zaterdag 12 mei 2012

Opheliac

Al eerder schreef ik over Emilie Autumn. Over het optreden (Fight Like A Girl) waar ik heen ben geweest, en over een van haar gedichten. Maar nog niet eerder heb ik het echt over haar muziek gehad. Een schande, want het is fenomenaal.

Ik zal geen poging doen om de muziek te omschrijven. Ik laat het bij het woord dat EA er zelf voor gebruikt: victoriandustrial. Maar ik zal wel proberen om te beschrijven waaróm dit zo'n goede muziek is.


De muziek van Emilie Autumn is enorm intelligente muziek. Het is moderne muziek geschreven als klassieke muziek. Mét spanningsbogen, mét gelaagdheid, mét variatie in de muziek (en al het goede wat klassieke muziek te bieden heeft). Alles in de muziek is van tevoren uitgeschreven, in noten. EA is oorspronkelijk opgeleid tot klassiek violiste/componiste, en weet daardoor ook precies wat wel en niet werkt in muziek, en hoe je een goed stuk moet schrijven. Hoewel deze vaardigheden normaliter worden toegepast in klassieke muziek, werken ze ook heel goed in andere genres.

De zang is deel van de muziek, maar niet per se het belangrijkste. De stem is een instrument, en niet meer dan dat. Maar dat wil niet zeggen dat daar minder aandacht aan besteed is. EA heeft niet alleen een groot (ja, welhaast klassiek) bereik, maar ook veel techniek. Die techniek varieert van klassiek met veel vibrato, tot industrieel/metal met geschreeuw en gekrijs (ja sorry, een betere omschrijving heb ik niet voor wat ze in het refrein van Opheliac doet).

Ook de teksten zijn erg goed. Ze variëren van humoristisch-sarcastisch tot ronduit angstaanjagend, maar altijd hebben ze een bepaalde standaardkwaliteit. De teksten gaan over wraak en zelfmoord, maar net zo goed over een gedicht uit de victoriaanse tijd. En vaak dragen ze referenties aan bepaalde literaire werken met zich mee (Shalott gaat over het gedicht The Lady Of Shalott, Gothic Lolita refereert aan het boek Lolita van Vladimir Nabokov, en Opheliac is een uitwerking van het Ophelia-archetype*).

Maar pas op: makkelijke muziek is het niet. Net zoals vele klassieke componisten, moet je eerst tig keer naar een stuk luisteren voordat je het überhaupt kan bevatten (laat staan mooi vinden). En met Emilie Autumn is het precies zo. Maar weinigen vinden haar de eerste keer goed, maar geef het een kans. Luister. En luister dan nog eens. En misschien begrijp je dan wat ik er zo mooi en goed aan vind.


De versie van het album dat nu verkrijgbaar is, is trouwens niet het originele album. Dit is de deluxe-editie, met extra nummers die er origineel niet op stonden. Het origineel was alleen verkrijgbaar in Europa, en slechts in gelimiteerde oplage. Het is een aantal keren herdrukt (noem je dat ook zo bij cd's?), met een extra schijf, deluxe-edities, etc. Dit is de meest recente uitgave uit 2009 (en de enige die op dit moment nieuw beschikbaar is). De originele Opheliac-nummers staan er - natuurlijk - op, met toevoeging van een paar extra's (de klassieke B-kantjes). De toegevoegde nummers zijn de nummers die niet per se geschikt zijn voor het daadwerkelijke album (Marry Me, Miss Lucy Had Some Leeches en Gloomy Sunday), akoestische nummers, en onderdelen van ander werk. Dominant en de Largo van Bach komen van Laced/Unlaced**, How To Break A Heart (waar ik al eerder over geblogd heb) komt uit de gedichtenbundel Your Sugar Sits Untouched en ze leest een fragment voor uit haar - deels autobiografische - boek The Asylum For Wayward Victorian Girls. En er zijn de echte fandingen (de album outtakes en haar zelfinterview), maar vervelend om naar te luisteren zijn ze niet (en anders spoel je ze gewoon door).

*Ophelia is een personage uit Hamlet (geschreven door Shakespeare). In het verhaal pleegt ze op een bepaald moment zelfmoord, uit pure depressiviteit. Het Ophelia-archetype is iemand die niet weet dat hij/zij leeft, wanneer hij/zij niet lijdt.
**Laced/Unlaced is een dubbel-cd met alleen maar vioolstukken. De Laced-kant is eerder uitgegeven als On A Day..., EA's debuutalbum met klassieke vioolstukken van verschillende componisten, waaronder Bach, Leclair en Autumn (zijzelf dus). De Unlaced-kant is elektrische viool (klinkt als elektrisch gitaar, maar dan hoger), zelfgecomponeerde stukken die meer aansluiten bij het geluid van Opheliac (meer metal).

De eerste afbeelding is de hoes van de huidige editie van Opheliac, de tweede afbeelding is de hoes van de originele uitgave.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen