zaterdag 31 maart 2012

Ze doen maar

Ik houd van Carmiggelt! Noem het ouderwets, niet van deze tijd, traag; voor mij is het mooi. Geweldig leesvoer voor school, zo na proefwerken en tijdens tussenuren. Je hoeft je niet te veel concentreren, de verhalen duren maar kort (zo'n drie bladzijden) en ze lezen lekker weg - ook nu nog steeds, zo'n 36 jaar na het verschijnen van de bundel.

Alle boeken (en verhalen) van Carmiggelt zijn praktisch hetzelfde. Altijd zijn het bundels met columns, melancholische en alledaagse columns. Ze hebben niet de pretentie iets belangrijks te zijn, misschien fijn om te lezen tijdens alle andere krantenberichten, maar meer ook niet. Zo zijn ze ook geschreven, en daarom des te leuk om te lezen.


Ooit was Carmiggelt dé Nederlandse columnist. Hij kwam op de televisie, werd veel gelezen, werkte samen met Annie M.G. Schmidt... Tegenwoordig lijkt hij vergeten, als mensen hem kennen, dan slechts nog van vroeger. Hij was een paar maanden geleden nog even in het nieuws, toen een bronzen beeld van hem en zijn vrouw (dat van de afbeelding hieronder) was gestolen. Silvia Witteman heeft nog een keer een column over hem geschreven, maar dat was ook dat. Nederland is hem vergeten...


(Ik denk overigens niet dat Carmiggelt het erg zou hebben gevonden om vergeten te worden. Hij zou er de humor wel van hebben ingezien.)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen