dinsdag 31 januari 2012

Vogelontdekgids

Naast cultuur houd ik ook heel erg van natuur, en van vogels. En als je erg van iets houdt, ga je de bijbehorende literatuur lezen (ik in ieder geval wel). Dus vandaag het leukste vogelboek ooit: Vogelontdekgids van Nico de Haan en Elwin van der Kolk.

Vogelontdekgids is geen doorsnee natuurgids. Er staan geen schema's in met systematische feiten, maar grappige korte stukjes tekst van Nico de Haan, waarin alleen de relevante feiten over een vogel beschreven staan. De teksten gaan gepaard met mooie illustraties van Elwin van der Kolk.

De schrijfstijl van De Haan laat me het meeste denken aan Annie M.G. Schmidt, vooral in de manier waarop hij dingen beschrijft. Prachtig hoe hij met weinig woorden een vogel beschrijft. (Het boek is niet voor niets bekroond met een Zilveren Griffel.)


Ik denk dat de meesten Nico de Haan wel kennen, waarschijnlijk van tv. Hij heeft al vele televisieprogramma's gemaakt over vogels en natuur (nu heeft hij een programma bij Omroep MAX). Maar naast de programma's schrijft hij ook boeken (zoals Vogelontdekgids) en maakt hij cursussen (over vogels, maar ook over vlinders).

Elwin van der Kolk is minder bekend. Hij werkt als schilder en illustrator, vaak in samenwerking met De Haan. Samen hebben ze de column Excursie gedaan in het tijdschrift Vogels, waarin De Haan zijn vogelbelevenissen beschrijft.

maandag 30 januari 2012

Poker face

Sorry, vandaag geen bijster originele blog, maar wel een leuke (hoop ik dan). Deze keer in Battle Of The Songs: Pokerface.



Ziehier het origineel van Lady Gaga. Hoezeer ik ook van Lady Gaga houd, een goed liedje is het niet, en dat zal het ook nooit worden!



En dit is toch wel de beste cover aller tijden: Glava's trio met bas, cimbaal en viool. De mannen zien er niet uit, maar spelen geweldig! (Ze schijnen overigens meer liedjes gecoverd te hebben, onder andere Womanizer van Britney Spears.)

zaterdag 28 januari 2012

De overloper

Gisteravond werd de telefilm De Overloper uitgezonden, een spin-off van Flikken Maastricht. Hoewel ik in eerste instantie niet enthousiast was om te gaan kijken, heb ik het toch gedaan. En ik heb geen spijt, wat een mooie film! Er zit niet overdreven veel actie in, maar spanning is er genoeg. Je weet niet wie goed is, wie slecht, wat er verder zal gebeuren. Heerlijk!

Het verhaal begint als Wolfs eerder wordt vrijgelaten voor het stelen van vier miljoen euro aan overheidsgeld, en Eva hem probeert te vergeten. Maar als Wolfs zich aansluit bij een bende criminelen, komen ze toch weer tegenover lekaar te staan, als opponenten ditmaal.


Pieter van Rijn regisseerde De Overloper. Nieuw is hij niet bij Flikken Maastricht, gezien hij al eerder 13 afleveringen regisseerde. Veel meer kon ik overigens niet over hem vinden, dus alle informatie is welkom.

vrijdag 27 januari 2012

Asturias

Vandaag een stuk muziek in Battle Of The Songs waar ik zelf al een hele tijd mee bezig ben: Asturias. Eerst speelde ik een variatie op het eerste deel, maar nu speel ik het hele stuk. Ik ga het waarschijnlijk spelen bij mijn D-examen (hoogste graad in muziek), en ga het zeker weten op de cd zetten die ik in de nabije toekomst zal gaan opnemen.

Maar terug waar het om draait: de video's. Ik zet hier John Williams en Ana Vidovic tegenover elkaar, omdat ik door hen het stuk ben gaan spelen, maar -belangrijker nog- het stuk beter ben gaan begrijpen. Hun manier van spelen is zeer verschillend, terwijl ze precies hetzelfde stuk spelen.


Als eerste John Williams in een oude opname in een of andere kerk(?). Williams' manier van spelen is heel traditioneel, hij speelt wat er in de noten staat. Mooi, dat zeker, maar weinig vernieuwend. Hoeft ook niet, hij behoort tot de beste gitaristen ter wereld!



Dit is Ana Vidovic, veel jonger dan Williams en ook vernieuwender in haar spel. Haar versie is vuriger, agressiever, sneller. Mooier? Niet dat ik kan zeggen, het is anders, moderner misschien.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee wie ik het beste vind; beide versies zijn prachtig. Laat dus reacties achter, ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

donderdag 26 januari 2012

Barbe-bleue

Ik heb vanmorgen -eindelijk- de dvd van Barbe-Bleue bekeken, een kerstcadeau van Opera Zuid. Ik moet zeggen dat dit de vreemdste opera (operette) is die ik ooit gezien heb, en zeker ook de grappigste. De personages zijn sowieso al redelijk merkwaardig, maar het decor dat afwisselend een enorm bed, een enorme bank of een kelder is, maakt het nog vreemder.

Barbe-Bleue van Jacques Offenbach is een parodie op het sprookje Blauwbaard van Charles Perrault, maar in deze versie worden Blauwbaards vrouwen niet vermoord, maar verstopt in een kelder (in de wasmachine).

foto: Morten de Boer

Het verhaal begint met prins Saphir die verliefd wordt op Fleurette. Fleurette wil met hem trouwen, maar de prins twijfelt nog. Maar als ze blijkt dat ze de verloren dochter van koning Bobèche is, wil hij alsnog met haar trouwen. Blauwbaard is ook aanwezig bij hun sprookjeshuwelijk, samen met zijn zesde vrouw Boulotte. Blauwbaard wordt verliefd op Fleurette, en besluit Boulotte te vergiftigen, net zoals zijn vijf eerdere vrouwen. Maar dan neemt het verhaal een andere wending...

Barbe-Bleue is geregisseerd door Waut Koeken. Hij regisseerde eerder La Strada van Luc van Hove (gebaseerd op de film van Fellini) en De Toverfluit van Mozart (speciaal voor kinderen in het Nederlands). Verder bewerkte hij nog Aladino E La Lampada Magica van Nino Rota voor kinderen, en regisseerde hij Ba-Ta-Chan, een opera in brabbeltaal.

woensdag 25 januari 2012

André Kuipers' Flickr

Vanmorgen stond er in de Volkskrant een artikel over André Kuipers (en zijn ruimtefoto's). Vanuit de ruimte heeft hij -blijkbaar- internetverbinding, dus ook de tijd om zijn Twitter- en Flickr-pagina's te updaten. Vooral zijn Flickr is de moeite van het bekijken waard. Prachtige foto's, werkelijk waar!


Dit is bijvoorbeeld een foto van de Alpen. Mooi, hè?

De foto's geven een prachtig beeld van de aarde, zoals die nog nooit eerder gezien is (in ieder geval niet dat ik weet). En verder zijn er nog foto's van de ruimte, zoals de maan (zie hieronder). Het commentaar bij de foto's is ook leuk, grappig en/of verhelderend (Zo zien wij de maan. Scherp en langzaam bewegend van of naar de horizon)


Link naar de Flickr-pagina van astro_andre (nee, dit verzin ik niet): http://www.flickr.com/photos/astro_andre/

dinsdag 24 januari 2012

Someone like you

Ik ga een nieuwe serie doen: Battle Of The Songs. Het idee is dat ik twee (of meer) versies van een liedje laat zien/horen om te vergelijken. Het is niet per se een wedstrijd, maar laten zien (horen) wat er allemaal gedaan kan worden met één liedje. Vandaag: Someone Like You.

Ik heb gekozen voor twee akoestische versies, beide opgenomen bij de artiest thuis. Bij Adele is het een professionele opname, bij Iris Kroes een amateuristische (met een ietwat vreemde akoestiek, maar wat maakt het).



Dit is een akoestische versie van Adele, die het lied heeft geschreven. Deze versie wijkt amper af van de studioversie, alleen de zang is ietwat anders op bepaalde momenten. Aan het begin van de video legt ze een beetje over het liedje uit; waar het over gaat, etc.



Deze versie is van Iris Kroes, winnares van The Voice of Holland. Ik heb The Voice niet gevolgd, dus ik weet niet wat ze nog meer heeft gedaan, maar ze schijnt bekend te zijn om haar harpspel. Wat ik bijzonder vind is dat ze zichzelf begeleidt met harp, iets wat volgens mij nog nooit eerder gedaan is. Haar stem is prachtig, over haar harpspel kan ik niet oordelen, maar het klinkt goed.

De winnaar? Geen idee, beiden hebben een geweldige stem. Adele heeft een professionele opname, dus de akoestiek is beter, maar Kroes' versie is ook erg mooi. Ik kan niet kiezen, maar laat me weten wat jij ervan vindt!

maandag 23 januari 2012

Süskind

Süskind is geen mooie film, het is rauw en hard, een opeenvolging van tragische gebeurtenissen. Zondag ben ik erheen geweest. De film is absoluut de moeite waard om te zien, maar wees geval voorbereid, het is nogal heftig.

De film vertelt het verhaal van de joodse verzetsheld Walter Süskind. Hij was hoofd van de Hollandsche Schouwburg tijdens de Tweede Wereldoorlog, in die tijd werden daar joden verzameld om op transport gezet te worden naar concentratiekampen. In deze functie heeft hij voorkomen dat honderden joodse kinderen op transport werden gezet, door op slimme wijze de SS te misleiden.


Rudolf van den Berg is de regisseur van Süskind. Hij regisseert nu al zo'n dertig jaar films en documentaires, waaronder de alomgeprezen film Tirza. Het werk van Van den Berg wordt veel geprezen, en soms serieus bekritiseerd, maar roept altijd gepassioneerde reacties op.

zondag 22 januari 2012

Gaga by Gaultier

Gisteravond werd Gaga By Gaultier uitgezonden op Nederland 3, een interview met Lady Gaga door Jean Paul Gaultier. Gaultier interviewde Gaga (in een soort Frans Engels, à la inspector Clouseau) over haar leven en hoe ze beroemd is geworden. Het interview werd aangevuld door een verteller die meer informatie geeft over Gaga's leven. Het was een beetje vreemd interview, vooral aan Gaultier was te merken dat hij dit nooit doet.

Zowel Gaultier en Gaga zijn grote inspiratiebronnen voor mij. Gaultier is een van de opzienbarendste modeontwerpers in Frankrijk, Gaga is een excentrieke popster die haar muziek op een hoger plan tilt door de opzienbarende aankleding. Dus hun 'ontmoeting' was op z'n minst interessant te noemen. Visueel was het geweldig: het vreemde decor, de opvallende verschijning genaamd Lady Gaga en Gaultier in een van zijn eigen creaties.


De film is geregisseerd door Alex Fighter. Over hem kon ik verder niks vinden, dus als iemand nog verdere informatie heeft, ik hoor het graag.

zaterdag 21 januari 2012

De sterrekindertjes

Ik realiseerde me net dat ik de laatste tijd wel erg veel blog over muziek, dus voor de afwisseling weer eens een boek: De Sterrekindertjes. De Sterrekindertjes is mijn lievelingskinderboek. De illustraties zijn prachtig, en de tekst is ook erg mooi.

De Sterrekindertjes vertelt het verhaal van de sterrekindertjes. 's Nachts komen ze tevoorschijn en spelen op de wolken, maar ze mogen niet op de aarde komen, want daar slapen de gewone kinderen. Het verhaal is geschreven in dichtvorm, en gaat gepaard met grote illustraties. Het is een echt voorleesboek, zo'n boek dat leuk blijft (ook al lees je het voor de honderdste maal).


De illustraties zijn gemaakt door Freddie Langeler, zij was een Nederlandse illustratrice. Ze was autodidact en leerde het vak van haar echtgenoot, Eelco Martinus ten Harmsen van der Beek. Ze werkten vaak samen, maar ook apart deden ze veel. Langeler illustreerde zelf ruim honderd kinderboeken, vooral van auteurs als Alfred Listal, A.D. Hildebrand, A.B. van Tienhoven en Willy Pétillon.

De tekst is geschreven door Annemarie Dragt. Dragt was eerst werkzaam als redacteur, maar ging later ook zelf schrijven. Haar boeken gaan dikwijls over paarden, maar dit keer over de sterrekindertjes.

(De afbeelding is niet de omslag van het boek, maar een illustratie eruit. Ik vond geen goede afbeeldingen van de omslag, daarmee.)

vrijdag 20 januari 2012

Real men play the harp

De beste promo ooit: die van het Dutch Harp Festival 2012. Origineel, grappig, verrassend... Een geweldige introductie op het thema van dit jaar (zie titel).

Dit jaar vindt het Dutch Harp Festival plaats in Vredenburg in Utrecht. Het mooie van het festival is, dat het laat zien hoe veelzijdig harp is. Mensen zien de harp meestal als een sprookjesinstrument, maar het is veel meer dan dat. Alle stijlen kunnen erop gespeeld worden: klassiek, modern, Spaans, jazz, Latijns-Amerikaans, alles! Solo, in ensembles, met een orkest...


Het Dutch Harp Festival bestaat uit een concours, optredens en masterclasses. Dus het is zeker niet alleen voor harpisten, maar ook voor mensen met een liefde voor muziek/harp (en daar bereken ik mezelf toe). Het programma ziet er geweldig uit (zie de website daarvoor).

De promo:

Het Dutch Harp Festival vind plaats van 27 maart t/m 1 april 2012 in Vredenburg in Utrecht. Voor meer informatie: http://www.harpfestival.nl/nl/

donderdag 19 januari 2012

SOPA cabana

Volgens mij heeft iedereen wel meegekregen dat (de Engelstalige) Wikipedia gisteren op zwart ging als reactie op SOPA. En ook ik wil mijn steentje bijdragen aan de protestactie tegen SOPA. Dus bij deze: een blog over SOPA Cabana van Dan Bull.

SOPA Cabana is een lied (+ videoclip) dat Dan Bull heeft gemaakt over SOPA. Hij legt SOPA uit vanuit zijn eigen oogpunt in de toekomst. De toekomst waar SOPA is doorgevoerd en het internet dus gecensureerd is. Hij legt uit waarom ook mensen buiten de Verenigde Staten zich druk zouden moeten maken over SOPA (een Europees plan is immers ook onderweg).


Dan Bull is een Engelse rapper en songwriter die vooral bekend staat om zijn politiek georiënteerde teksten. Niet gek dus dat hij over SOPA rapt. Veel meer kon ik niet vinden, omdat Wikipedia op zwart staat nu ik dit schrijf.

De videoclip is trouwens ook mooi; foto's van jongeren met briefjes in hun handen met de songtekst en/of teksten tegen SOPA. Foto's die op een willekeurige Facebookpagina zouden kunnen staan.

De video:

Stop SOPA nu het nog kan!

woensdag 18 januari 2012

Kid Jordan second line

Een bijzondere combinatie: Da Rookies en The N'Awlins Brassband, breakdance en jazz; en toch gaat het heel goed samen.

Kid Jordan Second Line is een videoclip uit de serie Berlin Tour van The N'Awlins Brassband (videoclips van hun tour in Berlijn). Ik vind het de mooiste, visueel gezien. De Brassband loopt door elkaar en Da Rookies doen breakdance-improvisaties.


Ik heb een bijzondere band met The N'Awlins Brassband. Mijn peetoom (tweede van rechts) speelt trompet (evenals mijn oom (derde van rechts)). Tevens was het de eerste jazzmuziek waar ik echt naar ging luisteren. Ik luister nog steeds weinig jazz, maar als ik het luister zijn The N'Awlins Brassband en Billie Holiday favoriet.

De foto komt trouwens niet uit de videoclip (maar volgens mij wel uit Berlijn).

De video:

dinsdag 17 januari 2012

Vivienne Westwood Man najaar 2012/2013

Vandaag eens iets waarover ik nog nooit eerder heb geblogd: mode. Mode is ook cultuur, dus waarom niet?

Vivienne Westwood heeft kortgeleden een modeshow in Milaan gehouden met haar mannencollectie voor najaar 2012/2013. De gehele collectie is geïnspireerd op de documentaireserie Frozen Planet; de modellen hebben ijs in hun haar en de kleding laat me denken aan de eerste poolexpedities. Met deze collectie probeert Westwood een statement te maken tegen klimaatverandering, om zo zoveel mogelijk mensen bewust te maken van de gevolgen van klimaatverandering (zoals meer natuurlijke rampen).



Vivienne Westwood is een Britse modeontwerper. Ze maakte naam tijdens de punktijd en is nu een van de bekendste ontwerpers van Groot-Brittanië. Haar voornaamste handelsmerk zijn traditionele elementen die op een geestige en/of bizarre manier zijn gecombineerd.

De show:

maandag 16 januari 2012

Lungs

Waarschijnlijk is dit een van mijn favoriete popalbums: Lungs, het debuutalbum van Florence + The Machine. Nu is er ook een tweede album uit, Ceremonials, maar dat heb ik nog niet beluisterd, dus later misschien meer.

Lungs kreeg heel goede recensies over het algemeen. Het is pop, maar dan met een unieke sound (heel kenmerkend is het gebruik van de harp). Het album heeft een mooie afwisseling van bombastisch en ingetogen muziek. De teksten zijn mysterieus, gewelddadig en vol met mooie beeldspraak (hoe de teksten zijn, zo klinkt de muziek).


Over Florence + The Machine heb ik al eerder geschreven (Get More Into Music), dus daarover zal ik hier niet verder uitweiden. Maar ik geef je wel een tip mee: de videoclips zijn geweldig.

zondag 15 januari 2012

The yipiyuk

In the swamplands long ago,
Where the weeds and mudglumps grow,
A Yipiyuk bit on my toe...
Exactly why I do not know.
I kicked and cried
And hollered "Oh"-
The Yipiyuk would not let go.
I whispered to him soft and low-
The Yipiyuk would not let go.
I shouted "Stop", "Desist" and "Whoa"-
The Yipiyuk would not let go.
Yes, it was sixteen years ago,
The Yipiyuk still won't let go.
The snow may fall,
The winds may blow-
The Yipiyuk will not let go.
the snow may melt,
The grass may grow-
The Yipiyuk will not let go.
I drag him 'round each place I go.
This Yipiyuk won't let go.
And exactly now my child at last you know
Exactly why I walk so slow.

Shel Silverstein

Voilà, wederom een gedicht. Deze is genaamd The Yipiyuk, geschreven door Shel Silverstein.

De Yipiyuk is een fictief diertje dat in je teen bijt, en niet meer loslaat, wat je ook doet. Het leeft in de moerassen. In het gedicht wordt de hoofdpersoon gebeten door een Yipiyuk. De Yipiyuk laat niet los, zelfs na zestien jaar niet.


Shel Silverstein was een Amerikaans dichter, singer-songwriter, musicus, componist, cartoonist en schrijver van kinderboeken. Ik kende hem tot vandaag niet (ik kwam het gedicht tegen op de blog van Amanda Palmer). Hij is wel bekend, naar het schijnt; zijn boeken zijn vertaald in twintig talen.

zaterdag 14 januari 2012

Zomer 1945

Oh, wat is dit een mooi stuk: Zomer 1945, gecomponeerd door Bob Zimmerman en Nando Eweg. Het stuk is geschreven voor viool en orkest, het solostuk is speciaal geschreven voor Janine Jansen, beroemd Nederlands violiste.

Zomer 1945 is de titelsong van Süskind, een film over de joodse verzetsheld Walter Süskind. Als beheerder van de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam wist hij te voorkomen dat honderden joodse kinderen op transport werden gezet.


Dit is waarschijnlijk een van de mooiste vioolstukken die ik recentelijk heb gehoord. Het is mooi, emotioneel, droevig; dit past ook wel bij de film. Nee, een vrolijke film is het niet, maar wel mooi (denk ik dan).

De videoclip:

Süskind is vanaf 19 januari te zien in de bioscoop.

vrijdag 13 januari 2012

Dagboek van een poes

Alweer het tweede boek van Remco Campert in korte tijd, en waarschijnlijk het dunste boek dat ik ooit gelezen heb (64 bladzijden!): Dagboek Van Een Poes. Het dagboek van, jawel, een poes.

In Dagboek Van Een Poes beschrijft Poef haar leven bij Rok en Bril (haar baasjes). Veel gebeurt er niet, alleen alledaagse kattendingen, beschreven op Camperts typische manier. De hoofdstukken zijn ongeveer twee bladzijden lang, en in ieder hoofdstuk wordt een 'gebeurtenis' beschreven uit het leven van Poef. (Eigenlijk zijn het meer korte verhalen, want een echte verhaallijn is er niet te ontdekken.)


Het is een leuk boek om te lezen, maar kattenliefhebbers zullen het waarschijnlijk meer waarderen. Ik moet toegeven dat ik Het Leven Is Vurrukkulluk leuker vond (ik houd niet zo van katten). Een slecht boek is het niet, maar het is niets voor mij.

Link naar Het Leven Is Vurrukkulluk: http://otjeblogtcultuur.blogspot.com/2012/01/het-leven-is-vurrukkulluk.html

woensdag 11 januari 2012

Unleashed in the east

Je houdt ervan of je haat het: hardrock. An' baby, I looove it! Een van mijn favoriete bands is dan ook Judas Priest. En omdat we bij ons thuis een nieuwe platenspeler hebben, kunnen we ook weer lp's afspelen (en laat nu net Unleashed In The East op staan als ik dit ben aan het schrijven).

Unleashed In The East is het eerste livealbum van Judas Priest, opgenomen in Tokio tijdens hun Hell Bent For Leather-tour in 1979. Maar hoever dat live gaat? Het album heeft als bijnaam Unleashed In The Studio, zegt genoeg. (Rob Halford heeft jaren later in verschillende interviews gezegd dat de muziek live was, maar dat zijn stem opnieuw overgedaan was in de studio i.v.m. de slechte geluidskwaliteit van de originele opnames.) Al dan niet te min is het een geweldig album, niet voor niets hun best verkopende album tot dan toe.



Judas Priest is een van de meest invloedrijke bands uit het hardrockgenre. Ze kenmerken zich door een dubbele leadgitaar, Halford's operatische stem en het leer en studs in hun outfits. Qua muziek zijn ze het best te vergelijken met Iron Maiden.

dinsdag 10 januari 2012

Wij zijn ons brein

Wordt wetenschap ook tot cultuur gerekend? Ach, het is in ieder geval een boek. En een mooi boek is het zeker (of mag je niet over mooi praten bij dit soort onderwerpen?). In het kort: dit blogbericht gaat over Wij Zijn Ons Brein (geschreven door Dick Swaab).

In Wij Zijn Ons Brein wordt alles uitgelegd over de hersenen; van autisme tot dood, van homoseksualiteit tot religie. De bedoeling van het boek is om een beeld te schetsen over de hele hersenen, dus het gaat niet zo diep als een wetenschappelijke publicatie (hoeft ook ook helemaal niet; in ieder geval niet als je zelf geen wetenschapper bent, maar gewoon algemeen geïnteresseerd). In ieder geval is het enorm leerzaam!


Dick Swaab is een Nederlandse hersenonderzoeker. Hij is hoogleraar neurobiologie aan de Universiteit van Amsterdam, tot 2006 was hij ook directeur van het Nederlands Instituur voor Hersenonderzoek. Ook heeft hij columns geschreven in NRC, waarin hij vragen van lezers beantwoordde over de hersenen. Naar aanleiding van die vragen heeft hij Wij Zijn Ons Brein geschreven.

maandag 9 januari 2012

The back room

Vandaag weer eens een cd! Dit keer The Back Room, het debuutalbum van Editors. Editors is een band van formaat (twee van hun albums zijn zelfs platinum), en is dat naar mijn weten altijd al geweest.

The Back Room is, zoals ik al eerder geschreven heb, het debuutalbum van Editors. Iedereen zal wel met me eens zijn dat het een geweldig album is. De sound is duister en rauw, en kenmerkt zich door tweeslachtige teksten, pakkende gitaarriffs en het gebruik van synthesizers. De muziek (in het algemeen) wordt vaak vergeleken met Joy Division, zelf zeggen ze dat The Cure en R.E.M. grote inspiratiebronnen zijn.


Editors geniet tegenwoordig van een cultstatus in de popmuziek. Iedereen kent hun hitsingle Papillon wel, en ook Smokers Outside The Hospital Doors wordt nog steeds regelmatig op de radio gedraaid (in ieder geval op Studio Brussel). Het is muziek waar iedereen wel van houdt; sommige mensen heel veel, anderen wat minder. (Ik ben in ieder geval nog nooit iemand tegengekomen die Editors echt niet weet te waarderen.)

zondag 8 januari 2012

Na de pauze

Weer een cabaretshow op televisie. Ik kijk eigenlijk best veel cabaret de laatste tijd (ik kijk overigens meer dan ik blog). Deze keer heb ik Na De Pauze van Herman Finkers gekeken, zijn eerste show in ruim zeven jaar (zijn pauze). Die pauze is deels omdat hij CLL (chronische lymfatische leukemie) had, maar ook om een nieuwe show te ontwikkelen. Die nieuwe show, dat is deze geworden.

Een mooie show is het. Geen harde kritiek op de maatschappij, maar een humoristische draai aan alledaagse dingen. De show ging vooral over de pauze, over zijn kanker, over zijn vrouw, over katholicisme. Ik denk dat zo'n show tijdloos is, dat de grapjes na dertig jaar nog leuk zijn.

Muziek kwam er ook veel in voor; Finkers speelde piano en gitaar. De liedjes waren geweldig. Meestal houd ik niet zo van liedjes in cabaret, maar deze droegen echt wat bij. Muzikaal gezien zijn ze ook mooi (heel belangrijk!).


Herman Finkers staat bekend om zijn droogkomische stijl. Hij gaat bijna nooit in op de actualiteit (een voordeel, vind ik). In vergelijking met andere cabaretiers is zijn tempo laag (maar weet je, dat is ook wel fijn voor de afwisseling).

Na De Pauze staat overigens helemaal op YouTube (in 14 delen). Zoek op "Herman Finkers Na De Pauze" of kijk op het kanaal van brasz101.

zaterdag 7 januari 2012

Hunger

Eens iets totaal anders dan normaal: een tijdschrift. Hunger wel te verstaan, een tijdschrift voor "the culturally and visually hungry". Veel interviews, veel foto's, veel cultuur (tja, veel... een understatement voor een tijdschrift formaat telefoonboek).

The Hunger is opgezet door Rankin. Het doel van het tijdschrift is om de creatieve mensen die hij ontmoet bij zijn werk als fotograaf, een stem te geven. Het is een eerbetoon aan de mensen die in het tijdschrift staan, van acteurs tot kunstenaars, van muzikanten tot stylisten en van fotografen tot make-upartiesten. Ieder interview gaat gepaard met een foto's, meestal gemaakt door Rankin zelf.


Hunger komt twee keer per jaar uit. Ik weet niet precies waar het allemaal verkocht wordt in Nederland, maar ik heb de mijne mijn gekocht in december in de Bijenkorf in Maastricht (daar kostte het €8). Het tijdschrift komt oorspronkelijk uit Engeland (of Amerika, daar ben ik niet helemaal zeker van), dus het is Engelstalig. Maar als je geen Engels kan: de foto's zijn ook prachtig om naar te kijken.

donderdag 5 januari 2012

Get more into music

Struinend over YouTube kom je soms de mooiste dingen, zo ook deze afspeellijst. Get More Into Music is een afspeellijst met Florence Welch's (Florence + The Machine) favoriete muziekfragmenten van YouTube. Iedere video heeft zijn eigen introductie door Florence, waar ze uitlegt waarom ze nu precies van deze video houdt/wat ze er zo bijzonder aan vindt.

De artiesten die op Get More Into Music staan, zijn Otis Redding, Diane Cluck, Klaus Nomi, Stevie Nicks en Tom Waits. Allen verschillen ze enorm van elkaar, maar worden verenigd in Florence + The Machine (de onemanband van Welch).


Florence + The Machine is, zoals ik al eerder vermeld heb, de onemanband van Florence Welch. Haar muziek is het beste te omschrijven als folk, maar zaligmakend is deze omschrijving niet. Ze voert je mee in haar eigen droomwereld die soms duister en angstaanjagend is, maar vaak ook heel mooi.

Hierbij de link naar Get More Into Music (laat me weten wat je ervan vindt): http://www.youtube.com/playlist?list=PL40AC2F0FE18FA99B

woensdag 4 januari 2012

The sleeping beauty

Vandaag het tweede deel van The Ballets: The Sleeping Beauty, uitgevoerd door het Nationale Ballet. En wat is 'ie mooi! Het lijkt net of een Russisch sprookje tot leven is gekomen. De kostuums zijn prachtig, evenals de dans. Ik vind deze mooier dan The Nutcracker, vooral de vormgeving.

Er is zeker aandacht besteed aan de aankleding. Balletten zijn altijd wel prachtig, maar door een mooi decor en bijzondere kostuums worden ze alleen maar sprookjesachtiger. Deze voorstelling maakt al je stoutste dromen over sprookjes en ballet waar. Het is net alsof je een oud -Russisch- sprookjesboek openslaat. Peter Wright, de regisseur, heeft een prachtige voorstelling neergezet.


Peter Wright is regisseur, choreograaf, dansleraar en voormalig balletdanser. Hij heeft een tijdlang als choreograaf en creatief directeur gewerkt bij het Birmingham Royal Ballet. Verder heeft hij twee van de drie balletten uit deze dvd-box geregisseerd (The Sleeping Beauty en The Swan Lake).

De dvd-box is overigens van Opus Arte, als iemand interesse heeft om 'm zelf te bestellen.

dinsdag 3 januari 2012

For the beauty of confusion

For The Beauty of Confusion is het eerste soloalbum van Geike, voormalig zangeres van Hooverphonic. Solo is haar muziek meer experimenteel (naar mijn idee) dan met Hooverphonic. Haar muziek is pop, maar zeker geen mainstream. Ze heeft een prachtige stem, en in combinatie met de bepaald niet traditionele instrumenten maakt het dat de muziek een mysterieuze sfeer krijgt. De teksten zijn zoals de muziek, mysterieus en poëtisch.


