zaterdag 14 april 2012

Fight like a girl (deel 2)

Op naar deel 2 van mijn blogs over Fight Like A Girl (en dan meteen ook de laatste over deze tour... waarschijnlijk), beginnende met een introductie van de Crumpets en een 'vloek' (zie de YouTube-video onder God Help Me), gevolgd door God Help Me.


God Help Me is afkomstig van het Opheliac-album, en een van de bekendere nummers. De uitvoering is al jaren hetzelfde, maar blijft leuk (vooral voor het publiek). Emilie Autumn zit achter de klavecimbel, en de Crumpets rijden een tafeltje met gebakjes en thee binnen. Terwijl Autumn ongestoord doorspeelt en -zingt, gooien de Bloody Crumpets cakejes (en in dit geval ook stukken stokbrood) het publiek in. En thee! Ze spuwen thee het publiek in (zoals een vuurspuwer zijn brandstof 'spuwt').

Jammer genoeg kreeg ik geen gebakje te pakken, wel kreeg ik een theedouche (en eigenlijk was dat best lekker, het was namelijk enorm heet daar).

Video van de introductie, de vloek en God Help Me (opgenomen in een eerdere show uit de tour):


Volgende nummer is een act van alleen Veronica. Veronica Varlow is van origine een burlesque-danseres. Specialiteit: waaierdans. Haar waaierdans op Dominant is een vast onderdeel van iedere EA-show, ongeacht de tour. Altijd op Dominant, een elektrische vioolsolo. In eerdere tours werd het nummer live gespeeld door Autumn, maar nu werd een bandje afgespeeld. Waarom? Om Emilie de tijd te gunnen om zich om te kleden voor haar volgende nummer: Girls, Girls, Girls!


Girls, Girls, Girls! is een cabaretachtig nummer. Autumn is verkleed als jongen. Hij moet de meisjes uit het gekkenhuis aanprijzen voor het publiek. Dit is niet zomaar iets wat ontsproot aan de fantasie van Emilie Autumn, maar dit werd echt gedaan in het victoriaanse tijdperk. Kijken naar de gekken uit het gekkenhuis werd gezien als een leuk uitstapje voor het hele gezin. En natuurlijk is het in dit lied overdreven om het grappig te maken, maar je zult versteld staan hoe het echt was.

Volgende op het programma: de Rat Game van Veronica. De Rat Game is een 'spelletje' waarin een meisje uit het publiek wordt gehaald, een meisje dat waarschijnlijk nog nooit eerder een ander meisje heeft gekust. En daarmee wordt de Rat Game gespeeld. Ratty, ratty, ratty... Oh my God! I want to kiss you! Dat idee.

Maar om de Rat Game te mogen spelen, moet Veronica eerst een opdracht vervullen. In vorige tours was dat de klavecimbelpartij van Unlaced spelen (elektrische vioolsolo met klavecimbelbegeleiding), maar dan met minder dan drie fouten (op YouTube zijn daar opnames van te vinden, zoekopdracht: emilie autumn unlaced the rat game live). Maar in deze tour is het anders.


In deze tour moet Veronica goed leren te kussen in minder dan een minuut. Dit houdt in: geen tanden gebruiken (niet bijten), zachtjes aan doen en geen tong gebruiken (tenzij er uitdrukkelijk om gevraagd wordt).

Een kleine pauze met geluidsfragmenten (ik kan met niet precies herinneren hoe ze klonken, maar ze waren getiteld Gears, dus...) werd gevolgd door We Want Them Young. We Want Them Young is een nieuw nummer van Fight Like A Girl, geschreven voor een musicalsetting. Om dit goed over te doen komen heb je minstens tien man nodig, er zijn namelijk rollen weggelegd voor de gevangen van het gekkenhuis, de doktoren, Dr. Stockhill en een nieuwe gevangene. Om zoiets met vier man te doen is gekkenwerk, maar ja, je moet het doen met wat je hebt. Musicaal is het prima, alleen theatraal wat minder.


Daarna Gaslight, een ballad gebaseerd op een scène uit het boek. Ik heb het boek -nog- niet gelezen, dus ik weet niet precies waar het over gaat. Maar het gevoel komt prima over. Een gevoel van totale wanhoop en verlatenheid. Niemand die je kan redden, and no one is coming, coming to take me home. Je wordt niet gezien als mens, maar als object. Een object dat niet kan voelen, en dus ook geen pijn gedaan kan worden.

Het voorlopige einde van de show wordt gevormd door One Foot. Het is het einde van het verhaal van Fight Like A Girl. Het is een mars, een muziekstuk met een sterk ritme waarop wordt gemarcheerd (originele definitie). De tekst is een realisatie, dat ook al ben je bevrijd van de doktoren, je eigenlijk nog steeds niets hebt. Dus hoe moet je verder? One foot in front of the other foot in front of the one foot in front of the other foot...

Iedereen ging af. De show was afgelopen. Maar het publiek bleef juichen en Emilie kwam weer op. Ze gaf een kleine speech, en speelde Mad Girl op haar klavecimbel. Mad Girl is voor vele van haar fans een enorm emotioneel nummer (een meisje voor me barstte in tranen uit), omdat zovele zich met het nummer kunnen identificeren. Mad girl, can you believe what they've done to you? Wouldn't they stop when you asked them to leave you alone? en My friend in this world is just a bottle of nothing. Veel werden/worden gepest, voelen zich onbegrepen, etc. The Asylum (een fictieve plaats, bedacht door Autumn) is een toevluchtsoord voor hen.

En dan het allerlaatste nummer: Thank God I'm Pretty, een absolute klassieker. Iedereen kent het en iedereen weet de tekst, dus liet Emilie de fans het eerste couplet zingen, terwijl zij begeleidde op klavecimbel. En ik moet zeggen: het is absoluut geweldig, zo'n groepsgevoel. Dat iedereen om je heen meezingt, letterlijk iedereen. Je weet dat je met iedereen in het publiek een oprechte liefde deelt voor deze muziek, en het wereldje eraan verbonden.

Fight Like A Girl is een geweldig, fantastisch concert en een unieke belevenis. De show is fantastisch om te zien, om ernaar te luisteren, om te beleven. Want een belevenis is het zeker. Je voelt dat de mensen daar op het podium het doen voor jou, en ze maken contact met je (oogcontact, gebakjes/theezakjes/brood het publiek in gooien, mensen uit het publiek halen, stagediven, speeches...). Een Emilie Autumn-concert is iets speciaals, en om daar fysiek te zijn is absoluut uniek (en geen enkel YouTube-filmpje kan dat eer aan doen).

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen