vrijdag 13 april 2012

Fight like a girl (deel 1)

Korsetten, een elektrische viool, ratten, een klavecimbel, industrieel, een victoriaans gekkenhuis, thee. Ik denk dat de kenners onderhand wel weten waar ik heen ben geweest. Precies, ik ben naar de Fight Like A Girl tour geweest van Emilie Autumn.


Voor de niet-kenners zal ik het even uitleggen. Emilie Autumn is een zangeres/violiste/auteur/wat-al-niet-meer. Ze staat bekend om haar unieke muziek en uitbundige shows, alles geïnspireerd op victoriaanse gekkenhuizen, het Ophelia-archetype (uit Shakespeares Hamlet), en andere aanverwante onderwerpen. De muziek kenmerkt zich door het gebruik van klavecimbel, elektrische (en soms ook gewone) viool, industriële geluiden (soort machinerie) en de vaak sarcastische teksten. Ze maakt alles zelf, het decor, de kostuums, maar ook de muziek; ze zingt alle stemmen zelf in en speelt ook alle muziekinstrumenten zelf in, en is haar eigen producer.

Op het podium wordt Autumn ondersteund door haar Bloody Crumpets, haar 'achtergrondkoor'. Zij doen vuurspuwen (en aanverwante trucage), acrobatiek, waaierdansen, maar ook cabaretstukjes. (Er was trouwens geen vuur of acrobatiek in deze show, waarschijnlijk in verband met veiligheidsmaatregelen en technische beperkingen). De huidige Bloody Crumpets bestaan uit Captain Maggots, The Blessed Contessa en The Naughty Veronica.

Fight Like A Girl is Autumns nieuwe, nog niet uitgekomen album (waar ze dus wel al mee tourt). De nieuwe nummers zijn meer musical-achtig in opbouw (niet in stijl), en sluiten meer aan bij de thematiek van haar boek The Asylum For Wayward Victorian Girls. De tour zou moeten uitgroeien tot een musical, die begint waar het boek eindigt.

Zo, en tot zover mijn introductie. Nu over op het echte onderwerp: de show.



Toen we binnenkwamen stond het decor al klaar. Een groot, rond scherm (standaard bij elke tour), aan iedere kant traliehekken (nieuw bij deze tour). Links een klavecimbel (een keyboard; niet the real stuff, maar veel handiger in vervoer), met daarnaast een elektrische viool. Midden op het podium stond een tafeltje met gebakjes. Muziek klonk, muziek à la In A World Of My Own uit Alice In Wonderland, dat idee.

De lichten gaan uit, maar de muziek gaat nog even zo door. In de muziek wordt gewaarschuwd voor vrouwen. Let goed op ze! Beter ze op te sluiten, want ze vormen een gevaar voor de samenleving (groot thema in het werk van Emilie Autumn!). In A World Of My Own begint te spelen.


Plots verandert de muziek. Best Safety Lies In Fear speelt (zie video hieronder). Op het doek verschijnt het silhouet van Captain Maggots. Ze beweegt schokkerig op de muziek. Ze komt achter het doek vandaan het podium op, en de volgende Crumpet verschijnt achter het doek. Dit gaat zo door tot alle Crumpets op het podium staan en Emilies silhouet verschijnt. Ze is verkleed als rat, met rattenmasker, -staart en -klauwen. Het nummer loopt af en wordt direct gevolgd door 4 O'clock, waarbij ook Autumn het podium op komt.



Dan wordt er een fragment afgespeeld van Dr. Stockhill (dokter in het gekkenhuis, personage uit het boek), zeer vrouwonvriendelijk (natuurlijk). Hij waarschuwt voor de gevaren van vrouwen. (Weest alert, vrouwen zijn een gevaar voor de samenleving!) Dit gunt Autumn de tijd om zich om haar het masker, de klauwen en de staart af te doen én een hanenkam op te zetten, om zo weer op te komen voor Fight Like A Girl.

Fight Like A Girl gaat over wraak. I'll get my revenge on the world or at least 49% of the people in it (de mannelijke wereldbevolking) And if I wake up with blood on my hands, well, I know that you'll understand, 'caus I fight like a girl


Daarna Time For Tea. De rebellie tegen de doktoren is begonnen! De gruweldaden in het gekkenhuis moeten tot een einde komen. Het is hetzelfde als de hond die iedere keer wordt geslagen, en daarna zijn baas doodbijt. Dat idee.

Vervolgens een van de nummers van Opheliac: The Art Of Suicide. Een dramatisch, theatraal nummer waarin de vraag wordt gesteld waarom je eigenlijk zou moeten leven. Why live a life, that's painted with pity and sadness and strife? Why dream a dream, that's tainted with trouble and less than it seems? Het gaat over Autumns eigen zelfmoordpoging, waarna ze zelf in een hedendaags gekkenhuis belandde.


Volgende nummer: Take The Pill. In Take The Pill is Autumn ronduit eng. Zittend in een rolstoel lijkt het alsof ze gek is geworden. En ook de songtekst draagt bij aan het sfeertje: Take the pill that kills your sex drive/Take the pill that makes you cry/Take the pill that burns your inside/Thake the pill that makes you want to die. Ja, je krijgt het idee. (Origineel kreeg je hier een acrobatiekact met een hangend doek van Contessa, maar dat was dus blijkbaar niet mogelijk. De focus komt daardoor nog eens extra op Emilie te liggen. Hieronder een video van een eerder optreden in deze tour, in Helsinki.)


Dan een gedicht, niet voorgedragen, maar afgespeeld. Het gedicht is How To Break A Heart (binnenkort zal ik er een blog over schrijven, nu dus nog geen verdere informatie).

Liar! Iedereen bekend met Autumn heeft hier vast wel eens van gehoord. Liar is duister, eng, en wat al niet meer. Het staat op Opheliac, en er is een EP uit met verschillende remixen van het nummer (de Liar & Dead Is The New Alive EP). Dit nummer was de enige keer waarin Autumn op haar viool speelde. Erg jammer, maar helaas.

Morgen deel 2 van de show; deze blog wordt anders wel erg lang.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten