dinsdag 29 mei 2012

Q&A

Eerder had ik al geblogd over de film Slumdog Millionaire. In die blog schreef ik over mijn Engels-project, over de film... en ik maakte een belofte. Een belofte die ik in deze blog nakom (de belofte was namelijk bloggen over het boek).

Q&A is het boek waar de film Slumdog Millionaire op gebaseerd is. Gebaseerd ja, want het zijn twee verschillende verhalen, maar wel met hetzelfde thema. De hoofdpersoon doet nog steeds mee aan een quiz-show, wint de hoofdprijs, en is afkomstig uit een Indiase sloppenwijk. Maar dat is het dan ook. Alles is anders, van het verhaal, tot de naam van de quiz, alles. Maar beide verhalen zijn geweldig. Alleen werkt het filmverhaal beter voor de film, en het verhaal in de roman werkt beter als roman. Doodsimpel.


Q&A vertelt het levensverhaal van Ram Mohammad Thomas. Hij heeft zojuist een miljard rupees gewonnen in een quiz, maar wordt opgepakt op verdenking van valsspelen. Hij zit in een politiebureau, en zijn situatie lijkt hopeloos. Tot er plotseling een vreemde vrouw binnenvalt die zegt zijn advocaat te zijn. Ze neemt hem mee naar haar huis, waar ze hem vraagt zijn hele verhaal te vertellen. Van begin tot het einde, zodat ze hem kan verdedigen in de rechtbank. Langzaam maar zeker vertelt hij zijn verhaal, en wordt duidelijk hoe hij alle vragen juist kon beantwoorden.

Wat meteen opvalt aan het boek is de manier waarop het geschreven is. Ieder hoofdstuk hoort bij een vraag uit de show. Hij vertelt het verhaal dat bij die specifieke vraag hoort, dan komt er een beetje commentaar tussen hem en Smita (de advocate) en uiteindelijk zitten ze weer in de spelshow.
De verhalen die hij vertelt, springen van de hak op de tak; de ene keer is nog een kindje, de andere keer is hij een stuk ouder, en dan is hij weer jonger. Je weet niet wat in de tijd ertussen is gebeurt, dat wordt immers pas in een later hoofdstuk vertelt. Het is ietwat vreemd, maar niet echt vervelend, het creëert eerder wat extra spanning (maar bovenal maakt het je nieuwsgierig).


Het boek is geschreven door Vikas Swarup. Hij is daadwerkelijk afkomstig uit India, wat het verhaal nog geloofwaardiger maakt. Q&A en Six Suspects zijn zijn bekendste boeken, en hoewel ik alleen Q&A gelezen heb, moet ik zeggen dat zijn schrijfstijl geweldig is. Hij weet je aan het lachen en aan het huilen te maken, maar vooral ook spanning op te bouwen. Behalve schrijver is Swarup ook diplomaat.

Q&A is ook in het Nederlands vertaald onder de titel De Ongelooflijke Lotgevallen Van Een Arme Geluksvogel (zie afbeelding hierboven).

zondag 27 mei 2012

Madama Butterfly

Gisteravond heb ik eindelijk Madama Butterfly gezien. Het was magisch. Omdat ik ambassadeur van Opera Zuid ben, weet ik natuurlijk al meer over een productie, maar lang niet alles. De twee producties die ik als ambassadeur heb meegemaakt (Die Zauberflöte en Madama Butterfly, red.) hebben mij veel geleerd, maar als ik dan de daadwerkelijke opera zie, ben ik altijd zeer aangenaam verrast.

foto: Morten de Boer

Madama Butterfly is het verhaal van de jonge Cio-Cio-San (Butterfly), die als bruid verkocht wordt aan de Amerikaanse marineofficier Pinkerton. Pinkerton neemt het huwelijk niet al te serieus, hij ziet het slechts als een opvulling voor de tijd dat hij nog niet 'echt' getrouwd is (met een Amerikaanse). Butterfly is daarentegen bloedserieus over haar huwelijk; ze neemt het christelijke geloof aan, laat haar hele familie achter, alleen maar voor deze ene man. Braaf blijft ze wachten tot hij terugkomt, maar drie jaar lang blijft hij weg. Haar kind moet ze alleen opvoeden, maar ze weet zeker dat Pinkerton terugkomt.
Pinkerton komt ook terug, maar met een verschrikkelijke verrassing. In die drie jaar is hij getrouwd met een Amerikaanse vrouw, en wil zich dus van Butterfly laten scheiden en zijn kind meenemen. Butterfly is bereid haar kind af te staan, op voorwaarde dat hij het zelf meeneemt. Ze neemt afscheid van haar kind en pleegt zelfmoord.

foto: Morten de Boer


Madama Butterfly is misschien wel de mooiste productie van Opera Zuid dit seizoen*. Ik kan niet anders dan de Volkskrant helemaal gelijk geven: Opera Zuid verdient alle vijf de sterren die door deze krant zijn toegekend. Het decor is magisch, de kostuums prachtig, de zang is fantastisch, en de muziek? Geweldig! Opera Zuid had geen betere keuze kunnen maken met Soojin Moon (Cio-Cio-San 'Butterfly'), Karin Strobos (Suzuki) en Marcel van Dieren (Sharpless), alledrie magistrale stemmen. Maar ook het acteerwerk van ieder die meedeed was top, iedereen speelde zijn/haar rol vol overgave en zette zijn/haar karakter op een fantastische manier neer. Elmar Gilbertsson zette een geweldig komische Goro neer, en Soojin Moon, over wie ik al eerder sprak, is een mooie breekbare Butterfly. Punten van kritiek op deze productie heb ik niet; Madama Butterfly is een meesterwerk!

foto: Morten de Boer
Madama Butterfly is geregisseerd door Frank van Laecke, de 'godfather' van de Vlaamse musical. Getuige zijn titel heeft hij al vele musicals geregisseerd, waaronder Jesus Christ Superstar, Dracula, Jekyll & Hide en Kuifje. Maar hij heeft zeker meer gedaan: opera's, circus, theater... Voor Opera Zuid heeft hij eerder Faust gedaan. Ik ken hem verder niet, maar als ik nu Madama Butterfly zie, is hij zeker niet slecht (heel erg goed, zelfs).

*Misschien, want Katja Kabonova was ook prachtig. Misschien een gedeelde eerste plaats?

vrijdag 25 mei 2012

Online magazine Opera Zuid (editie Madama Butterfly)

Sorry, het is een beetje laat, maar beter laat dan nooit. De eindversie van het online magazine van Opera Zuid over Madama Butterfly is klaar! Al langer hoor, maar ik ben een beetje nalatig geweest.

In deze editie zijn de Rodahal- en Openluchttheatereditie bij elkaar gevoegd tot één groot tijdschrift. Veel dingen zijn hetzelfde gebleven, maar er zijn ook zat nieuwe dingen bij gekomen. Er komt geschiedenis aan bod, seppuku (rituele zelfmoord) en recepten voor sushi. Klinkt niet slecht, toch?

Het tijdschrift:


donderdag 24 mei 2012

Slumdog millionaire

Is het je ooit opgevallen dat de plaats waar een doorsnee-puber de meeste cultuur meekrijgt, de middelbare school is? Je moet boeken lezen voor je literatuurlijst(en), je krijgt films te zien tijdens de les, et cetera, et cetera... En school is ook de plaats waar ik mooie films te zien krijg, waaronder deze: Slumdog Millionaire.

Slumdog Millionaire heb ik gezien tijdens Engels, in het kader van een jaar-lang project over India en de victoriaanse tijd. We begonnen bij victoriaans Engeland, en vandaaruit langzaam maar zeker overgegaan op India (een voormalige kolonie van Engeland, red.). Bij dit deel van het project hoort de film, en het boek (waarover ik volgende week hoop te bloggen).


Slumdog Millionaire gaat over Jamal Malik, een voormalige straatjongen. Hij speelt mee met de spelshow Who Wants To Be A Millionaire (in Nederland beter bekend als Weekend Miljonairs). Maar net voordat hij zijn laatste vraag moet beantwoorden, wordt hij opgepakt door de politie op verdenking van valsspelen. Op het politiebureau wordt hij ondervraagd (op de - niet zo vriendelijke - Indiase manier) hoe hij alle antwoorden kon weten. Langzaam maar zeker vertelt hij zijn verhaal, een verhaal dat leidt van de sloppenwijken tot criminele bendes.

De film is een portret van de onderlaag van de Indiase samenleving anno nu. Het gaat over liefde en verraad, maar ook over de levensomstandigheden in sloppenwijken, over criminaliteit, en over de Indiase samenleving in het algemeen. Maar het is vooral mooi en ontroerend (en het heeft een prachtige soundtrack, maar dat is iets voor een - eventuele - latere blog).

Danny Boyle heeft Slumdog Millionaire geregisseerd. Hij is een zeer bekende - en ook zeer geroemde - regisseur. Misschien komt je zijn naam niet meteen bekend voor, maar zijn films ken je hoogstwaarschijnlijk wel (al is het alleen maar van horen-zeggen). Hij is de regisseur achter topfilms als Trainspotting, Shallow Grave, 28 Days Later, Sunshine en 127 Hours. Niet slecht toch?

woensdag 23 mei 2012

Ik, Claudia

Ik kan schijnbaar nooit op een normale manier - of überhaupt normale - boeken kopen. Op de vreemdste plaatsen koop ik boeken; op rommelmarkten, in kringloopwinkels, bij een antiquariaat,  of, zoals dit exemplaar, in een FairTrade/Leger Des Heils-winkel (50/50 in Maastricht, red.). En altijd moet het een bijzondere kaft hebben, of een heel erg oud verhaal zijn, of op z'n minst over iets gaan waar nog nooit over geschreven is. Een voordeel is wel dat de boeken die ik koop meestal ofwel heel erg bijzonder zijn, ofwel erg goedkoop (of beide, zoals al herhaaldelijk is gebeurd).

Ik, Claudia heb ik gekocht om de tijd waarin het speelt (de Romeinse tijd onder het bewind van keizer Tiberius - tja, ik ben en blijf een gymnasiast). Maar ook omdat het gaat over de vrouw van Pontius Pilatus, die op zijn beurt weer Jezus berecht heeft. Het is geschiedenis, verpakt in roman-vorm.


Ik, Claudia is de - min of meer fictieve - levensgeschiedenis van Claudia, de helderziende vrouw van Pontius Pilatus. Ze is van zeer hoge afkomst (haar vader is de rechterhand van opperbevelhebber Germanicus), en is daarmee wel bekend in de hogere, zelfs keizerlijke, Romeinse kringen. Maar wat het leuke is: Claudia heeft echt bestaan, de meeste karakters in dit boek hebben echt bestaan. De geschiedenis heeft zich - voor een groot deel - echt zo voltrokken. Alleen het verhaal is verzonnen. Ik, Claudia was ook bedoeld als biografie van Claudia, maar door gebrek aan informatie over haar is het een roman geworden.

Antoinette May is van origine biografe. Dit is haar eerste roman, een roman uit pure noodzaak. Het is aan haar schrijfstijl ook te merken dat ze gewend is aan feiten, en niet aan het verzinnen van een verhaal. Ze struikelt over een hoop typische roman-zaken, met gevoelens van de hoofdpersoon heeft ze duidelijk moeite, en de verhaallijn is ook niet de beste (beide dingen komen niet aan bod bij een biografie). Maar dat wil niet zeggen dat het geen goed boek is. Het is geweldig voor mensen die geïnteresseerd zijn in de Romeinse tijd in het algemeen, de Isis-cultus ten tijde van de Romeinen, en Romeinse veroveringen/politiek. Maar als je het alleen maar doet voor het verhaal, zou ik het laten.

P.S. Nog een kleine tip: lees het boek in het Engels (onder de titel Pilate's Wife/Claudia), want de schrijfstijl van May leent zich niet goed voor het Nederlands.

dinsdag 22 mei 2012

Losing my religion

Losing My Religion is zo'n nummer waar honderd covers van bestaan, maar dat nooit verveelt. Iedereen kent het wel. De originele versie (met de mooie videoclip) van R.E.M., de cover van een bepaalde artiest, of misschien zelfs van de televisieserie Glee. Maar de cover die ik gekozen heb, vind ik toch wel het bijzonderst.



Tja, wat moet ik hier nu over zeggen (schrijven). Prachtig nummer, prachtige videoclip. Wat ik het leukste vind aan deze versie, is de elektrische mandoline die zo enorm belangrijk is in het nummer. (Waarschijnlijk is dat de instrumenten-freak in mij.)



Deze cover verschilt zo enorm veel met het origineel, maar blijft herkenbaar als zijnde Losing My Religion. Clelia Vega laat het dreigend klinken, haast beklemmend. Bijna geen instrumenten (voor het grootste deel basgitaar en stem), weinig variatie, maar wel heel sfeervol.

maandag 21 mei 2012

The story of the heart

Het andere 'ding' waar ik heen ben geweest in Amsterdam was Body Worlds, een tentoonstelling over het menselijk lichaam. Je weet wel, die tentoonstelling met geplastineerde mensen. Die, ja.

Deze editie van Body Worlds heet The Story Of The Heart, en gaat dus ook voornamelijk over het hart. Wat doe het hart? Hoe zit het in elkaar? En wat gebeurt er als het fout gaat? Maar het gaat natuurlijk ook over de dingen die ermee verbonden zijn, het bloedvatenstelsel bijvoorbeeld.


Het eerste woord dat in mij opkomt nu ik over deze tentoonstelling nadenk, is educatief. Veel toelichting, veel aparte lichaamsdelen die tentoon worden gesteld. Alles stond netjes in vitrines, met een bordje met tekst en uitleg ernaast. Een groot verschil met eerdere edities, zo begrijp ik.

Maar het was zeker mooi. Het is zo vreemd om te bedenken dat de 'mensen' in de vitrines ook mensen zijn geweest, net zoals jij en ik. En dat dat alles ook in jouw lichaam zit. Organen, een enorme hoeveelheid spieren, een bijzonder complex stelsel van bloedvaten. Heel bijzonder.


De methode waarmee de mensen zijn opgezet heet plastinatie, uitgevonden door de Duitse anatoom Gunther von Hagens. Von Hagens is nogal een controversieel onderwerp. Sommigen vinden hem en zijn plastinatie een geweldige toevoeging aan de wetenschap, anderen vinden hem maar niks. Hij ziet zichzelf als kunstenaar, met zijn 'beelden' van geplastineerde mensen en dieren, nogal bijzonder voor een anatoom. Maar het meeste stof deed hij tot nog toe opwaaien met zijn televisieprogramma Anatomie Voor Beginners, waarin hij voor de camera mensen ontleedde.

zondag 20 mei 2012

Corteo

Ik ben weer terug van Amsterdam. Met belevenissen voor twee mooie nieuwe blogs die ik ga schrijven. De eerste gaat over Corteo, een voorstelling van Cirque Du Soleil. De tweede? Die blijft nog geheim... tot morgen dan.

Corteo gaat over de begrafenis van een clown. Een begrafenis die hij zelf bedacht heeft, in een grandioze circusstijl. Een parade komt binnenlopen. Sommige mensen in de parade zijn normaal (ietwat ouderwets) gekleed, anderen zijn in vol ornaat (zoals een pierrot die meeloopt). De clown (de hoofdpersoon) ligt in een bed. Alles ziet er heel mysterieus uit, alsof je je in een wereld bevindt tussen hemel en aarde in. Het is dromerig, Italiaans, lieflijk. Prachtig!


De acts zijn afwisselend acrobatiek en clowns. De acrobatiekacts zijn variaties op normale acrobatiekacts en turnacts. Zo zijn er trampolinespringers (zie afbeelding hierboven), jongleurs, een koorddanser, maar ook een 'zelfstaande ladder' (een ladder op- en aflopen zonder dat die ergens tegenaanstaat). Heel mooi!

En de clownsacts zijn zoals altijd bij Cirque Du Soleil, komische acts. Clownsacts in deze voorstelling zijn bijvoorbeeld een golfbal die niet mee wil werken, en een uitvoering van Romeo & Julia waarin praktisch alles misgaat.


De acts waren van zeer hoge kwaliteit en prachtig, maar de schoonheid zat ook in de details. De kostuums, de decorstukken, de overgangen tussen acts en de muziek. Een van de dingen die het meeste indruk op mij maakten was de gitaarbegeleiding van een van de acts. Een man op een kruk die prachtig (flamenco-)gitaar speelde. Echt magisch!

Het podium an sich was ook al heel bijzonder. Het was opgedeeld in ringen die afzonderlijk van elkaar konden draaien, wat een heel speciaal effect geeft. En ook mooi dat het podium rond was en in het midden van de tent stond, waardoor het publiek in twee helften werd opgedeeld. Het maakt dat alles wat minder groot lijkt, en dat je alles veel beter kunt zien.

Ook de opzet van de show is heel mooi. Het is een circusshow, geen grote schermen, geen overdreven focus op de muziek. Nee, de nadruk lag echt op de acts. En natuurlijk is alles heel mooi aangekleed, maar het is niet overdreven. En dat is een heel verschil met andere shows van Cirque Du Soleil.

Corteo is geregisseerd door Daniele Finzi Pasca. Finzi Pasca is een creatieve duizendpoot; hij is regisseur, choreograaf, auteur en clown. En onbekend is hij zeker niet. Hij heeft Corteo geregisseerd, heeft de eindceremonie voor de Olympische winterspelen (2006 in Torino) geregisseerd én gemaakt, en heeft een aantal opera's geregisseerd voor verscheidene gezelschappen.

De trailer van Corteo:



Voor speeldata en meer informatie zie: http://www.cirquedusoleil.com/en/shows/corteo/default.aspx

donderdag 17 mei 2012

Opera Zuid spreidt vleugels uit met Madama Butterfly

MAASTRICHT In de maanden mei en juni speelt Opera Zuid in de Euregio maar liefst vijf voorstellingen van de opera Madama Butterfly. Daarnaast gaat deze opera van Giacomo Puccini ook langs theaters in Limburg, Brabant en de rest van Nederland.




Vorig jaar is een begin gemaakt met de samenwerking tussen het Openluchttheater Valkenburg en Opera Zuid onder het motto 'Valkenburg weer in de ban van Opera'. Het Openluchttheater, een prachtige locatie met grote ambities waar de gloriejaren van de Zuid-Nederlandse opera liggen, bestaat in 2016 honderd jaar. Voor directeur Jos Frusch is het een kans om volgens oude traditie opera weer een belangrijke plek te geven in het mooiste openluchttheater dat Nederland rijk is. Op dinsdag 12 juni om 19.30 uur staat Madama Butterfly in Valkenburg geprogrammeerd binnen het Operafestival.


Met de uitvoering in de vernieuwde Rodahal, twee dagen later, bouwt Opera Zuid verder aan de opdracht cultureel ondernemerschap te ontwikkelen. Door de samenwerking van Opera Zuid, de gemeente Kerkrade en de directie van de Rodahal krijgt cultuur in Parkstad Limburg een extra impuls.
     Om een zo breed mogelijke laag van de bevolking te laten genieten van opera liggen de prijzen tussen de 20 en 30 euro. De plaatsen op het balkon zijn gereserveerd voor bezoekers die van een geheel verzorgde avond in Oosterse sferen willen genieten. Voor 100 euro per persoon worden bedrijven en bezoekers die een hele speciale avond willen beleven, op alle mogelijke gebied in de watten gelegd.


In Madama Butterfly gaat het om de heroïek van de Japanse vrouw Cio-Cio-San, die haar kind en leven opoffert voor de leifde van een knappe Amerikaanse marineofficier. Het gouden artistieke trio, bestaande uit de Vlaamse regisseur Frank van Laecke en de Nederlandse decor- en kostuumontwerpers Paul Gallis en Yan Tax, staat garant voor een excellent regieconcept.


Voor de afspeellijst zie: www.operazuid.nl

ZondagNieuws, zondag 13 mei 2012 (foto: Morten de Boer)


Nog een krantenartikel van vorige week over Madama Butterlfy. Ik was het eerlijk gezegd helemaal vergeten te lezen, tot vandaag. Maar om het goed te maken, en ook voor iedereen die het nog niet heeft gelezen/niet in Limburg woont (en het ZondagNieuws dus niet krijgt): het hele artikel nog een keer gepubliceerd door mij, op deze mooie blog.

Morgen en overmorgen ben ik in Amsterdam, dus verwacht dan geen blogs van me. Naderhand zal ik uitgebreid bloggen over waar ik heen ben geweest (maar dat blijft nu nog even een verrassing).

woensdag 16 mei 2012

We all share the same sun/Electric chapel

Oké toegegeven, dit is een beetje een vreemde eend in de bijt van Battle Of The Songs. Het enige wat deze twee nummers delen is een gitaarriff, en dat is dus precies de reden waarom ik ze tegenover elkaar zet.



Dit is het lied waarin de riff origineel is gebruikt: We All Share The Same Sun van de Heideroosjes. Ik vind het eerlijk gezegd wel een mooi nummer. Ik houd van de afwisseling rustig en heel hard, en dat is dan ook precies de kracht van de Heideroosjes (naar mijn mening). De Heideroosjes is punkrock voor volwassenen. Er is meer nodig voor een goed nummer dan alleen maar geschreeuw, drie akkoorden en een riff.



En dit is het nummer waar de riff ook in gebruikt is: Electric Chapel van Lady Gaga. Het is niet onwaarschijnlijk dat ze de riff van de Heideroosjes heeft gekopieerd, gezien het feit ze het Born This Way-album (waar dit nummer van afkomstig is) in Nederland heeft opgenomen. Het nummer valt nogal tegen; het is te ingetogen, ik mis haar sterke stem. Maar ach, de riff is tenminste mooi gebruikt in het lied.

Wat vinden jullie? We All Share The Same Sun of Electric Chapel? De Heideroosjes of Lady Gaga?

dinsdag 15 mei 2012

Violent femmes

Een van de albums die ik met regelmaat luister is Violent Femmes van Violent Femmes. Het is heerlijk om naar huis te fietsen met dit album op mijn iPod, vooral op vrijdagmiddag of na een lange schooldag. Het is opgewekte muziek, en leent zich zeer goed voor keihard (en vals) meezingen.


Het album Violent Femmes kwam voor het eerst uit in 1983. Het was een hitalbum, recensenten vonden het geweldig (5 sterren bij Allmusic, 4 bij Rolling Stone), en nog steeds is het hun best verkochte plaat ooit. De muziek is tijdloos, niet typisch voor een bepaalde stroming of voor een tijd, en de liedjes zijn ijzersterk. Velen zullen de muziek van vroeger kennen, maar ook veel jongeren zijn nog steeds fan (waaronder ik).

De muziek wordt vaak getypeerd als rock, maar dat dekt niet helemaal de lading. Bij de meeste nummers is een elektrische gitaar ver te zoeken, en zelfs de bas is - veelal - akoestisch. Maar de energie die in de muziek zit, past wel heel erg goed bij rock. En de zangpartij past ook heel goed bij die omschrijving.

Begin 2012 hebben Violent Femmes een heel speciale show gedaan het Mona Foma festival in Australië. Samen met The Dresden Dolls hebben ze het hele album nog een keer gespeeld. Hieronder professionele opnames van het hele concert (lang leve YouTube!):

maandag 14 mei 2012

Man down

Dit nummer heb ik nu al tijden in mijn hoofd, en ik kan er maar niet vanaf komen. En het erge is, heel veel - heel goede - artiesten maken hun eigen versies. Walk Off The Earth, Anouk en nu dus ook Triggerfinger...



Zoals altijd, eerst het origineel. Van Rihanna. Ik ben niet bepaald gecharmeerd van Rihanna. Ik vind haar een product van de grote platenmaatschappijen. Zo'n meisje met een zogenaamd 'eigen stijl', behorende tot het rijtje Katy Perry, Pink en Nicki Minaj.

Maar bij een grote platenmaatschapij behoren heeft wel zo zijn voordelen, ook in de uitvoering. De liedjes zijn meestal nogal simplistisch en overgeperfectioneerd. Maar de videoclips zijn wel vaak prachtige kunststukjes, zo ook deze. En weet je, het nummer is ook niet vervelend om naar te luisteren. Ik vind het alleen wel jammer dat ze soms in kopstem* gaat zingen, haar kopstem mist de pit die ze wel in haar 'normale' stem heeft.


En dit is de cover. Alweer Triggerfinger. En alweer een hele goede cover. Deze is live opgenomen op de Red Bull Soundclash, waar ze het opnamen tegen De Jeugd Van Tegenwoordig. Man Down is, in tegenstelling tot I Follow Rivers, ruig, hard, 'muziek met ballen'. Een mooie cover, zeer zeker. Maar, zoals ze altijd zeggen, over smaak valt niet te twisten.

*Een kopstem is de 'hoge' stem van iemand. Een goed voorbeeld is het liedje Relax, Take It Easy van Mika, waarin hij van zijn normale stem overgaat op zijn kopstem.

zaterdag 12 mei 2012

Opheliac

Al eerder schreef ik over Emilie Autumn. Over het optreden (Fight Like A Girl) waar ik heen ben geweest, en over een van haar gedichten. Maar nog niet eerder heb ik het echt over haar muziek gehad. Een schande, want het is fenomenaal.

Ik zal geen poging doen om de muziek te omschrijven. Ik laat het bij het woord dat EA er zelf voor gebruikt: victoriandustrial. Maar ik zal wel proberen om te beschrijven waaróm dit zo'n goede muziek is.


De muziek van Emilie Autumn is enorm intelligente muziek. Het is moderne muziek geschreven als klassieke muziek. Mét spanningsbogen, mét gelaagdheid, mét variatie in de muziek (en al het goede wat klassieke muziek te bieden heeft). Alles in de muziek is van tevoren uitgeschreven, in noten. EA is oorspronkelijk opgeleid tot klassiek violiste/componiste, en weet daardoor ook precies wat wel en niet werkt in muziek, en hoe je een goed stuk moet schrijven. Hoewel deze vaardigheden normaliter worden toegepast in klassieke muziek, werken ze ook heel goed in andere genres.

De zang is deel van de muziek, maar niet per se het belangrijkste. De stem is een instrument, en niet meer dan dat. Maar dat wil niet zeggen dat daar minder aandacht aan besteed is. EA heeft niet alleen een groot (ja, welhaast klassiek) bereik, maar ook veel techniek. Die techniek varieert van klassiek met veel vibrato, tot industrieel/metal met geschreeuw en gekrijs (ja sorry, een betere omschrijving heb ik niet voor wat ze in het refrein van Opheliac doet).

Ook de teksten zijn erg goed. Ze variëren van humoristisch-sarcastisch tot ronduit angstaanjagend, maar altijd hebben ze een bepaalde standaardkwaliteit. De teksten gaan over wraak en zelfmoord, maar net zo goed over een gedicht uit de victoriaanse tijd. En vaak dragen ze referenties aan bepaalde literaire werken met zich mee (Shalott gaat over het gedicht The Lady Of Shalott, Gothic Lolita refereert aan het boek Lolita van Vladimir Nabokov, en Opheliac is een uitwerking van het Ophelia-archetype*).

Maar pas op: makkelijke muziek is het niet. Net zoals vele klassieke componisten, moet je eerst tig keer naar een stuk luisteren voordat je het überhaupt kan bevatten (laat staan mooi vinden). En met Emilie Autumn is het precies zo. Maar weinigen vinden haar de eerste keer goed, maar geef het een kans. Luister. En luister dan nog eens. En misschien begrijp je dan wat ik er zo mooi en goed aan vind.


De versie van het album dat nu verkrijgbaar is, is trouwens niet het originele album. Dit is de deluxe-editie, met extra nummers die er origineel niet op stonden. Het origineel was alleen verkrijgbaar in Europa, en slechts in gelimiteerde oplage. Het is een aantal keren herdrukt (noem je dat ook zo bij cd's?), met een extra schijf, deluxe-edities, etc. Dit is de meest recente uitgave uit 2009 (en de enige die op dit moment nieuw beschikbaar is). De originele Opheliac-nummers staan er - natuurlijk - op, met toevoeging van een paar extra's (de klassieke B-kantjes). De toegevoegde nummers zijn de nummers die niet per se geschikt zijn voor het daadwerkelijke album (Marry Me, Miss Lucy Had Some Leeches en Gloomy Sunday), akoestische nummers, en onderdelen van ander werk. Dominant en de Largo van Bach komen van Laced/Unlaced**, How To Break A Heart (waar ik al eerder over geblogd heb) komt uit de gedichtenbundel Your Sugar Sits Untouched en ze leest een fragment voor uit haar - deels autobiografische - boek The Asylum For Wayward Victorian Girls. En er zijn de echte fandingen (de album outtakes en haar zelfinterview), maar vervelend om naar te luisteren zijn ze niet (en anders spoel je ze gewoon door).

*Ophelia is een personage uit Hamlet (geschreven door Shakespeare). In het verhaal pleegt ze op een bepaald moment zelfmoord, uit pure depressiviteit. Het Ophelia-archetype is iemand die niet weet dat hij/zij leeft, wanneer hij/zij niet lijdt.
**Laced/Unlaced is een dubbel-cd met alleen maar vioolstukken. De Laced-kant is eerder uitgegeven als On A Day..., EA's debuutalbum met klassieke vioolstukken van verschillende componisten, waaronder Bach, Leclair en Autumn (zijzelf dus). De Unlaced-kant is elektrische viool (klinkt als elektrisch gitaar, maar dan hoger), zelfgecomponeerde stukken die meer aansluiten bij het geluid van Opheliac (meer metal).

De eerste afbeelding is de hoes van de huidige editie van Opheliac, de tweede afbeelding is de hoes van de originele uitgave.

vrijdag 11 mei 2012

Diamonds and rust

Dit is voor mij wel een heel grappige Battle Of The Songs. Ik dacht jaren dat dit nummer origineel van Judas Priest was. Tot een vriend me de echte originele versie liet horen, de versie van Joan Baez. Maf om na zo'n lange tijd (5 jaar, of zoiets) te horen dat dat wat jij altijd meende (dat het origineel van Judas Priest is), niet waar is.



Dus ja, dit is het origineel. Van Joan Baez. En hoewel het niet zo mijn stijl is, vind ik het toch een prima nummer. Vooral als je jaren hebt gemeend dat de cover het origineel was, en je het dan voor de eerste keer hoort.



Dit is de cover. En stiekem (eigenlijk helemaal niet zo stiekem) vind ik deze zelfs beter. Maar dat komt natuurlijk ook omdat ik Judas Priest een geweldige band vind. (Eigenlijk is deze versie gewoon veel beter. Tja, over smaak valt niet te twisten.)

woensdag 9 mei 2012

Shout

Geweldig nummer is dit. Shout! Het blijft hangen, verveelt nooit en... ik heb een hele mooie (en bijzondere) cover gevonden.



Maar natuurlijk eerst het origineel. Tears For Fears scoorde hier een enorme hit mee in de jaren '80; de meesten zullen 'm dus ook wel kennen. Deze versie komt uit 1984, van hun album Songs From The Big Chair. En het beste: hoe vaak je het ook hoort, het blijft leuk.



En dit is de cover van Blaudzun, Nederlandse singer-songwriter. Het is klein, ingetogen, en heel typisch Blaudzun. Ik weet niet welke ik beter vind, het is totaal anders. Dit bewijst maar weer eens hoeveel er mogelijk is met popnummers. Fantastisch!

dinsdag 8 mei 2012

&ME (gastblog)

Ik mag vandaag een gastblog plaatsen op Otje Blogt Cultuur. Een hele eer en ik zal mijn best doen om een leuke en kwalitatief goede bijdrage te leveren.

De reden dat ik een column mag schrijven, is dat ik present was bij film-opnamen voor de Nederlandse film &ME, gebaseerd op het boek Fremdkörper van Oscar van den Boogaard. Een lezenswaard boek overigens. Het boek en het filmscript zijn niet helemaal gelijk. Uiteraard niet, want een boek is veel gedetailleerder, maar ook omdat de enscenering wat aangepast is.

Het boek wordt verfilmd door regisseur Norbert ter Hall. Het is zijn eerste internationale speelfilm. Ter Hall is o.a. bekend van de TV-series Waltz (over de circusfamilie Waltz) en A’dam E.V.A., met in de hoofdrolllen Eva van de Wijdeven (Dunya & Desie) en Teun Luijkx.

Teun gaat in &Me ook een van de hoofdrollen spelen, daarover zo meer.

&Me wordt een romantische comedy over twee mannen en een vrouw die in Brussel op elkaar, de liefde en de illusie van maakbaarheid botsen. Alle drie proberen ze een nieuw leven te beginnen en los te komen van de steden waar ze vandaan komen; Amsterdam, Berlijn en Sitges. Al gauw raken ze hopeloos verstrikt in een knoop van hun idealen, fantasieën, verlangens en hun eigen onontkoombare natuur. L’amour c’est bizarre.


Door productiebedrijf Phantavision was op 5 en 6 mei een bijeenkomst georganiseerd in Brussel. Daar vinden op dit moment opnames plaats voor de film. De opnamen zijn ongeveer halverwege en vinden plaats in België, Duitsland, Spanje en Nederland. Brussel is de ontmoetingsplaats van de drie hoofdrolspelers . De andere landen zijn de ‘vertrekplaatsen’ van de 3 hoofdrolspelers: Verónica Echegui (Sitges) en Mark Waschke (Berlijn) en Teun Luijkx (Amsterdam).

Verónica speelt de rol van Edurne, een rechtenstudente die stage loopt bij de EU en verliefd wordt op Eduard. Mark speelt de rol van Eduard, een EU-topambtenaar die na teleurstelling in de (homoseksuele) liefde van Berlijn naar Brussel gegaan is. En Teun speelt de rol van verhuizer Richard. Hij veroorzaakt spanning in de relatie tussen Edurne en Eduard.


Bij de bijeenkomst gaven de drie hoofdrolspelers toelichting op hun rol en hun filmcarrière, gaf de regisseur toelichting op de realisatie van de film en konden de aanwezigen foto’s van de opnamen zien. Er waren ook enkele stukjes ruw filmmateriaal beschikbaar. Kleur en geluid zijn dan nog niet perfect, maar op die manier wordt de sfeer van de film wel duidelijker.

Norbert ter Hall gaf samen met Petra Goedings (producente) toelichting op de activiteiten op de set. 't Is er een hele drukte, maar iedereen weet precies wat van hem verwacht wordt en wat hij kan bijdragen. Dat is een belevenis om te zien.

Op zondagochtend was de opname van een scène bij het verhuisbedrijf waar Richard werkt en de opbouw voor een opname van een 'rijdende' auto met Richard. De producent gaf een toelichting op de zaken die bij het filmen van een scène komen kijken rond locatiekeuze, geluid, wijze van filmen etc. Heel boeiend en ook voor niet-techneuten goed te volgen.


De scène waarin Teun gefilmd wordt terwijl hij in zijn auto rijdt, konden we helemaal opgebouwd zien worden. Niet voor wat betreft de locatie, de binnenring van Brussel, maar wel wat er komt kijken als je iemand in close-up wilt filmen als hij met een auto rondrijdt. Een deel van de beelden wordt gemaakt terwijl de auto op een vrachtauto staat en dus helemaal niet rijdt. De foto's geven waarschijnlijk goed weer wat daar bij komt kijken.

Voor de film zijn ook opnames gemaakt in het Atomium te Brussel en daar werd door de deelnemers geluncht om de sfeer te proeven die bij deze scènes hoort. Bijzonder hoor, lunchen op 92 meter hoogte.


Mijn verwachtingen zijn hooggespannen voor het uiteindelijke resultaat. De opnamen zijn nog niet afgerond. Er wordt nog gefilmd in Amsterdam en in het Europees Parlement. Wel vreemd hoor, de scènes worden niet chronologisch opgenomen, maar worden per locatie gedaan.

De verwachting is dat de film begin 2013 in de bioscoop komt.

Wil je al een voorproefje van de film, kijk dan op http://www.andme-thefilm.com/ of op de Facebook-pagina van &Me: : http://nl-nl.facebook.com/andmethefilm?sk=app_6261817190. Doen!

L.B., gastschrijver op Otje Blogt Cultuur.

maandag 7 mei 2012

Hersenschimmen

Dit boek heb ik in de vakantie gelezen. De voornaamste reden dat ik het las, was omdat ik voor het einde van het jaar een tweede boekverslag af moet hebben. Maar dat was zeker niet de enige reden. Ik had het boek al eens eerder gelezen, en wou het graag herlezen. Omdat Bernlef prachtig schrijft, en omdat het een enorm indrukwekkend boek is.

Hersenschimmen gaat over Maarten Klein, een al wat oudere man. Langzamerhand wordt hij steeds dementer, en kan zich steeds minder herinneren. Hij weet niet meer waar hij is, hij herkent zijn vrouw niet meer, hij meent dat hij naar zijn werk moet. An sich al redelijk indrukwekkend, maar wat het echt bijzonder maakt, is dat het vanuit een ik-persoon geschreven is.


"Een van de belangrijkste Nederlandse schrijvers" noemt de Volkskrant hem, en met recht. Bernlef is een geweldige schrijver. Zijn romans zijn fijn om te lezen, hoewel hij absoluut geen makkelijke onderwerpen kiest. En dat is waarschijnlijk ook wel zijn kracht.

Hersenschimmen verscheen voor het eerst in 1984, een tijd waar nog weinig bekend was over dementie. Misschien is dat de reden waarom juist dit boek zijn doorbraak bij het grote publiek betekende. Maar het is ook enorm goed geschreven, en nog steeds immens populair (ga maar na: ik heb de vierenzeventigste druk gelezen). Inmiddels zijn er in Nederland en Vlaanderen meer dan een half miljoen exemplaren van verkocht, en is het in meer dan tien talen vertaald. En dat wil iets zeggen.

zondag 6 mei 2012

5 mei-concert

Velen hebben gisteravond naar het 5 mei-concert gekeken; thuis voor de buis, dobberend in een bootje op de Amstel of aan de kade staande (of, als je van koninklijke bloede bent: op de ereplaatsen recht voor het podium). Ik zat thuis voor de buis.

Het concert was magisch. Prachtige muziek (uitgevoerd door het Noord Nederlands Orkest) met geweldige solisten (Guus Meeuwis, Sabrina Starke, mezzo-sopraan Karin Strobos en de gitarist Fernando Riscardo Cordas). De muziek was veelal klassiek (maar geen Mozart, Beethoven of Bach, maar Sjostakovitsj, Sibelius, Rossini en Márquez), verder werden er uitstapjes gemaakt naar filmmuziek (Harry Potter) en zelfs pop (Guus Meeuwis, Nina Simone en Ramses Shaffy).


Over de solisten ben ik zeer te spreken. Karin Strobos (Opera Zuid-gangers zullen haar wel kennen) is een mezzo-sopraan met een prachtige stem en een mooi expressief gezicht. (Ze speelt trouwens Suzuki in de nieuwe Opera Zuid-productie Madama Butterfly.)
Sabrina Starke heeft een heel mooi "donker" (anders kan ik het niet omschrijven) geluid, haar stem doet Nina Simone echt recht aan. (Ze staat nu trouwens ook in de theaters met een voorstelling over Simone).
Guus Meeuwis vond ik minder goed, maar dat is mijn mening. Zijn stem vind ik minder krachtig dan de andere twee -zingende- solisten (Strobos en Starke), maar an sich was hij prima.
En last but not least: Fernando Riscado Cordas, gitarist. Ik ben zelf een gitarist (klassiek), en vind het dus vanzelfsprekend fantastisch om een klassieke gitaar te zien (horen) op zo'n evenement. Ik kende hem hiervoor niet, maar hij was fenomenaal. Het was een ongelooflijk lastig stuk om te spelen, maar hij deed het perfect. Petje af!


Mijn eindoordeel: prachtig, echt waar. Het was gevarieerd en mooi. Het is moeilijk om muziek uit te zoeken die zoveel -verschillende- mensen tevreden moet stellen, maar ze zijn erin geslaagd. Iedereen kan denk ik wel een stuk aanwijzen waar hij/zij door geraakt werd.

En voor de geïnteresseerden, het programma (de dans staat hier niet vermeld):
Ouverture - R. Bosman, inclusief Intrada en Lied Van De Vrijheid
Feest Ouverture - D. Sjostakovitsj
Laat Me In Die Waan - G. Meeuwis, zang Guus Meeuwis (arr. Jan-Willem Rozenboom)
Alla Marcia (uit Karelia Suite) - J. Sibelius
Una Voce Poco Fa (uit Il Barbiere Di Siviglia) - G. Rossini, zang Karin Strobos
Concierto De Aranjuez, deel 2 - J. Rodrigo, gitaar Fernando Riscardo Cordas
I Wish - Nina Simone, zang Sabrina Starke (arr. R. Bosman)
Hedwig's Theme (uit Harry Potter) - J. Williams
We Zullen Doorgaan - Ramses Shaffy, zang Guus Meeuwis (arr. R. Bosman)
Feeling Good - L. Bricusse en A. Newley, zang Guus Meeuwis, Sabrina Starke en Karin Strobos (arr. R. Bosman)
Danzón nr. 2 - A. Márquez
We'll Meet Again - R. Parker en H. Charles

P.S. Excuses voor de onduidelijke afbeeldingen. Als je betere vind/hebt, laat dan alsjeblieft een reactie achter met link. Hartelijk bedankt!

zaterdag 5 mei 2012

Paranoid

Velen kennen dit nummer wel (het is immers een klassieker): Paranoid van Black Sabbath. Een van mijn favoriete nummers aller tijden, al jaren.



Ik luister regelmatig naar Black Sabbath op mijn iPod (een Classic uit 2009, als je het echt wil weten), maar dit is mijn favoriet. Het is een heel herkenbaar ('pakkend') nummer; als je het gehoord hebt, verdwijnt het de rest van de dag niet meer uit je hoofd (maar erg vind ik dat eerlijk gezegd niet).



Ja, ik weet het, ik blog veel over harpen. Maar dit is simpelweg geweldig! Jonathan Faganello speelt metal op z'n harp. Iron Maiden, Metallica, Stratovarius en - in dit geval - Black Sabbath, maar ook Kiss, Elvis Presley en Yiruma. En het klinkt geweldig!

vrijdag 4 mei 2012

The beggar's opera

Soms koop ik boeken in een kringloopwinkel. Vaak koop ik ze omdat ze mooi uitzien, met een bijzondere kaft of met mooie illustraties. Of omdat de titel me intrigeert, zoals bij dit boek. The Beggar's Opera... klinkt leuk toch?

Van The Beggar's Opera had ik, volgens mij, al eens eerder gehoord. Het is eigenlijk een opera/toneelstuk, maar dit zijn de teksten (zoals ook bij Shakespeare het geval is). Het is geschreven in de achttiende eeuw door John Gay. Oud, ja. Maar daarmee des te leuker. (En, leuk feit: dit is waar Bertolt Brecht zijn Dreigroschenoper op baseerde.)


