woensdag 29 februari 2012

The fantastic flying books of Mr. Morris Lessmore

Wat een prachtige film is dit! Geen wonder dat 'ie afgelopen zondag is bekroond met een Academy Award voor beste geanimeerde korte film. Geweldig gemaakt, hoewel ogenschijnlijk simpel.

The Fantastic Flying Books Of Mr. Morris Lessmore is een ode aan boeken en de mensen die er hun leven aan wijden. Het is een stomme film en misschien ietwat ouderwets, maar daarom niet minder mooi. Het ontroert, het maakt aan het lachen en dat alles zonder dat er een woord wordt gezegd. Het verhaal zal ik niet samenvatten, anders is de verrassing van de film weg.


De film is gemaakt door William Joyce en Brandon Oldenburg. William Joyce geniet van wereldwijde bekendheid als schrijver, illustrator en animator. Eerder heeft hij al samengewerkt met grote animatiestudio's als Disney en DreamWorks. Brandon Oldenburg is ook geen onbekende naam in de wereld der animaties, ook hij heeft samengewerkt met de grote animatiestudio's. Naast animeren illustreert hij ook, zo heeft hij de omslagen ontworpen van verscheidene boeken van Michael Chabon en Elmore Leonard.

De film staat in zijn geheel op YouTube (en dus ook hieronder):

dinsdag 28 februari 2012

Trevifontein

Het eerste noemenswaardige wat we op dag 1 in Rome hadden gedaan, was een bezoek brengen aan de Trevifontein, de bekendste fontein van heel Rome (en misschien zelfs van de hele wereld).


De Trevifontein is ontworpen door Bernini, maar pas 50 jaar later gebouwd door de architect Nicola Salvi (de precieze jaartallen weet ik niet). De fontein is gebouwd tegen de achtergevel van Palazzo Poli in late barokstijl.

In het midden van de beeldengroep staat de Romeinse zeegod Neptunus, staande op een schelpvormige strijdwagen. Deze strijdwagen wordt getrokken door twee paarden die geleid worden door tritons (jonge zeegoden); het ene paard is rustig, het andere wild, wat symbool staat voor de twee gezichten van de zee. De twee schone dames naast Neptunus zijn Overvloed en Gezondheid.


Er wordt gezegd dat als je een muntje met je rechterhand over je linkerschouder in de fontein gooit, terwijl je met je ogen gesloten denkt aan Rome, je ooit nog zal terugkeren in Rome. Als je twee muntjes gooit, zul je je prins(es) op het witte paard ontmoeten in Rome, en het gooien van drie muntjes zal leiden tot een huwelijk (of tot een scheiding, dat ligt er maar aan). De gemeente Rome besteedt de opbrengst van alle munten aan een goed doel (tja, wat moet je anders met al dat kleingeld?).

maandag 27 februari 2012

Vivienne Westwood Red Label najaar 2012/2013

Heel mooi is de najaarscollectie 2012/2013 van Vivienne Westwood voor haar Red Label. Elegant en vrouwelijk, maar met humor. De modellen hebben 'tatoeages' van schmink opgeschilderd, wat een geweldig contrast vormt met de kleding.



De sleutelwoorden voor deze collectie zijn (volgens Westwood zelf): (vrouwelijk) maatwerk, lange Edwardiaanse jasjes geïnspireerd op Savile Row, witte shirts, Jeremyn Street-streepjes en Afrikaanse patronen. Door dit alles (inclusief Afrikaanse patronen) doet de collectie erg Brits aan, wat ook het idee was. Londen is de inspiratie, en alles wat daarmee te maken heeft.

Video van de show (geluid kan niet worden afgespeeld, iets met auteursrechten):

zondag 26 februari 2012

Rome, een introductie

Ik zal maar eens beginnen met Rome. Maar voordat ik echt begin, geef ik eerst een introductie op deze reis en mijn blogs.

Deze reis naar Rome heb ik met mijn ouders en zus gemaakt in de carnavalsvakantie (ja, hier heet de krokusvakantie carnavalsvakantie). We zijn vijf dagen geweest, vijf dagen vol kunst en cultuur. Alle vijf dagen heb ik alles in een schrift bijgehouden (letterlijk alles), en ik zal een selectie daarvan hier publiceren. Een selectie, omdat een deel nogal persoonlijk is en bovendien absoluut niet relevant.


Dus... Ik ga over ieder afzonderlijk onderwerp een blog schrijven. Waarom? Omdat het anders veel te lange blogs worden, én omdat het dan veel makkelijker is om dingen op te zoeken (voor als je zelf naar Rome gaat). Zo blijft alles fijn, kort en afwisselend.

Ik ga trouwens niet aan één stuk de blogs publiceren, maar om de dag (of om de twee dagen, ligt eraan hoe veel tijd ik heb).

Veel leesplezier! (Ik beloof dat de blogs minder droog worden dan dit bericht, oké?)

vrijdag 24 februari 2012

Er is nog steeds noorderlicht te zien

Ik ben weer terug uit Rome. Binnenkort (morgen of zo) ga ik beginnen met over mijn belevenissen in Rome te bloggen. Maar voor vandaag: een mooie foto van André Kuipers.


Hoe mooi is dit? Het is het noorderlicht gezien vanuit de ruimte, wauw!

zondag 19 februari 2012

Love will tear us apart

Omdat ik morgen vertrek naar Rome (en pas vrijdagavond weer terugkom), leek me dit wel een toepasselijke Battle Of The Songs: Love Will Tear Us Apart.



Zoals altijd: eerst het origineel. Dit is Joy Division, live. De studioversie is beter, maar die is blijkbaar nergens te vinden. Niet dat het echt veel verschilt, het geluid is alleen iets cleaner.



En dit is de nogal absurde cover van Evelyn Evelyn, een project van Amanda Palmer en Jason Webley. Samen treden ze op als de siamese tweeling Evelyn en Evelyn. De nummers hebben altijd wel iets te maken met hun tweeling-zijn (You Only Want Me 'Caus My Sister, Have You Seen My Sister Evelyn).

Nog over Rome: ik ben deze week weg naar Rome. Ik zal niet bloggen deze week, maar ik zal al mijn 'belevenissen' opschrijven, zodat ik ze later alsnog kan publiceren.

zaterdag 18 februari 2012

Thei Dols laat Café Matinée herleven

Thei Dols vindt de tijd weer rijp voor een eigen Café chantant in Maastricht. Dat doet hij momenteel in de vorm van een café matinée in het Theater aan het Vrijthof in Maastricht, samen met Tim Gladdines en Blanco Besselink.




Thei Dols: "ik deed vroeger het programma alleen, een duopresentatie is leuker. Dat werkt stimulerend naar ons allebei. Tim kan erg goed met publiek omgaan, stapt gewoon naar mensen toe in het publiek en stelt vragen. Ook de tombola is een idee van hem. Onder drie stoelen worden bijvoorbeeld een rookworst, een pak zuurkool en een pakje peperkorrels geplakt. De winnaars moeten naar voeren komen en een afspraak maken om samen te gaan koken."
Daarnaast is de Mestreechter Toert, die telkens wordt 'gewonnen' door een type, gespeeld door Thei Dols. Ook wordt telkens een bekende Maastrichtenaar geïnterviewd. Burgemeester Onno Hoes, actrice Irma van Hoof en zanger Huub Adriaens kwamen al aan bod. Op de planning staan onder andere Beppie Kraft en Frans Theunisz.
Dols wil verder een podium bieden aan jong talent. "We hadden al Lotte Bruinen, een talentvolle gitariste uit Meerssen en angeres Charlotte Fisser uit Maastricht. Maar ook een Brugse zanger die 'In den hiemel' van Beppie Kraft bracht in het dialect, maar met een zwaar Brugs accent. Talenten kunnen zich melden. Bij ons is alles mogelij, ook conferences. Onze voorstellingen tellen gemiddeld zo'n honderd bezoekers."
Blaco Besselink komt oorspronkelijk uit Nijmegen en woont sinds zijn opleiding aan de kunstacademie. Hij schildert en speelt piano.


Duopresentatie
Café Matinée is ook in Maastricht al eerder geprobeerd in verschillende cafés. In 1996 pakten Thei Dols en Manuel Speth (later vervangen door Blanco Besselink) dit groots aan en ze begonnen met veel succes een café matinée in het souterrain van het Theater aan het Vrijthof. In 2004 kwam er wegens tijdgebrek een einde aan deze eerste periode, wat door velen betreurd werd. Tim haalde Thei Dols en Blanco Besselink over om de draad weer op te pakken.


Humor
Thei Dols maakte naam als voorman en tekstschrijver van de cabaretgroep Rommedoe, die graag de kerk als onderwerp had. Een haat-liefdeverhouding, want al in zijn kinderjaren trad Thei Dols graag op in pastoorstoog. Dat Rommedoe, een project uit de jaren '70 en '80 nog volop leeft bewezen 12 uitverkochte herhalingsvoorstellingen in januari 2011.
Thei: "Humor, dat is voor mij een ongewone kijk op dingen. Voor mij kwam het gevoel dat ik humor in me heb vrij laat. Ik was docent Frans in Meerssen en naam deel aan het schoolcabaret. Op het podium lachten mensen om wat ik zei en deed. Uit het schoolcabaret is de cabaretgroep Rommedoe ontstaan .We wilden dat al eerder, maar telkens vergde dat schoolcabaret te veel tijd. Toen dat in 1978 niet doorging ontstond Rommedoe."
Thei: "In ons dialect kunnen we meer met de taal spelen. Dat voelen niet-Limburgers maar moeilijk aan. Ik moest in een landelijke tv-serie een pastoor spelen die steeds 'Nondeju' riep. Ik heb dat veranderd in 'Godmiljaar'. Scriptschrijver Henk Spaan begreep het verschil niet."


Grof
Dols groeide op in Sittard, maar woonde al lang in Maastricht. Thei: "Sommige Limburgse woorden veranderen om de vijf kilometer, dat maakt ons dialect zo bijzonder." Dols vindt dat met name in Nederland veel cabaretiers erg grof zijn. "Dat is in. Ik ben daar geen liefhebber van. Ik kan er ook niet mee lachen."


Bert Salden in WeekendGezet


Een interview met Thei Dols over Café Matinee in Weekend Gezet, een redelijk dubieus huis-aan-huisblad. Ik word er ook in genoemd ("Lotte Bruinen, een talentvolle gitariste uit Meerssen"), daarom publiceer ik 'm nog een keer.

In het artikel staan sowieso al fouten (er wordt niet iedere keer iemand geïnterviewd, o.a.), maar ik vind mijn vermelding toch wel erg grappig. Ik heet Lotte Bruijnen (niet Lotte Bruinen) en ik kom niet uit Meerssen, maar uit Bunde. Maar dat ik als talentvol wordt omschreven, maakt al veel goed.

vrijdag 17 februari 2012

Blauwe maandagen

(Gisteren had ik geen tijd meer om nog te bloggen, dus vandaag een extra lange blog.)

De Volkskrant heeft een boekenserie uitgegeven onder de naam De Beste Debuutromans, een serie met (zoals de titel al deed vermoeden) debuutromans van Nederlandse schrijvers. Ik ga ze -uiteindelijk- allemaal lezen, en dus ook over ze bloggen. (Ik ga ze overigens niet in één keer lezen, maar zo af en toe een boek.) Vandaag het eerste deel: Blauwe Maandagen van Arnon Grunberg.

Blauwe Maandagen gaat over bepaalde perioden uit het leven van Arnon Grunberg, de hoofdpersoon. Het gaat over het oorlogstrauma van zijn ouders, zijn eerste verliefdheid, zijn vader die verzorging nodig heeft, de prostituees die hij bezoekt en zijn tijd in dienst van een escortservice.

Blauwe Maandagen heeft niet per se een samenhangende verhaallijn; het gaat meer uit van de gedachten en herinneringen van de hoofdpersoon (Arnon Grunberg). Alleen het deel genaamd Rosie heeft een logische ontwikkeling. Dat deel gaat over zijn tienerjaren waar hij verliefd is op Rosie en de ontwikkelingen in zijn leven van toen. Het minst samenhangend is toch wel In Dienst Van Blue Moon, zijn tijd in dienst van de escortservice Blue Moon, wat bestaat uit een voortdurende afwisseling tussen het heden en herinneringen. Maar begrijp me niet verkeerd, het is een goed boek, alleen wat onsamenhangend (à la Remco Campert).


Arnon Grunberg is een schrijver van joodse komaf. Hij heeft verscheidene romans geschreven, waarvan Blauwe Maandag het eerste is, maar ook o.a. toneelstukken, novelles en essays. Hij is een nationaal en internationaal succesvolle schrijver; Blauwe Maandag alleen al werd in acht talen vertaald (Engels, Duits, Deens, Italiaans, Frans, Spaans, Zweeds en Japans). Zijn werk is bekroond met verschillende prijzen, zoals de AKO Literaatuurprijs, de Gouden Ezelsoor en de Gouden Uil.

maandag 13 februari 2012

Who do you want to be

Vandaag weer een Battle Of The Songs, deze keer met Who Do You Want To Be.



Dit is het origineel van Oingo Boingo, een Amerikaanse new waveband. Ik ken ze verder niet, alleen dit nummer. Iemand meer informatie?



En dit is de cover van Sumo Cyco, een nieuwe metal/rockband. Ze kenmerken zich door de vrouwelijke leadzanger en hun horrorachtige - en vaak kleurrijke - videoclips. Dit is het swingendste nummer tot nu toe, normaal zijn de nummers ruiger.

zondag 12 februari 2012

Café matinee

Ik ben vanmiddag naar de carnavalseditie van Café Matinee geweest in het Theater aan het Vrijthof. En, hoewel ik moet toegeven dat sommige artiesten ietwat dubieus waren, zaten er soms toch echte talenten bij (vooral de dertienjarige büteredner* was geweldig).

Café Matinee stond vandaag in het teken van carnaval, en dan met name carnaval in Maastricht. Er werden carnavalsliedjes gezongen (in het Limburgs én het Duits), er was een büteredner, er werden mensen (vaak uit het publiek) kort geïnterviewd over wat zij van carnaval vonden en er werden sketches opgevoerd die -uiteraard- met carnaval te maken hadden.


Ik weet niet precies wat ik er in het geheel van vond; sommige artiesten, zoals de büteredner en Duo XL vond ik geweldig, andere wat minder. Maar de sfeer zat erin en het was gezellig, en daar gaat het toch om?

*Een büteredner: een soort cabaretier die actief is in het carnavalsseizoen.

vrijdag 10 februari 2012

Halo

Nu we toch in hemelse sferen zijn, kunnen we er net zo goed nog even langer in blijven. Dus vandaag in Battle Of The Songs: Halo. (Oké, Halo heeft niet per se te maken met de hemel, maar met een beetje fantasie wel... toch?)



Dit is een 'akoestische' versie van Beyoncé (waarvan het nummer origineel is). Je hoort overigens duidelijk dat het is gemixt in een studio, gezien alle stemmen (inclusief het achtergrondkoor) haar eigen stem zijn, maar echt hinderlijk vind ik het niet. Deze opname komt van haar album I Am Sasha Fierce.



En dit is de cover: Florence + The Machine live op Radio 1 (de Engelse, niet de Nederlandse Radio 1). In het begin lijkt het nummer sprekend op Beyoncé's originele studioversie, maar na een tijdje hoor je dat een harp wordt gebruikt in plaats van een piano; de strijkers zijn overigens wel hetzelfde gebleven.

donderdag 9 februari 2012

Heaven

 Gisteren heb ik een stuk geschreven over In Heaven, waarop ik deze reactie kreeg van Leon:
Ik ken wel werk van David Lynch, maar Eraserhead heb ik nog nooit gezien. De sfeer in het liedje vind ik wel typisch Lynch.
Vervreemdend, bizar, subtiel maar heel spannend, dreigend, beangstigend. In Twin Peaks was het nog wat luchtig, maar dit filmfragment is wel erg beklemmend. Meer de sfeer van Blue Velvet.
In de Pixies-versie is dat griezelige wat weg en is het meer zoals we de Pixies kennen: rauw, direct.
Als we dan toch naar de hemel gaan, dan liever met "Heaven" van Talking Heads.

Dus speciaal voor Leon: Heaven van Talking Heads.




De video komt uit hun 'film' Stop Making Sense (waarover ik later nog wel eens zal schrijven).


De tekst van het lied is ook prachtig, het is haast een gedicht:

Everyone is trying to get to the bar
The name of the bar, the bar is called Heaven
The band in Heaven, they play my favourite song
They play it one more time, they play it all night long

O heaven, heaven is a place, a place where nothing, nothing ever happens
Heaven, heaven is a place, a place where nothing, nothing ever happens

There is a party, everyone is there
Everyone will leave at exactly the same time
When this party is over, it will start again
It will not be any different, it will be exactly the same

O heaven, heaven is a place, a place where nothing, nothing ever happens

When this kiss is over, it will start again
It will not be any different, it will be exactly the same
It's hard to imagine that nothing at all
Could be so exciting, could be this much fun

Oh heaven, heaven is a place, a place where nothing, nothing ever happens
Heaven, heaven is a place, a place where nothing, nothing ever happens

maandag 6 februari 2012

Billie Jean

Vandaag weer eens een Battle Of The Songs, deze keer Billie Jean. Origineel van poplegende Michael Jackson, maar na zijn dood (en misschien al eerder) hebben verschillende artiesten het nummer gecoverd, zo ook Krezip.



Dit zijn de beelden van een optreden van Jackson. Je kunt veel over Michael Jackson zeggen, maar hij kon wel een show neerzetten. Van zijn muziek houd ik niet, maar ik heb een enorm respect voor zijn shows en choreografieën.



Dit is een cover door Krezip, opgenomen tijdens hun afscheidsconcert (destijds uitgezonden op Nederland 3). Ze gingen het nummer spelen kort na Jacksons overlijden, als eerbetoon. Ik moet zeggen dat ik erg van deze versie houd; het is niet zo strak gespeeld als het origineel, iets wat ik wel kan waarderen. Ook van Krezip ben ik normaal gesproken niet zo'n fan, maar dit vind ik een erg goede cover.

zaterdag 4 februari 2012

Finding Peter Jefferies (a long story, with a soundtrack to guide you)

Hele mooie blog van Amanda Palmer, over hoe ze Peter Jefferies, een van haar jeugdhelden, terugvindt. De blog is te lang om hier te publiceren, maar ik geef wel de link.

In de blog beschrijft ze hoe ze voor het eerst kennismaakte met Peter Jefferies, hoe hij uitgroeide tot een grote inspiratiebron voor haar, en hoe ze hem ontmoette in Australië, tien jaar later. (Dit alles begeleidt door een soundtrack bestaande uit geluidsfragmenten en liedjes van YouTube.)


Over Amanda Palmer heb ik al eerder geblogd (gisteren welteverstaan). Ze is de zangeres van The Dresden Dolls, maar maakt ook solo muziek. Hoewel ik niet bepaald van hun/haar muziek houdt, vind ik haar blog een grote aanrader. Het is prachtig om te lezen hoe ze schrijft over haar leven als muzikant; over de dingen die ze meemaakt en de mensen die ze tegenkomt.

vrijdag 3 februari 2012

The mercy seat

Dit is een van de meest intense en mooiste liedjes aller tijden. The Mercy Seat, origineel van Nick Cave, maar ook gecoverd door The Dresden Dolls en Johnny Cash (onder andere).



Dit is een live-versie van het origineel (veel beter dan de studioversie) van Nick Cave. Het mooie aan het nummer is dat het rustig begint, maar steeds luider - en rauwer, en intenser - wordt. Op YouTube staan veel verschillende uitvoeringen van het lied door Cave, maar dit is waarschijnlijk de mooiste.



Deze versie is van The Dresden Dolls, een punkcabaretband. Hoewel ik normaal niet zo'n fan ben van het stemgeluid van Amanda Palmer (de zangeres), vind ik dit een erg mooie versie. De sfeer van The Mercy Seat is perfect gevangen in deze versie; de angst, de wanhoop, prachtig! (Alleen het eerste deel van de video is The Mercy Seat, de rest is Half Jack, een liedje van The Dolls zelf.)



Last but not least: Johnny Cash. Een veel rustigere versie, maar nog steeds erg mooi (vooral Cash' stem). Wat ik zo goed vind aan Johnny Cash, is dat hij een nummer heel rustig kan brengen, zonder dat het ook maar iets aan intensiteit verliest.

donderdag 2 februari 2012

Wolven huilden rond het bosmeer

De vreemdste dingen kom je tegen in kringloopwinkels, vooral de grotere. Alles van koekblikken tot schilderijen, van banken tot boeken. En zo ook kwam ik dit boek tegen, echt zo'n boek wat opa's en oma's vroeger lazen. Zo'n boek waar niets in gebeurt, maar uiterst suggestief is.

Wolven Huilden Rond Het Bosmeer gaat over een winter in het zuid-oosten van Noorwegen. Het volk is arm en heeft, dankzij de strenge vorst, bijna niets te eten. In deze omgeving leven ook Alv Udda en Kirsten Gustsdochter. Kirsten is pas getrouwd met Alv Udda, maar houdt niet van hem. Ze houdt van Bernt Thorkeldszoon, van wie ze een kind verwacht. Maar Kirsten durft het niet toe te geven tegenover Alv; ze is bang voor hem, hoewel hij heel teder en zorgzaam is voor haar.


"Frithjof Eugen Bye is een van die wonderlijke verschijningen in de Noorse letterkunde, een van die outsiders, die stormenderhand het hart van hun publiek veroverden. Geen opleiding als kunstenaar, geen intellectueel milieu. Hij is de zoon van een dorpswinkelier en opgegroeid te midden van bergen en bossen." (De originele flaptekst zet al aardig de toon voor de rest van het boek.)