zaterdag 28 april 2012

I follow rivers

Omdat we bij Battle Of The Songs toch in de top zoveel-sferen zitten, gaan we ook maar meteen door op deze megahit: I Follow Rivers. Ik geef toe, het origineel is niet geweldig, maar de cover is fantastisch!



Ja, het is een mooie videoclip. En ja, haar stem is ook niet vervelend om naar te luisteren. Maar een goed liedje vind ik het niet. Aan de coupletten heb ik niks op te merken, maar het refrein klinkt overhaast en mist (excusez le mot) ballen. Sorry voor alle Lykke Li fans, maar ik vind het niks.



Dit vind dan wel weer erg goed: de "fragiele versie van I Follow Rivers" van Triggerfinger. Dit verschilt zo veel van de muziek die ze normaal maken! Dat toont, volgens mij, aan hoe goed deze muzikanten zijn. Maar het telt natuurlijk ook mee dat ik erg fan ben van Triggerfinger. Nou ja, in ieder geval is Giel Beelen het met me eens ("Tsjongejonge, dít is muziek maken!") .

vrijdag 27 april 2012

En dan nog iets

Tussen alle artikelen over Madama Butterfly (en aanverwante onderwerpen) wilde ik toch nog even schrijven over dit boek van Paulien Cornelisse: En Dan Nog Iets, de opvolger van Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding.

En Dan Nog Iets heeft dezelfde opbouw als Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding; korte stukjes waarin een taalkundige opvallendheid wordt besproken. Er zijn echter een paar kleine verschillen. In dit boek worden korte uitstapjes gemaakt naar het Amerikaans (Amerikaans verschilt wel degelijk van het Britse Engels) en Japans, waarmee het Nederlands vervolgens wordt vergeleken. En haar werkzaamheden naast schrijven (touren met het boek, en theateroptredens) worden er ook bij gehaald. Misschien niet herkenbaar voor iedereen, maar wel erg grappig.


Paulien Cornelisse is bij velen vooral bekend van haar eerste boek, maar er is meer. Ze is ook nog caberetière en columnist (in o.a. Jan en NRC.Next). En ze doet waarschijnlijk nog meer dingen, maar dat staat op haar website (http://www.pauliencornelisse.nl/).

donderdag 26 april 2012

Somebody that I used to know

Oké, ik weet dat dit nummer zo ongeveer iedereen (behalve mij) de keel uit hangt, maar toch. Het is en blijft een goed nummer (met een prachtige videoclip). En de cover is ook geweldig. Dus.



Dit is het origineel van de Belgisch-Australische muzikant Wouter de Backer, beter bekend onder zijn artiestennaam Gotye. Een fantastisch nummer met een prachtige videoclip, meer heb ik er eigenlijk niet over te zeggen.



Deze cover is haast net zo bekend als origineel zelf. Dit is Walk Off The Earth, met hun versie van het nummer. Door sommigen wordt het betiteld als parodie, maar ik deel die mening niet, het klinkt simpelweg te goed. En trouwens, hoe kun je in godsnaam met vijf man op één gitaar spelen? Nou, zo dus.

P.S. De Volkskrant had een tijd geleden een heel artikel aan dit nummer gewijd (grote aanrader!): http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3380/muziek/article/detail/3237048/2012/04/06/Wat-maakt-Somebody-that-I-used-to-know-zo-n-onweerstaanbaar-liedje.dhtml

dinsdag 24 april 2012

Happy house

Dit is een van mijn favoriete nummers voor Battle Of The Songs (ja, ik weet dat ik het al heel vaak heb gezegd). Het is überhaupt al een van mijn favoriete nummers (in beide versies), dus is het extra leuk om zoiets met ze te doen.



Dit is het originele nummer van Siouxsie And The Banshees. Dit zal waarschijnlijk een van de bekendste nummers zijn van hen (gezien de remixen op YouTube). Het is ietwat bizar, typisch new wave, en weet-ik-veel-wat-nog-meer (mooi?).



Deze cover is gemaakt door Shindu. (Als iemand weet wie Shindu is, hoor ik het graag.) Ik hoorde deze versie voor het eerst op de radio (Studio Brussel). Ik houd wel van de stealdrums en de elektronische geluiden. Of ik deze beter vind? Ik weet het niet... (De videoclip vind ik wel leuker.)

vrijdag 20 april 2012

Roxanne

Vandaag weer een echte Battle Of The Songs. En oké, de cover is filmmuziek, maar wel erg mooi.

Roxanne is een soort monoloog tegen Roxanne, een prostituee. De zanger is, naar ik aanneem, verliefd op haar en probeert haar te laten stoppen met tippelen. Roxanne lijkt hier tegen te zijn. Roxanne, you don't have to put on that red light. Roxanne, you don't have to wear that dress tonight. Roxanne, you don't have to sell your body to the night.



Dit is het origineel van The Police. De muziek is een soort combinatie tussen reggae en new wave, maar precies weet ik het ook niet. Je houdt ervan, of je houdt er niet van.

Deze opname komt uit een film genaamd Urgh! A Music War. De film is een compilatie van invloedrijke punkrock-, new wave- en post-punkacts. Het is niet echt een film te noemen, het is eerder een serie concertopnames.



Deze video komt recht uit de film Moulin Rouge. Het nummer is veranderd in een tango, een dramatische, mooie tango. In deze scène wordt Christian gek van jaloezie. Zijn geliefde, Satine (een prostituee), is verkocht aan de hertog en kan (en mag) niet meer bij hem zijn.

donderdag 19 april 2012

Polly

Zelden krijg ik echt kippenvel van iets. Ik krijg kippenvel van Il Dolce Suono, een aria uit Lucia Di Lammermoor, en ik heb ooit eens kippenvel gekregen van een korte film (waarvan ik de naam niet meer weet), maar dat zijn dan toch echt uitzonderingen. En ik krijg kippenvel van deze videoclip.

Waarschijnlijk zou deze video eerder passen bij Battle Of The Songs, maar ik wil 'm per se apart doen. Ik vind niet dat Polly thuishoort bij Battle Of The Songs, het onderwerp vind ik te -ik weet het niet, beangstigend?- om hem daartussen te zetten, ook al is het technisch gezien een cover van Nirvana.



Kurt Cobain heeft Polly geschreven nadat hij het verhaal hoorde over het meisje Polly. Polly werd na het bezoeken van een concert ontvoerd, verkracht en gemarteld. Op Google is het hele verhaal te vinden, maar ik wil er hier niet verder over uitweiden.

Amanda Palmer + The Grand Theft Orchestra hebben het nummer vorig jaar opnieuw opgenomen, als deel van een serie Nevermind-covers van het tijdschrift SPIN. En nu hebben ze een videoclip erbij opgenomen, die prachtig het gevoel van het nummer weergeeft.

De videoclip:



De clip is geregisseerd door Michael McQuilken. Hij is verder de producer van de band, speelt bas, percussie en aquafoon én verzorgt de samples in het nummer, en deed het artwork voor de single (het is per slot van rekening een low-budgetproject).

Trouwens, weet iemand wat een aquafoon is?

woensdag 18 april 2012

Nothing else matters

Vandaag blaas ik Battle Of The Songs weer nieuw leven in met een nummer dat waarschijnlijk iedereen wel kent (of hoort te kennen): Nothing Else Matters, een van de mooiste ballads aller tijde.

Nothing Else Matters heeft James Hetfield, de zanger en slaggitarist, geschreven voor zijn vriendin. Het gaat over op tournee zijn, en je vriendin missen, maar ondanks alles toch een sterke band hebben (so close, no matter how far). Origineel is het niet geschreven om opgenomen te worden, maar als liefdesliedje voor Hetfields vriendin. Maar toen Lars Ulrich, de drummer van de band, het hoorde, besloot hij om het op te gaan nemen. Goed besluit, want het is nog steeds een van de bekendste nummers van Metallica.

Hetfield heeft het geschreven toen hij aan het bellen was met zijn vriendin. Hij had onder het telefoongesprek een gitaar in z'n handen en speelde E-mineur (waarbij hij de vier losse snaren van het akkoord speelde), later werd dit het openingsakkoord van Nothing Else Matters.



Dit is het origineel van Metallica. Buiten het feit dat het een heel mooi en gevoelig nummer is, is het ook erg bijzonder in z'n speelwijze. James Hetfield speelt sologitaar, in plaats van Kirk Hammett, die het normaal zou doen (Hetfield speelt dan slaggitaar).



Dit is een cover op harp van Victor Santal. Over Victor Santal heb ik al eens eerder geschreven, toen hij een nummer uit Amélie speelde (Comptine D'un Autre Été: L'après Midi). Ik weet niet of ik dit mooier vind dan het origineel, anders is het in ieder geval wel.

dinsdag 17 april 2012

Otje Blogt Cultuur op Twitter!

Even een klein berichtje om dit te melden: Otje Blogt Cultuur is nu ook op Twitter (@OtjeCultuur). Komt, en volgt mij op dit fantastische nieuwe stukje moderne sociale media, Twitter genaamd.

Wat te verwachten? Updates over de blog, Opera Zuid, cultuur (in alle soorten en maten), en meer... (maar dat is nog een verassing, ook voor mij).

Erik of het klein insectenboek

Ja, laatst heb ik ook al geschreven over Bomans, maar ach, wat maakt het. Het is trouwens toch een ander soort boek. Dit is een roman (of iets wat daarvoor moet doorgaan), en Kopstukken waren korte verhalen. Er is dus wel degelijk verschil.

De meeste mensen zullen de verhaallijn van het boek wel kennen. Op een nacht komen de schilderijen in de slaapkamer van Erik Pinksterblom tot leven, en op mysterieuze wijze komt hij terecht in het schilderij van Wollewei. Hier maakt hij kennis met vele verschillende soorten insecten uit Solms' Beknopte Natuurlijke Historie. Steeds komt hij bij een andere soort terecht, maar komt toch tot de conclusie dat hij liever thuis zou zijn bij zijn ouders en broers.


Over Godfried Bomans heb ik in mijn blog over Kopstukken al geschreven. Geen enkele reden om nog meer over hem uit te weiden, en dat ga ik dus ook niet doen. Wel geef ik een tip: het boek is heel mooi verfilmd door Gidi van Limpd onder dezelfde titel als het boek.

maandag 16 april 2012

How to break a heart

How to break a heart
It is not difficult
Anyone could do it
So could you, if you tried
Just find a light and switch it of
As easy as blinking
That's what I was taught 
When I was too young to ask
By ladies in white nightgowns
In dripping weeds and black ribbons
A girl's best friend is a small handgun
The question was useless for I could say yes
But you've got to ask my army
And they are not inclined to grant favours just now

Emilie Autumn

Zoals beloofd: het gedicht How To Break A Heart. Ik had er al eerder even kort over geschreven in een van mijn blogs over Fight Like A Girl (welk deel weet ik niet meer precies), en toen heb ik gezegd dat ik er later nog over zou schrijven. Later is nu dus.

Het gedicht gaat volgens mij over niets specifieks, maar is meer een gedachtenspinsel. Het roept een bepaalde sfeer op. Het gedicht is ergens geschreven in haar tienerjaren (13-18 jaar), maar precies weet ik het ook niet. Waar de 'ladies' aan refereren is me ook een raadsel. Veel raadsels, weinig oplossingen, maar wel een mooi gedicht. Als iemand meer informatie/suggesties voor de oplossing heeft: reacties zijn altijd welkom.

zondag 15 april 2012

Kopstukken

Alweer een boek met korte verhalen. Ik schijn er bekend om te staan...

Kopstukken is een bundel interviews. In ieder interview komt een ander typetje aan bod, zoals de Paashaas, de Moderne Dichter, de Beroemde Dame en vele anderen. Ieder verhaal is grappig, enorm overdreven en... nog steeds relevant (ook al verscheen het boek in 1947). Types als de Pianist, de 100-jarige en de Helderziende zijn tijdloos (en hilarisch).


Iedereen kent Godfried Bomans wel. Niet? Hij heeft Erik Of Het Kleine Insectenboek geschreven, en hij heeft Pa Pinkelman en Tante Pollewop in het leven geroepen. Zie je wel dat je hem kent! (En zo niet, wat doe je dan nog hier? Ga naar de bibliotheek en leen een willekeurig boek van Bomans.)

zaterdag 14 april 2012

Fight like a girl (deel 2)

Op naar deel 2 van mijn blogs over Fight Like A Girl (en dan meteen ook de laatste over deze tour... waarschijnlijk), beginnende met een introductie van de Crumpets en een 'vloek' (zie de YouTube-video onder God Help Me), gevolgd door God Help Me.


God Help Me is afkomstig van het Opheliac-album, en een van de bekendere nummers. De uitvoering is al jaren hetzelfde, maar blijft leuk (vooral voor het publiek). Emilie Autumn zit achter de klavecimbel, en de Crumpets rijden een tafeltje met gebakjes en thee binnen. Terwijl Autumn ongestoord doorspeelt en -zingt, gooien de Bloody Crumpets cakejes (en in dit geval ook stukken stokbrood) het publiek in. En thee! Ze spuwen thee het publiek in (zoals een vuurspuwer zijn brandstof 'spuwt').

Jammer genoeg kreeg ik geen gebakje te pakken, wel kreeg ik een theedouche (en eigenlijk was dat best lekker, het was namelijk enorm heet daar).

Video van de introductie, de vloek en God Help Me (opgenomen in een eerdere show uit de tour):


Volgende nummer is een act van alleen Veronica. Veronica Varlow is van origine een burlesque-danseres. Specialiteit: waaierdans. Haar waaierdans op Dominant is een vast onderdeel van iedere EA-show, ongeacht de tour. Altijd op Dominant, een elektrische vioolsolo. In eerdere tours werd het nummer live gespeeld door Autumn, maar nu werd een bandje afgespeeld. Waarom? Om Emilie de tijd te gunnen om zich om te kleden voor haar volgende nummer: Girls, Girls, Girls!


Girls, Girls, Girls! is een cabaretachtig nummer. Autumn is verkleed als jongen. Hij moet de meisjes uit het gekkenhuis aanprijzen voor het publiek. Dit is niet zomaar iets wat ontsproot aan de fantasie van Emilie Autumn, maar dit werd echt gedaan in het victoriaanse tijdperk. Kijken naar de gekken uit het gekkenhuis werd gezien als een leuk uitstapje voor het hele gezin. En natuurlijk is het in dit lied overdreven om het grappig te maken, maar je zult versteld staan hoe het echt was.

Volgende op het programma: de Rat Game van Veronica. De Rat Game is een 'spelletje' waarin een meisje uit het publiek wordt gehaald, een meisje dat waarschijnlijk nog nooit eerder een ander meisje heeft gekust. En daarmee wordt de Rat Game gespeeld. Ratty, ratty, ratty... Oh my God! I want to kiss you! Dat idee.

Maar om de Rat Game te mogen spelen, moet Veronica eerst een opdracht vervullen. In vorige tours was dat de klavecimbelpartij van Unlaced spelen (elektrische vioolsolo met klavecimbelbegeleiding), maar dan met minder dan drie fouten (op YouTube zijn daar opnames van te vinden, zoekopdracht: emilie autumn unlaced the rat game live). Maar in deze tour is het anders.


In deze tour moet Veronica goed leren te kussen in minder dan een minuut. Dit houdt in: geen tanden gebruiken (niet bijten), zachtjes aan doen en geen tong gebruiken (tenzij er uitdrukkelijk om gevraagd wordt).

Een kleine pauze met geluidsfragmenten (ik kan met niet precies herinneren hoe ze klonken, maar ze waren getiteld Gears, dus...) werd gevolgd door We Want Them Young. We Want Them Young is een nieuw nummer van Fight Like A Girl, geschreven voor een musicalsetting. Om dit goed over te doen komen heb je minstens tien man nodig, er zijn namelijk rollen weggelegd voor de gevangen van het gekkenhuis, de doktoren, Dr. Stockhill en een nieuwe gevangene. Om zoiets met vier man te doen is gekkenwerk, maar ja, je moet het doen met wat je hebt. Musicaal is het prima, alleen theatraal wat minder.


Daarna Gaslight, een ballad gebaseerd op een scène uit het boek. Ik heb het boek -nog- niet gelezen, dus ik weet niet precies waar het over gaat. Maar het gevoel komt prima over. Een gevoel van totale wanhoop en verlatenheid. Niemand die je kan redden, and no one is coming, coming to take me home. Je wordt niet gezien als mens, maar als object. Een object dat niet kan voelen, en dus ook geen pijn gedaan kan worden.

Het voorlopige einde van de show wordt gevormd door One Foot. Het is het einde van het verhaal van Fight Like A Girl. Het is een mars, een muziekstuk met een sterk ritme waarop wordt gemarcheerd (originele definitie). De tekst is een realisatie, dat ook al ben je bevrijd van de doktoren, je eigenlijk nog steeds niets hebt. Dus hoe moet je verder? One foot in front of the other foot in front of the one foot in front of the other foot...

Iedereen ging af. De show was afgelopen. Maar het publiek bleef juichen en Emilie kwam weer op. Ze gaf een kleine speech, en speelde Mad Girl op haar klavecimbel. Mad Girl is voor vele van haar fans een enorm emotioneel nummer (een meisje voor me barstte in tranen uit), omdat zovele zich met het nummer kunnen identificeren. Mad girl, can you believe what they've done to you? Wouldn't they stop when you asked them to leave you alone? en My friend in this world is just a bottle of nothing. Veel werden/worden gepest, voelen zich onbegrepen, etc. The Asylum (een fictieve plaats, bedacht door Autumn) is een toevluchtsoord voor hen.

En dan het allerlaatste nummer: Thank God I'm Pretty, een absolute klassieker. Iedereen kent het en iedereen weet de tekst, dus liet Emilie de fans het eerste couplet zingen, terwijl zij begeleidde op klavecimbel. En ik moet zeggen: het is absoluut geweldig, zo'n groepsgevoel. Dat iedereen om je heen meezingt, letterlijk iedereen. Je weet dat je met iedereen in het publiek een oprechte liefde deelt voor deze muziek, en het wereldje eraan verbonden.

Fight Like A Girl is een geweldig, fantastisch concert en een unieke belevenis. De show is fantastisch om te zien, om ernaar te luisteren, om te beleven. Want een belevenis is het zeker. Je voelt dat de mensen daar op het podium het doen voor jou, en ze maken contact met je (oogcontact, gebakjes/theezakjes/brood het publiek in gooien, mensen uit het publiek halen, stagediven, speeches...). Een Emilie Autumn-concert is iets speciaals, en om daar fysiek te zijn is absoluut uniek (en geen enkel YouTube-filmpje kan dat eer aan doen).

vrijdag 13 april 2012

Fight like a girl (deel 1)

Korsetten, een elektrische viool, ratten, een klavecimbel, industrieel, een victoriaans gekkenhuis, thee. Ik denk dat de kenners onderhand wel weten waar ik heen ben geweest. Precies, ik ben naar de Fight Like A Girl tour geweest van Emilie Autumn.


Voor de niet-kenners zal ik het even uitleggen. Emilie Autumn is een zangeres/violiste/auteur/wat-al-niet-meer. Ze staat bekend om haar unieke muziek en uitbundige shows, alles geïnspireerd op victoriaanse gekkenhuizen, het Ophelia-archetype (uit Shakespeares Hamlet), en andere aanverwante onderwerpen. De muziek kenmerkt zich door het gebruik van klavecimbel, elektrische (en soms ook gewone) viool, industriële geluiden (soort machinerie) en de vaak sarcastische teksten. Ze maakt alles zelf, het decor, de kostuums, maar ook de muziek; ze zingt alle stemmen zelf in en speelt ook alle muziekinstrumenten zelf in, en is haar eigen producer.

Op het podium wordt Autumn ondersteund door haar Bloody Crumpets, haar 'achtergrondkoor'. Zij doen vuurspuwen (en aanverwante trucage), acrobatiek, waaierdansen, maar ook cabaretstukjes. (Er was trouwens geen vuur of acrobatiek in deze show, waarschijnlijk in verband met veiligheidsmaatregelen en technische beperkingen). De huidige Bloody Crumpets bestaan uit Captain Maggots, The Blessed Contessa en The Naughty Veronica.

Fight Like A Girl is Autumns nieuwe, nog niet uitgekomen album (waar ze dus wel al mee tourt). De nieuwe nummers zijn meer musical-achtig in opbouw (niet in stijl), en sluiten meer aan bij de thematiek van haar boek The Asylum For Wayward Victorian Girls. De tour zou moeten uitgroeien tot een musical, die begint waar het boek eindigt.

Zo, en tot zover mijn introductie. Nu over op het echte onderwerp: de show.



Toen we binnenkwamen stond het decor al klaar. Een groot, rond scherm (standaard bij elke tour), aan iedere kant traliehekken (nieuw bij deze tour). Links een klavecimbel (een keyboard; niet the real stuff, maar veel handiger in vervoer), met daarnaast een elektrische viool. Midden op het podium stond een tafeltje met gebakjes. Muziek klonk, muziek à la In A World Of My Own uit Alice In Wonderland, dat idee.

De lichten gaan uit, maar de muziek gaat nog even zo door. In de muziek wordt gewaarschuwd voor vrouwen. Let goed op ze! Beter ze op te sluiten, want ze vormen een gevaar voor de samenleving (groot thema in het werk van Emilie Autumn!). In A World Of My Own begint te spelen.


Plots verandert de muziek. Best Safety Lies In Fear speelt (zie video hieronder). Op het doek verschijnt het silhouet van Captain Maggots. Ze beweegt schokkerig op de muziek. Ze komt achter het doek vandaan het podium op, en de volgende Crumpet verschijnt achter het doek. Dit gaat zo door tot alle Crumpets op het podium staan en Emilies silhouet verschijnt. Ze is verkleed als rat, met rattenmasker, -staart en -klauwen. Het nummer loopt af en wordt direct gevolgd door 4 O'clock, waarbij ook Autumn het podium op komt.



Dan wordt er een fragment afgespeeld van Dr. Stockhill (dokter in het gekkenhuis, personage uit het boek), zeer vrouwonvriendelijk (natuurlijk). Hij waarschuwt voor de gevaren van vrouwen. (Weest alert, vrouwen zijn een gevaar voor de samenleving!) Dit gunt Autumn de tijd om zich om haar het masker, de klauwen en de staart af te doen én een hanenkam op te zetten, om zo weer op te komen voor Fight Like A Girl.

Fight Like A Girl gaat over wraak. I'll get my revenge on the world or at least 49% of the people in it (de mannelijke wereldbevolking) And if I wake up with blood on my hands, well, I know that you'll understand, 'caus I fight like a girl


Daarna Time For Tea. De rebellie tegen de doktoren is begonnen! De gruweldaden in het gekkenhuis moeten tot een einde komen. Het is hetzelfde als de hond die iedere keer wordt geslagen, en daarna zijn baas doodbijt. Dat idee.

Vervolgens een van de nummers van Opheliac: The Art Of Suicide. Een dramatisch, theatraal nummer waarin de vraag wordt gesteld waarom je eigenlijk zou moeten leven. Why live a life, that's painted with pity and sadness and strife? Why dream a dream, that's tainted with trouble and less than it seems? Het gaat over Autumns eigen zelfmoordpoging, waarna ze zelf in een hedendaags gekkenhuis belandde.


Volgende nummer: Take The Pill. In Take The Pill is Autumn ronduit eng. Zittend in een rolstoel lijkt het alsof ze gek is geworden. En ook de songtekst draagt bij aan het sfeertje: Take the pill that kills your sex drive/Take the pill that makes you cry/Take the pill that burns your inside/Thake the pill that makes you want to die. Ja, je krijgt het idee. (Origineel kreeg je hier een acrobatiekact met een hangend doek van Contessa, maar dat was dus blijkbaar niet mogelijk. De focus komt daardoor nog eens extra op Emilie te liggen. Hieronder een video van een eerder optreden in deze tour, in Helsinki.)


Dan een gedicht, niet voorgedragen, maar afgespeeld. Het gedicht is How To Break A Heart (binnenkort zal ik er een blog over schrijven, nu dus nog geen verdere informatie).

Liar! Iedereen bekend met Autumn heeft hier vast wel eens van gehoord. Liar is duister, eng, en wat al niet meer. Het staat op Opheliac, en er is een EP uit met verschillende remixen van het nummer (de Liar & Dead Is The New Alive EP). Dit nummer was de enige keer waarin Autumn op haar viool speelde. Erg jammer, maar helaas.

Morgen deel 2 van de show; deze blog wordt anders wel erg lang.

donderdag 12 april 2012

Comptine d'un autre été: l'après midi

Dwalend over YouTube kwam ik deze meneer tegen, Victor Santal heet hij. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wij hij is. Maar hij schijnt in Madrid als straatartiest op te treden. En hij speelt prachtig harp!

Dit is het eerste wat ik van hem zag. Het is een stuk van Yann Tiersen, geschreven voor de film Le Fabuleux Destin D'Amélie Poulin. Het nummer heet Comptine D'un Autre Été: L'après Midi (als je hoort ken je het wel).

De video:


P.S. Ik ga weer beginnen met Battle Of The Songs, en laat hij nou net Nothing Else Matters van Metallica hebben gecoverd! Hou je ogen (en oren) open...

woensdag 11 april 2012

Chanel prêt-à-porter najaar 2012/2013

Een van de mooiste modeshows voor dit najaar is van Chanel. De modellen lopen tussen grote kristallen door over een reusachtige, vreemdgevormde catwalk. Ze lijken geen vaste route te hebben, maar lopen welhaast willekeurig over de catwalk . Een perfecte oplossing voor het enorme, enorme publiek.


Maar nu terug waar het echt over gaat: de kleding. Ook die is prachtig. Er wordt geëxperimenteerd met vreemde silhouetten, geometrische patronen en bijzondere materialen. Toch is Chanel erin geslaagd om dicht bij zichzelf te blijven, en zitten er - natuurlijk - ook veel tijdloze stukken in de collectie (vooral veel mooie jassen).

De show:

maandag 9 april 2012

De eenzaamheid van de priemgetallen

De Eenzaamheid Van De Priemgetallen... Tja, wat valt er over te zeggen? Het is een prachtig boek, een meesterwerk, maar zelfs dat doet het geen eer aan. Het is geweldig geschreven, de personages zijn vreemd (zonder onbegrijpelijk te worden), en het verhaal is intrigerend.

De Eenzaamheid Van De Priemgetallen gaat over de levens van Alice en Mattia. Beiden kunnen ze de buitenwereld maar moeilijk begrijpen, en zitten min of meer in een eigen 'bel'. Op de middelbare school ontmoeten ze elkaar, en raken bevriend. Ze zullen voor de rest van hun leven verbonden zijn, beiden in hun eigen isolement, als tweelingpriemgetallen (twee priemgetallen die slechts gescheiden zijn door één even getal). Nooit zullen ze echt contact hebben, maar ze zijn verbonden, voor altijd...


Paolo Giordano is een Italiaanse schrijver. De Eenzaamheid Van De Priemgetallen is zijn eerste en enige boek, maar zeker niet het minste. Het was het best verkochte boek in Italië in 2008, het verschijningsjaar. Giordano heeft verscheidene prijzen gewonnen met het boek, waaronder de Premio Strega, de belangrijkste literatuurprijs in Italië.

zaterdag 7 april 2012

Kort Amerikaans

De tweede uit de serie De Beste Debuutromans is Kort Amerikaans van Jan Wolkers. Het is een boek dat gaat over oorlog, over dood, en ja, ook over seks.

Velen hebben mij gewaarschuwd voor Wolkers. Het zou over viezigheden gaan, over vunzige dingen met seks en/of eten. En misschien is dat ook wel zo, maar Kort Amerikaans blijft een heel mooi boek. Het gaat dieper dan alleen seks, het gaat over veel meer. Over verlies, over dood, over liefde.


Kort Amerikaans gaat over Eric van Poelgeest, een jonge man die tijdens de oorlog ondergedoken zit in Leiden. Hij werkt in een lampenkappenwerkplaats en leert bij op de schilderacademie. Hij probeert los te komen van het milieu van zijn ouders, met het gevolg dat hij vereenzaamt. Plus: hij is geobsedeerd door het litteken op zijn voorhoofd, hij is bang dat andere mensen het zien en zich daardoor anders gaan gedragen tegenover hem. Hij zal met zijn angsten en obsessies moeten afreken, op welke manier dan ook.

Jan Wolkers staat bekend om zijn controversiële onderwerpen. Over liefde en dood, over schuld en boete, over verschrikking en tederheid. Zijn schrijfstijl is rauw en realistisch, en nietsverhullend* (als iets lelijk is, dan is het lelijk, maar is het mooi, dan is het ook zeker mooi). Vroeger werden Wolkers' boeken geweigerd in schoolbibliotheken (naar het schijnt), maar tegenwoordig wordt zijn werk op waarde geschat, en terecht ingedeeld bij de literatuur.

*Kan nietsverhullend worden gebruikt om boeken te omschrijven? Het is wel het woord dat het best de lading dekt, maar andere suggesties zijn welkom.

donderdag 5 april 2012

Modernismen

Vooruit, nog een laatste beetje Rome. En dan wel inde vorm van dit boek: Modernismen van Kees van Kooten. Dit is het boek dat ik in Rome heb gelezen, op loze momenten.

Modernismen is een bundel korte verhalen van Kees van Kooten. Verhalen over het moderne leven (in de 80'er jaren), en over de werkelijkheid zoals 'ie zou moeten zijn, maar absoluut niet is. De verhalen zijn absoluut humoristisch; sommige subtiel, andere ronduit hilarisch.


Kees van Kooten is vooral bekend van Van Kooten & De Bie, een cabaretduo samen met Wim de Bie. Hun televisieprogramma's zijn het beroemdst, maar ze hebben ook radio gedaan, boeken geschreven en een scheurkalender (De Bescheurkalender) gemaakt. Veel van de verhalen uit deze bundel komen uit die kalender. (Eigenlijk is het dus meer een oplossing voor al die losse blaadjes, dan een nieuwe verhalenbundel. Maar natuurlijk is het ook leuk voor de mensen die Van Kooten & De Bie niet hebben meegemaakt, zoals ik.)

dinsdag 3 april 2012

Vivienne Westwood Gold Label najaar 2012/2013

Ik heb al een tijdje geen modeshows meer gedaan, dus bij deze. Het is de derde modeshow van Vivienne Westwood voor het komende modeseizoen, maar dat geeft niet. Het blijft mooi om naar te kijken.

De collectie voor het Gold Label is het best te beschrijven als monumentaal. De kleding is voor het grootste deel wijd, veel draperieën, vreemde silhouetten waarin het lichaam amper te zien is. Maar wel mooi, vooral de stoffen zijn prachtig. Ook zitten er erg mooie geborduurde stukken bij (zoals het lijfje op de foto hieronder).


De Gold Label-collectie is geïnspireerd op de 17de eeuw, een eeuw waarin er zoveel gebeurde op alle terreinen. De grote schilder Rubens leefde in die tijd, zowel de telescoop als de microscoop werden uitgevonden, om maar een paar dingen te noemen. Het was de tijd van de Renaissance, de tijd waarin wetenschap weer opleefde en de middeleeuwen definitief voorbij waren.

De show:

zondag 1 april 2012

Die Zauberflöte

Gisteravond ben ik - weer - naar Die Zauberflöte geweest. En waarom zou je voor een tweede keer naar dezelfde voorstelling gaan? Omdat het simpelweg een prachtige voorstelling is. (En omdat ik gratis kaarten had.)

Die gratis kaarten had ik gekregen bij de Zauberflöte muziekmiddag, en waren speciaal bedoeld voor deze avond. En zo'n aanbod sla je toch niet af (vooral gezien de originele prijs zo hoog is)?

foto: Morten de Boer

Het is echt geen straf om de opera nog een keer te zien, ook al is het dezelfde productie. Ja, je weet precies wat er zal gebeuren, maar dat wist je waarschijnlijk van tevoren toch al. En je weet precies hoe alles eruit gaat zien, maar dat maakt ook niets uit. Alles al weten heeft ook zo z'n voordelen.

Omdat je weet wat er gaat gebeuren, ga je des te meer op de muziek letten. En die is prachtig, werkelijk waar. Ook al houd ik normaal gesproken niet zo van Mozart, ik kan niet ontkennen dat dit een meesterwerk is.

foto: Morten de Boer
Over het verhaal van Die Zauberflöte heb ik al eerder geblogd (op 3 maart, onder de titel Die Zauberflöte), dus daar zal ik niet op ingaan. Maar één ding zeg ik wel: het is een heel mooi verhaal, ook als je het al eens eerder gezien hebt. 

En wat ik eerder zei over het decor, dat ik daar niet zo'n fan van was. Ik heb er nog eens goed over nagedacht, en ben tot de conclusie gekomen dat het wél een mooi decor is. Het is minimalistisch en strak, waardoor ik het in eerste instantie niet mooi vond. Maar in combinatie met het licht is het erg bijzonder.