Geike is vooral bekend als zangeres van Hooverphonic, maar ze heeft meer op haar naam staan. Zo heeft ze samengewerkt met Spinvis voor de soundtrack van Adem, (omdat ze meer materiaal hadden dan nodig, hebben ze het uitgebracht onder de naam Dorleac) en heeft ze samen met Bobbejaan Schoepen het nummer Le Temps Des Cerises opgenomen, voor zijn album Bobbejaan (zijn eerste album in 35 jaar).

maandag 2 januari 2012

Drawing apart together #4

Vanmiddag naar de tentoonstelling Drawing Apart Together #4 in de Wild West Active Space geweest. De Wild West Active Space ligt boven Traders Pop, een kleding-, tijdschriften-, boekenwinkel die eigenlijk veel meer dan alleen de genoemde producten verkoopt.

Drawing Apart Together #4 zijn tekeningen van Claudie de Cleen, Corinne Bonsma, Tammo Schuringa en Thé Tjong-Khing die zijn gemaakt middels "drawing apart together". Het idee achter drawing apart together is dat de één met een tekening begint en die dan opstuurt naar de ander, die dan weer verder gaat met de tekening. De tekening kan dan af zijn, maar kan ook weer teruggestuurd worden. Het doel is om zo verschillende technieken te verwerken in één tekening.


De tekeningen zijn vaak nogal absurd, een gevolg van drawing apart together. Eén persoon zou er in zijn eentje waarschijnlijk nooit op gekomen zijn, maar nu werken meerdere mensen aan één tekening. Overigens zijn niet alle werken door meerdere personen gemaakt, een deel zijn solowerken, zodat de individuele stijlen duidelijk worden. Mooi is het zeker, ook voor de mensen die niet zo snel naar een museum zouden gaan (maar wel voor openstaan voor kunst).

Entree is gratis en de tekeningen zijn ook te koop (de Wild West Active Space is per slot van rekening een galerie). Wees wel snel als je nog wilt gaan, want 7 januari is de laatste dag.

Het leven is vurrukkulluk

Vandaag een boek, voor de afwisseling. En niet zomaar een boek, nee: Het Leven Is Vurrukkulluk van Remco Campert, een heerlijke, zorgeloze roman over de vrienden Boelie en Mees (en een heleboel andere personages).

Een echt verhaal heeft het boek niet, het is eerder een beschrijving van die tijd (de jaren zestig van de vorige eeuw). In het begin lijken de hoofdstukken losse fragmenten, maar later blijkt dat alles onderling samenhangt. Het taalgebruik en de sfeer die het boek uitademt, zijn belangrijker dan de ontwikkelingen in het verhaal.


Remco Campert is een Nederlandse schrijver en dichter. Hij maakte deel uit van de literaire stroming de Vijftigers; Campert was de minst experimentele en 'meest verstaanbare Vijftiger'. Zijn werk bevat veel autobiografische elementen en is vaak cynisch en/of ironisch.

Wel raad ik aan om het boek in de zomer te lezen, en niet in een lauwe decembermaand, zoals ik (gezien het feit dat het zich in de zomer afspeelt).

zondag 1 januari 2012

De 2e viool

Gelukkig nieuwjaar! En om het nieuwe jaar in stijl te beginnen, ga ik alweer bloggen over cabaret. Dit keer De 2e Viool, de oudejaarsconference van Youp van 't Hek.

De titel De 2e Viool verwijst naar de rol die Nederland internationaal speelt. Waar we vroeger een voortrekkersrol hadden, valt dat nu vies tegen. Waar we vroeger trots waren op ons liberalisme en onze tolerantie, zijn we nu nergens trots meer op. We zijn chagrijnig, ontevreden en alles behalve vooruitstrevend.


Het was een ijzersterke conference! Hij was zeker grappig, maar ook bij tijd en wijle ontroerend. En hij wist wanneer te stoppen met een grap (zoals bij het Noorse eiland), zeer belangrijk voor een goede conference.

Ook de muziek was prachtig. Emmy Verhey, grande dame van de Nederlandse klassieke muziek, speelde viool. Niet klassiek, maar... tja, ik weet eigenlijk niet hoe je het noemt. Filmmuziek? Jammer alleen dat Van 't Hek erdoorheen bleef praten (daar maakte hij zelf trouwens ook nog een grap over).