muziek heb geluisterd), wil ik dit graag voortzetten met een klassieke Battle Of The Songs.



Dit is de originele, hoewel niet volledige, symfonie uitgevoerd door het Boston Symphony Orchestra. De gehele symfonie duurt plusminus een half uur, en dat is iets te veel voor mij zo op de vroege ochtend. Maar wel mooi, dat zeker.



En als je dan toch wakker bent, hier wat Apocalyptica ervan gemaakt heeft. Hoewel erg metal, zit het dichter bij de originele symfonie dan je zou denken (als je je de tijd neemt om het hele ding te luisteren, wat, toegegeven, ook wel erg lang is).

Voor de diehards: de hele symfonie: http://www.youtube.com/watch?v=GZxN57CC_AA
En een versie die je niet moet opzoeken (maar dan ook echt niet): Beethoven's 5th Symphony door Metallica. Hoezeer ik ook van Metallica houd, dit is niet om aan te horen.

dinsdag 26 juni 2012

When I am laid in earth


Hier krijg ik nu echt kippenvel van, zo mooi vind ik het. Anneke van Giersbergen die de aria When I Am Laid In Earth zingt. Een rockzangeres die klassiek zingt, het kan goed werken, of het kan verschrikkelijk zijn, maar dit is prachtig.

Van Giersbergen is voormalig zangeres bij The Gathering, en is nog steeds vooral bekend als zodanig zijnde. Een  - klassiek - geschoolde stem is ze niet, hoewel ze wel in haar jeugd wel bij verschillende koren heeft gezongen (en daarna bij rockbands, maar dat is een ander verhaal). Haar muzikale roots liggen in jazz en klassiek, maar ze zingt voornamelijk pop en rock. Prince, Ella Fitzgerald en Thom Yorke (van Radiohead) zijn haar voornamelijkste muzikale invloeden.

Deze aria is afkomstig uit de kameropera Dido And Aeneas van Henry Purcell, die gebaseerd is op Ovidius' versie van Dido en Aeneas. Het was Purcells eerste opera, voor het eerst uitgevoerd in 1688 in de Josias Priest meisjesschool. Oké, het klinkt niet bepaald als een geweldige plek voor een wereldpremière, en hoogstwaarschijnlijk was het dat ook niet. Maar bedenk je wel, dit is een van de eerste Engelse opera's, en daarmee ook wel erg avant-garde. En, ook niet onbelangrijk, Purcell werd zeer lange tijd gezien als de grootste Engelse componist ooit, totdat hij van zijn troon werd gestoten door Edward Elgar (en dat is ook pas rond 1900 geweest).

zondag 24 juni 2012

Intouchables

Als ik dit schrijf, ben ik net terug van een bezoekje aan de bioscoop. Pathé dit keer, bij hoge uitzondering. Maar er draaide een mooie film, Intouchables genaamd, daarmee.


Intouchables vertelt het - waargebeurde - verhaal van Philip en Driss. Philip is een rijke man, die verlamd is geraakt na een ongeluk met paragliden. Driss is een jongen afkomstig uit het getto, die wordt ingehuurd als Philips persoonlijke verzorger. Hun 'relatie' is vreemd, maar erg humoristisch. De tegenstellingen tussen hen twee maken de film des te grappiger. Philip heeft geen zin in mensen die medelijden met hem hebben, en Driss weet eigenlijk niet wat hem overkomt (hij wilde geen verzorger worden, hij moest solliciteren om zijn uitkering te krijgen). Maar het werkt. Sterker nog, het werkt fantastisch.

Intouchables is een grandioze film. Het is geen cliché-verhaal over een zielige man in een rolstoel en een zielige, doch criminele, jongen uit het getto, verre van. Philip weet heel goed wat hij wil, alleen zijn omgeving werkt niet bepaald mee. Hij zit niet zozeer met zijn handicap, maar des te meer met de mensen om hem heen. Driss is de stoere jongen, maar hij heeft een klein hartje. Hij geeft echt om Philip, maar kan het ondertussen niet laten om met Margarie, die ook bij Philip in huis woont, te flirten. De cultuurverschillen leven geweldig komische momenten op, maar eigenlijk moet je daarvoor echt de film zien.

Intouchables is geregisseerd door Olivier Nakache en Éric Toledano. Om hen allebei apart te bespreken lijkt me zinloos, want veel van hun werk hebben ze samen gedaan. Samen hebben ze onder andere al eerder de films Tellement Proches, Nos Jours Heureux en Je Préfère Qu'on Reste Amis geregisseerd. En samen hebben ze ook de scripts geschreven voor al deze films (inclusief Intouchables).

Midzomernachtfestival

Gisteravond ben ik, zoals ik twee blogs geleden al aankondigde, naar het Midzomernachtfestival geweest. Een festival gehouden in het prachtige Openluchttheater in Valkenburg, met mooie, ietwat alternatievere muziek (met deze keer Iers/Schots tintje).



De eerste band die die avond speelde was Snakes In Exile. En hoewel de band uit België komt, spelen ze Ierse folk, Engelse zeemansliederen en (nog wat meer) Ierse folk. Snakes In Exile is een band met geweldige muziek en veel humor. Absoluut een goede keus om het publiek wat op te warmen voor wat er nog komen gaat op de rest van de avond (en de volgende band in het bijzonder).

Reincarnatus (zie foto hierboven) is die volgende band. Zeven vrouwen die rock spelen op middeleeuwse instrumenten (en een paar moderne, zoals bas, elektrische gitaar en drums), en daarmee ook zeker niet de gemiddelde rockband. Het is ook de bekendste band van het festival, niet alleen wereldberoemd in Limburg, maar ook ver daarbuiten (ze zijn nog bij Giel Beelen in de 3FM studio geweest*).

De laatste echte band was Green Jacket, een band uit België die Ierse folk speelt (waar laat me dit toch aan denken?). Green Jaket heeft veel overeenkomsten met Snakes In Exile, maar ook veel verschillen. Waar het echte verschil in de muziek in precies in zit, weet ik niet, dat zul je zelf moeten oordelen (ze speelden in ieder geval geen sea shanty's, zoals Snakes In Exile wel deed). Maar ook zij waren geweldig, en dan vooral de zangeres. Wat zij met haar stem kan, wauw! (Op het eerste gehoor heb je het niet zo door, maar als je wat langer luistert hoor je het pas echt. En nee, ik heb er geen betere omschrijving voor.)



Inmiddels was het pikdonker (afgezien van de theaterlichten), en de kleine lichtjes werden aangestoken (evenals een paar vuurkorven). Zo magisch ziet dat eruit! Al die kleine lichtjes, overal om je heen. Hoog, linksboven was de Coriovallum Pipe Band inmiddels opgekomen om een paar doedelzaknummers te spelen. Niet echt mijn ding, maar alla.

Om het festival af te sluiten waren er nog twee vuurdansers/-spuwers. Heel mooi, zo tussen al die lichtjes (en des te indrukwekkender tussen al die lichtjes).

Eindconclusie? Deze derde editie van het Midzomernachtfestival was in één woord magisch, absoluut!

*De show heette NachteGiel, 11 mei ongeveer. Opnames staan op YouTube.


P.S. De foto's zijn niet gemaakt op deze editie, hoewel het wel dezelfde sfeer is. De foto's zijn vorig jaar gemaakt, en afkomstig van de site van Reincarnatus.

zaterdag 23 juni 2012

You've got the love

Vandaag staat een heel mooi nummer in de Battle Of The Songs, zowel qua origineel als qua cover. (Welke de mooiste is laat ik aan jullie over.)



Dit is eigenlijk een heel typisch nummer voor Florence + The Machine (in ieder geval voor het eerste nummer). Begint semi-rustig, om daarna enorm bombastisch te worden. Harp, gitaar, Florence' stem. En die formule is zonder twijfel fantastisch!



En dit is de 'klassieke' cover van Aston, een band/groep die ik pas een paar minuten ken (letterlijk!). Ik was op YouTube aan het zoeken voor covers van een bepaald liedje van Rihanna, kwam op Triggerfinger, en kwam bij suggesties weer bij hen (die dat specifieke nummer coverden). Ik vond hun cover niet mooi genoeg, te simplistisch (lag overigens aan het liedje), maar kwam wel weer op deze. En deze is simpelweg prachtig! (Ook leuk: er zit ook een klassiek gitarist bij Aston.)

donderdag 21 juni 2012

Midzomernachtfestival

Een klein beetje reclame maken voor festivals is nooit mis. En zeker niet als het bijzondere muziek op een bijzondere locatie (het Openluchttheater in Valkenburg) is, toch?

Het Midzomernachtfestival is een heidens, middeleeuws festival ter ere van de zomerzonnewende. En weet je, deze omschrijving klinkt veel vager dan het is. Het is eigenlijk gewoon verdomd goede muziek, die niet per se past binnen de normale genres, maar wel geniaal is. Keltische folk (Snakes In Exile en Green Jacket), middeleeuwse rock (Reincarnatus), en dit jaar ook doedelzakken* (Coriovallum Pipe Band).

En verder een prachtige omgeving die een extra dimensie toevoegt aan de muziek. Buiten in het Openluchttheater, omringd door bos. Vogels fluiten, muzikanten spelen, en iedereen heeft een geweldige tijd. Het publiek wat erop afkomt? Veel minder maf dan je zou denken, opvallend veel 'normale' mensen die gewoon van een mooie avond willen genieten. Niet het fantasy/middeleeuwse publiek dat op de grotere festivals afkomt, maar er zijn natuurlijk uitzonderingen...



Deze derde editie wordt geopend met Snakes In Exile, energieke folk en fijn zo op het begin van de avond. Daarna de beurt aan Reincarnatus, die tevens mede-organisatoren van het festival zijn. Ook vorig jaar stonden ze op het festival, en het was geweldig. Reincarnatus is een band die je live moet zien. Studio, YouTube, wat dan ook, doet deze band absoluut geen recht aan, want live zijn ze zo enorm goed. Ongelooflijk! En je krijgt altijd geweldige achtergrondinformatie over de liedjes, en dat is stiekem ook heel erg leuk (muzieknerd die ik ben). Reincarnatus door de folkgroep Green Jacket, heerlijke muziek om weer wat bij te komen na het geweld van Reincarnatus. Het festival wordt uiteindelijk in stijl afgesloten met vreugdevuren en de Coriovallum Pipe Band uit Heerlen.

Het Midzomernachtfestival vindt deze zaterdag, 23 juni, plaats in het Openluchttheater in Valkenburg. Aanvang is 18.30 uur, entree kost €15.

*Ja, ik weet dat 'doedelzakken' geen genre is, maar eerlijk gezegd weet ik niet hoe het heet. Heeft iemand anders een idee?

woensdag 20 juni 2012

Feeling good

Het weer buiten is ietwat triestig als ik dit schrijf. Vandaag een vrolijke Battle Of The Songs om ieders humeur een beetje op te beuren.



Ik hoop dat het weer (en eigenlijke alles) vandaag dezelfde opbouw volgt als dit liedje. Ingetogen begin, maar daarna vlamt het. Heerlijk!



Deze cover van Muse werkt veel beter dan je zou denken. Muse die Nina Simone covert? Ja, en het werkt geweldig.

maandag 18 juni 2012

Hét hofvijverconcert

Eergisteren werd alweer het EK voetbal uitgezonden, en heb ik dat alweer niet gekeken. Want je moet je prioriteiten stellen, en klassieke muziek krijgt in dat geval voorrang. (En het was toch een beetje sport, want het thema was de Olympische Spelen).

Inspiratie voor het Hofvijverconcert dit jaar waren de oude Grieken, waar niet alleen topatleten hoogst werden gewaardeerd, maar ook kunstenaars en filosofen. Daarom de vereniging van sport en kunst (muziek en dans). En ik moet zeggen, het werkt geweldig. Er waren snelwandelaars, topsporters, dansers (van de Dutch Don't Dance Division) en natuurlijk muziek (van Ravel, Copland en Strauss). Heel mooi! Het enige waar ik niet zo over te spreken ben, zijn de trainingspakken die de - niet altijd even atletische - orkestleden droegen.


Op de muziekkeuze heb ik niets aan te merken, in tegendeel. Vooral de Beeldententoonstelling (van Moessorgski/Ravel) is en blijft een prachtig stuk. En de rest van de stukken waren ook heel goed gekozen. Bekende melodieën, een mooie eenheid, en de acts erbij waren geweldig.

Waar ik me aan stoorde bij het 5 mei-concert (de dansen) is hier helemaal niet aan de orde. De dansen waren modern, maar niet onbegrijpelijk of overdreven experimenteel. Ze pasten goed bij de stukken, er zat humor in en ze waren heel mooi, ook voor niet-dansliefhebbers.

En ook de rest. Een snelwandelwedstrijd die over het podium liep, turners, ritmische gymnastiek, een bokser, fietsers op een boot. Geweldig! Nooit gedacht dat je het zo'n mooie combinatie zou opleveren.

Verder... Tijl Beckand presenteerde ook dit. En weet je, hij deed het echt goed (beter dan de Edisons, waar hij ook goed was, maar zeker niet op z'n best). Hij wist waar hij het over had bij de muziek, hij had goede humor en wist zijn publiek te boeien. Top!

zondag 17 juni 2012

Viva la vida

Eigenlijk zou ik vandaag schrijven over het Hofvijverconcert, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat ik wel erg weinig tijd heb om iets goeds te produceren. In plaats daarvan een Battle Of The Songs, is dat ook oké?



Dit is het origineel van Coldplay, maar dan niet de studioversie (zoals je wellicht al opgevallen was). Het is een mooie tegenhanger voor de cover, die dadelijk komt. Maar het is ook bijzonder om het nummer te horen zonder strijkers en andere versiersels die in studio's worden toegevoegd (wat ook niet vervelend is om naar te luisteren). Dit is pas echt pure muziek!



Dit bewijst maar weer eens wat voor muzikaal talent Lady Gaga is. Wat een kracht zij in een nummer kan leggen met slechts haar stem en een piano, fantastisch! Alleen de tekst, tja. Maar muzikaal, wow!

zaterdag 16 juni 2012

Edisongala klassiek

Gisteravond werd het Edisongala live uitgezonden op Nederland 2. En als klassiekliefhebber en cultuurblogger ben je eigenlijk verplicht om het te kijken. Drie keer raden wat ik gedaan heb...

Het Edisongala werd gepresenteerd door Tijl Beckand, een opmerkelijke, maar zeer logische keuze. Beckand is vooral bekend van De Lama's, maar heeft vorig jaar ook een televisieprogramma over klassieke muziek gemaakt (De Tiende Van Tijl). Dus ja, het is absoluut logisch, en het geeft ook een beetje meer pit aan zo'n avond (want de gemiddelde leeftijd van klassieke muziekliefhebbers schat ik toch op zo'n 60... minstens).



Tja, het is een gala. Dus dan weet je ook wel hoe het er zo min of meer uitziet. Prijsje, praatje, filmpje over winnaar, optreden. Maar allemaal in het teken van klassieke muziek, en daar is absoluut niks mis mee (ik kijk het tenslotte toch voor de muziek). En de optredens waren geweldig. Wagner op blazers! Hannes Minnaar! Lavinia Meijer die Philip Glass speelt! Wat valt er verder nog te zeggen?

De Edisons zijn iets wat je moet kijken. De muziek is zeker niet simpel om naar te luisteren, maar als je er open voor staat, is het absoluut de moeite waard. Qua componisten en stromingen is het zeer gevarieerd, hoewel er gisteravond wel erg veel piano's waren (Iris Hond, Arthur en Lucas Jussen, Hans Minnaar). Daar is niks mis mee, maar het viel wel op.



Het hoogtepunt van de avond was Hannes Minnaar. Zijn stijl van spelen is geweldig. Heel fysiek, maar wel geraffineerd. Hij begrijpt precies hoe zo'n -gecompliceerd- stuk bedoeld is, en voert het prachtig uit.

Wat ik jammer vond, was Lavinia Meijers tweede optreden, waarbij ze Philip Glass speelde. Het ging geweldig, echt heel goed, totdat de triolen kwamen, die werden ietwat "wiebelig" (maar eerlijk gezegd kan ik het haar niet kwalijk nemen, want ik doe het zelf evengoed bij Asturias).