Het verhaal speelt zich af in het Londen van begin achttiende eeuw, in de zogenoemde 'onderwereld'. Polly Peachum vertelt haar ouders dat ze in het geheim getrouwd is met de struikrover Macheath. Haar ouders zijn daar, zoals je je wel kunt voorstellen, absoluut niet blij mee. Haar vader besluit dus om hem te laten hangen voor zijn geld. Met de hulp van een stel hoeren slaagt Peachum erin Macheath gevangen te laten nemen. Als hij opgesloten zit in Newgate, komt hij Lucy Lockit tegen, de dochter van de cipier. Zij is vijf maanden zwanger, van hem. Macheath is gedwongen te kiezen tussen Polly en Lucy, en de rivaliteit tussen de twee dames maakt het er niet veel beter op.

John Gays satirische 'opera' was revolutionair in die tijd. Goede manieren werden op de hak genomen (zo zijn Polly's ouders wel oké met een affaire, maar een huwelijk is taboe), en, erger nog, het ging over dieven, prostituees en paupers. Het was echter wel een enorm populaire opera, mede dankzij het gebruik van bekende liedjes uit die tijd (zoals Greensleeves).

donderdag 3 mei 2012

Timetables

Naast de tentoonstelling over Christien Meindertsma was er nog een tentoonstelling in het Audax Textielmuseum. En als we er dan toch zijn, pikken we die gelijk even mee. De tentoonstelling ging over tafelgoed en serviezen van 1900 tot nu, en was - heel toepasselijk - genaamd Timetables.

Deze tentoonstelling is veel kleiner dan die van Christien Meindertsma. Oké, begrijpelijk. Maar naar mijn idee kon het toch iets groter, iets meer dan een vitrine, weggestopt tussen de damast en de oude weefgetouwen. Jammer.


Op de tentoongestelde stukken heb ik overigens weinig aan te merken. Iedere tijdsperiode ging gepaard met een set servies en tafelgoed die beide kenmerkend waren voor hun tijd. Soms waren het meerdere sets, soms maar eentje, maar alles was heel netjes gedaan.

Van tevoren hadden we de audiotour via http://textielmuseum.nl/textielmuseum/agenda.html?agid=939 gedownload. Een fijne, duidelijke, rustige vrouwenstem* sprak me toe door mijn oordopjes. Zij gaf me tekst en uitleg bij wat ik zag en waarom dit setje nu zo kenmerkend is voor deze tijdsperiode, en waarom dat in de mode was.


Mijn conclusie? Een mooie tentoonstelling, maar de presentatie kon beter.

*De vrouwenstem was is van Caroline Boot, conservator bij het museum.

woensdag 2 mei 2012

Superstition

Dit is een klassieker. Superstition, what else should I say?



Geweldig nummer is dit. Meer weet ik eigenlijk niet te zeggen (schrijven). Funky nummer, mooie stem, en de trompet is geweldig. En, o ja, een fantastische riff op het orgel (kun je eigenlijk wel over een riff spreken bij toetsinstrumenten?).



Dit is de cover van Estelle (vooral bekend van haar American Boy met Kanye West). Als ik het me goed herinner is dit geproduced door Stevie Wonder... nou ja, in ieder geval was hij van grote invloed op haar versie. Het is anders, maar nog steeds erg funky en mooi. Iets moderner, misschien, maar het blijft trouw aan z'n roots. Heel mooi!

dinsdag 1 mei 2012

Christien Meindertsma

Als ik dit schrijf ben ik net terug uit Tilburg, waar ik o.a. een tentoonstelling heb bezocht over het werk van Christien Meindertsma. Heel mooi, bijzonder en interessant.

In haar werk onderzoekt Christien Meindertsma de oorsprong van dingen. Hoe en waarom is iets zoals het is? De huidige consument is te veel vervreemd van de oorsprong van dingen. Die oorsprong onderzoekt Meindertsma met haar werk, en de producten die eruit voortkomen zijn absoluut geweldig.


Meindertsma is vooral bekend van Urchin Poufs (links op de foto) en haar boek Pig 05049, waarin ze nagaat wat er allemaal van één varken gemaakt wordt (en dat is heel veel). (Met dat boek heeft ze de Dutch Design Award gewonnen, overigens.)

De drie dingen die de grootste indruk op mij maakten waren One Sheep Sweater, Checked Baggage en Tree Track.


Een One Sheep Sweater wordt gemaakt met de wol van precies één schaap. De grootte van het schaap is dus direct van invloed op de grootte van de trui (maar ook de kleur kan variëren van bijna spierwit tot geel). Op iedere trui staat het nummer van het schaap, en bij aankoop van een trui worden twee foto's van het desbetreffende schaap meegeleverd: eentje van voor en eentje van na het scheren.


Checked Baggage is geen product dat ze zelf heeft gemaakt, maar wel erg bijzonder. Na 9/11 kocht Meindertsma een container met in beslag genomen spullen van Schiphol. Het is bizar om te zien wat mensen allemaal meenemen. Heel veel scharen, maar ook een enorm hakmes.


Het laatste indrukwekkende 'ding' waar ik over zal schrijven is dit: Tree Track. Alles (het treinspoor en de treintjes) is gemaakt uit één beukenboom uit de Flevopolder. Het is precies de vorm van de boom, de treintjes en blokjes zijn de sapstroom en de opname van koolstof. Naast het feit dat het gewoon heel mooi is, is het ook zeer bijzonder; bijna alle hout dat we in Nederland gebruiken komt immers uit het buitenland.


Mijn conclusie? Het is een geweldige tentoonstelling. De voorwerpen zijn op een hele mooie manier tentoongesteld (vooral Checked Baggage, met de scharen die, op kleur gesorteerd, aan de muren hangen). Er worden, naast de voorwerpen, twee films getoond; een over het schapen en wol, en de ander over vlas. Het gaat niet alleen om het eindproduct, maar ook om het verhaal. En het Textielmuseum is daar zeker in geslaagd om dat goed te vertellen.

De tentoonstelling Christien Meindertsma is nog t/m 3 juni 2012 te zien in het Audax Textielmuseum te Tilburg.