P.S. De eerste foto komt uit 2011, maar is eigenlijk precies hoe het er dit jaar ook uit zag. (De tweede foto is overigens wel van deze editie)

vrijdag 15 juni 2012

In all my dreams I drown

(Tip, bekijk deze video op volledig scherm; het is prachtig om te zien.)


Dit fragment is afkomstig uit de film The Devil's Carnival, de nieuwe musicalfilm van Darren Lynn Bousman en Terrance Zdunich. Het verhaal speelt zich af in de hel, met als decor een vreemde kermis. Drie verloren zielen komen hier terecht na hun dood, waar ze de vreemde personages van de kermis ontmoeten en uiteindelijk hun les leren (het is per slot van rekening gebaseerd op Aisopus' fabels).

In deze video zie je de naïeve Tamara die gevangen is in het circus. Ze meent dat dit de redding is van de nachtmerrie waar ze in zit, niet wetende dat haar reddingsboei Lucifer zelf is die haar naar de hel brengt.

Klein detail: de acteurs/zangers uit dit fragment zijn Terrance Zdunich (bedenker van The Devil's Carnival) en Jessica Lowndes (actrice, bekend van 90210). De golfjes worden bestuurd door Alexa Vega (Spy Kids), Hannah Minx (internetster), Maggie "Captain Maggots" Lally (clown, bekend van The Bloody Crumpets*) en The Blessed Contessa (idem). Verdere acteurs uit de film variëren van de Clown van Slipknot, tot Briana Evigan van Step Up 2 (wat eigenlijk gewoon inhoudt dat het een bij elkaar geraapt zootje is).










The Devil's Carnival is geregisseerd door Darren Lynn Bousman, regisseur van o.a. Saw II-IV. Het is niet verwonderlijk dat Bousman Zdunichs nieuwste hersenspinsel regisseert; hij heeft eerder namelijk al Repo! The Genetic Opera geregisseerd, ook een van Zdunichs creaturen (waarvan The Devil's Carnival de opvolger is; met een totaal ander thema, setting en verhaal, maar wel met veel dezelfde acteurs).

De film werd tot nu toe alleen vertoond in Amerika, als onderdeel van een roadshow met de makers en de acteurs. Naast het vertonen van de film, was er een hele show (wat die precies inhield, weet ik niet), en een signeersessie met de aanwezige crew van The Devil's Carnival. In Nederland is de film nog niet uit, en ik weet niet of die ooit hier zal uitkomen (ik hoop het wel, liefst met roadshow), maar dat hangt af van de makers.

*The Bloody Crumpets is de naam van Emilie Autumns "achtergrondband". De bezetting van The Bloody Crumpets wisselt nogal, maar bestaat tegenwoordig uit twee clowns/acrobaten/vuurspuwers (Contessa en Maggots, die ook in deze film meespelen) en een burlesque-grootheid (Veronica Varlow). Eerder bestond het ook uit zangeressen, modellen, en wat al niet meer.

donderdag 14 juni 2012

All my loving

Deze Battle Of The Songs komt uit de oude doos. The Beatles met All My Loving, uitgebracht in 1963. Geweldig retro is dit (en de cover klinkt retro, maar is het zeker niet).



Dit is een videomontage van verschillende optredens van All My Loving. Mijn hemel, vergelijk dit eens met de muziek van tegenwoordig. Vroeger was dit echt heel gewaagd, kun je het je indenken?



Wist iemand van het bestaan van deze cover af? Dit is Amy Winehouse. Als je naar haar luistert, is het net alsof de grote jazzzangeressen weer tot leven komen. Zo mooi...

woensdag 13 juni 2012

Voetbalvrouwing

Vergeet het stokstijf liggen op je buik,
De nieuwste rage is om te proberen,
Of je een voetbalvrouw kan imiteren,
Met zonnebril, decolleté of pruik.

Wel leuk, maar hopelijk staan op het veld
De échte voetbalmánnen opgesteld.

Coenraedt van Meerenburgh

Om toch nog een beetje aan het EK te doen, dit gedicht over de nieuwste rage "voetbalvrouwing". Ik vraag me af wie nu nog mijn blog leest nu Nederland-Duitsland live wordt uitgezonden op Nederland 1.

En nu we dan toch de smaak van het voetbalvrouwing te pakken hebben:

dinsdag 12 juni 2012

Thank God I'm pretty

Sommige liedjes zijn geweldig alleen al om hun tekst. Zo ook Thank God I'm Pretty, geweldig sarcastisch. Luister en huiver. (Nog een kleine tip: als je niet van Emilie Autumn houdt, luister dan in ieder geval de cover.)



Zoals altijd, eerst het origineel. Dit is van Emilie Autumn (wie anders?). Muzikaal is het niet haar beste nummer, maar tekstueel... geweldig.



Deze versie vind ik vooral muzikaal heel erg goed. De tekst vind ik nogal bizar als 'ie door een man wordt gezongen, maar ze zullen het ermee moeten doen. Spiritual Front ken ik verder niet, maar getuige dit nummer alleen laat het me een beetje denken aan Rufus Wainwright, Tom Waits en Nick Cave (maar waarschijnlijk ben ik dit alleen).

maandag 11 juni 2012

Whispering caves

Gisteren gebeurde het dan echt: de première van Whispering Caves. Dertig harpen in de Gemeentegrot in Valkenburg die een muziekstuk over grotten speelden. Het was prachtig, absoluut prachtig.

Zoals ik eergisteren al schreef, is dit de eerste keer dat dit stuk uitgevoerd wordt, de allereerste keer. Twee voorstelling hebben ze zondag gedaan, en ik had de eer om bij de eerste aanwezig te zijn. De wereldpremière! De stukken waren sprookjesachtig en heel sfeervol. Dertig harpen, ondersteund door een slagwerker. Heel mooi. De stukken varieerden van solo-harp tot het volle ensemble, en altijd was het even mooi en sprookjesachtig.


Ik kan niets toevoegen aan wat ik eergisteren al heb geschreven, in de aankondiging. Alle achtergrondfeiten zijn daar al opgeschreven. Maar de magie van de muziek valt niet in woorden te vangen. Misschien kan ik een kleine indruk van de muziek geven: sfeervolle stukken; de hoeveelheid harpen die werden bespeeld wisselden steeds - soms solo, soms het hele ensemble, en soms iets ertussenin; veel herhalingen in de stukken (beetje Philip Glass-achtig).

Het was koud in de grot, maar wel erg sfeervol. Het is een mysterieuze ondergrondse wereld die je betreedt. Het podium is beladen met harpen, dertig in totaal. Rechts van het podium, ergens in een soortement nis, zit de slagwerker. Terwijl de harpen spelen wordt op de achtergrond gekleurd licht in de gang achter het podium geschenen. Heel bijzonder.


Conclusie? Het was prachtig. Echt jammer voor wie er niet was, want er is niet zeker waar en wanneer (en of) het stuk opnieuw wordt uitgevoerd. Maar vanavond zijn ze nog even te zien in het Jeugdjournaal, dan krijg je misschien een beetje een indruk.

zondag 10 juni 2012

Sweet dreams (are made of this)

Vandaag nog geen recensie van Whispering Caves (ik heb geen foto's), maar wel een geweldige Battle Of The Songs. Is dat ook goed?



Dit is een fantastisch nummer, daar zullen we het allemaal wel over eens zijn. Annie Lennox! Eurythmics! Koeien?! (Je krijgt het idee.)



En hier kunnen we het ook allemaal over eens zijn. Geweldige cover van Ruben Block, frontman van Triggerfinger. Hier hoor je pas hoe goed hij is, zowel zijn stem, als zijn gitaarspel. Echt rock (en dat op een akoestische gitaar)!

vrijdag 8 juni 2012

Whispering caves

Vandaag iets heel speciaals. Of nou ja, een aankondiging voor iets heel speciaals. Komende zondag (10 juni) speelt het Blue Planet Harp Ensemble de première van Whispering Caves, een muziekstuk van Inge Frimout-Hei. En het bijzondere daaraan is: dat mijn zus meespeelt, dat het wordt gehouden in de Gemeentegrot, en dat het voor de eerste keer ooit wordt uitgevoerd (première!). En de muziek zelf klinkt ook heel speciaal (in ieder geval zover ik het gehoord heb).


Whispering Caves zijn stukken over grotten. Over mysterieuze onderaardse werelden, over verstilde meren en ruige stenen. Vandaaruit komen deze fluisteringen, genaamd Whispering Caves (fluisterende grotten). De stukken klinken prachtig mysterieus en sprookjesachtig, wat perfect aansluit op het thema. (En het allermooiste: ze worden zondag ook daadwerkelijk uitgevoerd in een echte* grot).

Zondag zal het Blue Planet Harp Ensemble de stukken/het stuk (ligt er maar aan hoe je het bekijkt) spelen. Speciaal voor deze gelegenheid bestaat het ensemble uit dertig jonge (8 tot 21 jaar) harpisten afkomstig uit Limburg, Noord-Brabant en België**. Het Blue Planet Harp Ensemble heeft onder andere in 2008 bij het World Harp Congress in Amsterdam gespeeld (misschien komen ze je daarvan bekend voor).


Er worden zondagmiddag 10 juni 2012 twee concerten gehouden: de een om 15.00 uur en de andere om 17.00 uur. De concerten vinden plaats in de Gemeentegrot in Valkenburg. Kaarten kosten €20, en de opbrengsten gaan naar End Polio Now. De kaarten kunnen besteld worden via http://www.whispering-caves.com/Whispering_Caves/Welkom.html of gekocht bij verscheidene VVV-kantoren.

Let wel: je moet eerst een paar minuten lopen voordat je concertzaal bereikt hebt (ongeveer 300 meter); je dient dus een kwartier voor aanvang aanwezig te zijn. De zaal is overigens wel voor rolstoel en rollator toegankelijk. Verder is het fris in de grot (plusminus 12 graden), en het is dus wellicht verstandig om warme kleding aan te trekken.

*Nou ja, echt... De Limburgse grotten zijn eigenlijk helemaal geen grotten, maar mijnen. Niet dat dat iets afdoet aan de sfeer en de charme, maar grotten zijn het niet.
**Voor degenen die echt alle details willen weten: het zijn leerlingen van Bess Fransen (muziekschool Kumulus in Maastricht), Bianca Tabois (muziekschool Heerlen), Jolique van Ipenburg, Anje Jonker (beiden Kunstkwartier Helmond) en Inge Frimout-Hei (Nuenen).

donderdag 7 juni 2012

Dante's hel

Dantes Divina Commedia wilde ik eigenlijk al heel lang lezen, maar ik kon me er steeds niet toe zetten. In 2011/2012 heb ik het proberen te lezen in het Engels, maar ik kwam niet verder dan de eerste honderd bladzijden. Hooguit. Dus dit wordt poging twee, een Nederlandse vertaling in etappen. Klein probleem: Dante is niet zo flitsend, en de vertaling komt uit 1941 (de Hel tenminste, de Louteringsberg en het Paradijs komen uit 1928)**. Wie al eerder oude vertalingen/teksten heeft gelezen weet hoe verschrikkelijk het is*. Maar ik houdt vol (al is het alleen maar voor deze blog).


Dante's Hel (beter bekend als Inferno) is het eerste deel van de Divinia Commedia, waarin Dante met de Romeinse dichter Virgilius afdaalt in de hel. De Hel is het begin van Dantes omvangrijke reis door het 'hiernamaals'. Virgilius leidt hem langs alle delen van de hel (zie afbeelding hierboven), waar verschillende misdadigers en zondaars worden gestraft, allen op verschillende manieren. Er gebeurt eigenlijk weinig spannends, maar het is wel interessant om te lezen hoe men in de middeleeuwen dacht over bepaalde personen (zoals Cleopatra).


De Divina Commedia is ergens tussen 1265 en 1321 geschreven door Dante Alighieri. Dante was zeer invloedrijk in de middeleeuwen, hij was degene die de Italiaanse taal één maakte (daarvoor waren er alleen maar dialecten). Maar hoofdzakelijk was hij 'gewoon' dichter, schrijver, morale filosoof, literaire theorist en politiek denker. (En dat allemaal tegelijk).

*Voor wie het niet weet, kijk dan even goed naar dit fragment:


Daarna zeide de Gids: "Maak dat gij het gezicht nog een weinig vooruitsteekt, zoodat gij goed met de oogen het aangezicht aanraakt van die vuikle, geplukhaarde deerne, die zich met de bevuilde nagelen krabbelt en nu zich op de zijden legt en dan weer is op de voeten staande."


Dat bedoel ik.


**De vertalingen zijn allemaal gemaakt door dr. H.J. Boeken, voor het geval je het wilde weten.

woensdag 6 juni 2012

Ain't no sunshine

Wat een prachtig nummer is dit. Lichtelijk melancholisch, swingend... Meer valt er eigenlijk ook niet over te zeggen.



Hier de originele versie van Bill Withers. Het is opgenomen in 1971, maar zou net zo goed nu kunnen zijn (als er geen beeld bij zou zijn). Geweldige stem, en een mooie muzikale begeleiding (door akoestisch gitaar, elektrisch gitaar en basgitaar). De - iets te harde - drums zijn eigenlijk het enige wat ik minder vind aan deze versie.



Dit is de cover van Dazzled Kid, een goede cover, echt waar. Minder swingend, dat wel. In het begin lijkt 'ie nogal op het origineel, maar blijf luisteren. Hij doet meer met zijn stem dan Bill Withers. Kopstem, (semi-)schreeuwen... Mooi!

dinsdag 5 juni 2012

Bookshop sessions

Gisteren stond The Cave in de Battle Of The Songs. De originele versie was akoestisch, opgenomen in een boekwinkel. Dit maakte deel uit van een serie video-opnames van hun Bookshop Sessions. Ik vond 'm zo mooi dat ik de hele serie hier ook maar laat zien (zover die op YouTube staat).

(Kleine tip: kijk deze video's in volledig scherm; ze zijn een lust voor het oog (en oor)!)



Dit is het eerste nummer: White Blank Page. Het heeft een prachtige opbouw, beginnende met een akoestische gitaar en zang, dan een tweede zangstem, een bas, een elektrische banjo, piano. Een mooie afwisseling in dynamiek heeft het, soms hard, soms zacht en ingetogen. Leuk detail: de vingerplectrums van de banjospeler.



Deze stond gisteren ook al in de Battle Of The Songs: The Cave. Het blijft een geweldig nummer, hoe vaak je het ook hoort. Ik weet niet precies waar het in zit; de tekst, de intro, de piano die heel lieflijk invalt bij een rustig stuk...



Valt het jou ook op? Het nummer valt meteen met de deur in huis. Geen ingetogen intro, maar meteen een slaggitaar. Little Lion Man is ook een van hun bekendere nummers, een fantastisch nummer dat ik niet vaak genoeg kan luisteren. Deze versie vind ik geweldig, vooral omdat je de instrumenten echt individueel hoort. Vaak valt vooral de bas weg in studioversies, en de drum is ook meteen een stuk duidelijker. Mooi!



Dit nummer, Winter Winds, laat me denken aan zeemansliederen. Door de vele stemmen, en de harmonica. Ook opvallend: de gitaar is ingewisseld voor een elektrische mandoline, en er wordt minder gebruik gemaakt van dynamiekswisselingen. Maar dat maakt het absoluut geen minder nummer, in tegendeel. Absoluut een toffe afsluiter voor deze Bookshop Sessions.

maandag 4 juni 2012

The cave

Sorry voor mijn nalatigheid van blogs de laatste tijd. Ik weet dat een gebrek aan onderwerpen geen goed excuus is, maar dat is het enige excuus dat ik heb. Kan ik het goed maken met een geweldig nummer in de Battle Of The Songs?



Dit is The Cave van Mumford & Sons, een akoestische versie opgenomen in een boekwinkel (uit hun Bookshop Sessions). Iedereen kent de studioversie wel, en die is zonder meer geweldig. Maar dit is mooier, hier zie je hoe de muziek wordt gemaakt met alle instrumenten. Oké toegegeven, de zang is beter in de studioversie (maar de instrumenten zijn beter bij deze).



En dit is de - fantastische - cover van Ellie Goulding. Ik houd wel van Ellie Goulding, de Britse met het zeer karakteristieke stemgeluid. En deze cover mag ik ook wel. De akoestische versie van Goulding is absoluut goede concurrentie voor de Bookshop Sessions-versie van Mumford & Sons. Heel mooi.