zaterdag 31 december 2011

Hete vrede

Oké, oké, ik geef toe: het is niet eerlijk om te bloggen over een cabaretshow die je alleen op tv gezien hebt. Maar ja, ik kon het niet laten. Daarom gaat deze blogpost over Hete Vrede van Claudia de Breij (werd gisteravond uitgezonden op Nederland 1).

In deze show heeft De Breij het over het tijdperk waar we nu in leven: de "hete vrede". Haar kleinzoon vraagt aan haar, als ze 85 is, wat ze heeft gedaan tijdens de hete vrede. Was ze goed of fout ten tijde van de hete vrede (zoals je goed of fout was in de oorlog)? Had ze bij het Verzet gezeten? En waarom ze in haar tijd niet hadden ingegrepen als ze wisten hoe het zou aflopen (met de klimaatverandering, o.a.)? Want nu lag Den Haag per slot van rekening aan zee.


Een hele sterke show die echt tot denken aanzet, maar niet te serieus en/of ernstig wordt. Een show die ontroert en aan het lachen maakt. (De liedjes waren overigens wat minder, gezien het feit dat het alleen maar liefdesliedjes waren. Zelf zegt ze in de show dat ze alleen nog maar zingt over dingen waar ze absoluut zeker van is, en dat is alleen de liefde.)

vrijdag 30 december 2011

Spiegeljongen

Vakantie, een uitgelezen kans om dikke boeken in een paar dagen uit te lezen. Ik heb dus Spiegeljongen van Floortje Zwigtman gelezen, het laatste deel van de trilogie Een Groene Bloem. De trilogie gaat over Adrian Mayfield, een jongen van zeventien die leeft in victoriaans Londen. Een doodnormale jongen, alleen is hij homoseksueel. En homoseksualiteit werd gezien als ziekte, bovendien was sodomie strafbaar.

In Spiegeljongen is de romance tussen Adrian en Vincent al voorbij. Adrian zwerft over straat, en Vincent gaat trouwen met Octavia, een meisje uit een welgestelde familie. Adrian wil niets liever dan wraak, wraak op de man die ooit van hem had gehouden.
Hij komt in contact met lady Kinderly, een oude travestiet/hoer die hem daarbij wel wil helpen. Zij neemt hem mee naar Parijs, mee naar Vincent. Daar ontmoet hij ook Paul McBride, een Amerikaanse journalist, die zijn levensverhaal wil uitbrengen, de sensationele versie.


Het laatste deel stelt zeker niet teleur. Als de vorige twee delen al dramatisch waren, is dit de overtreffende trap. Het dal waar Adrian nu in zit, is erger dan ooit. En de personages worden merkwaardiger en merkwaardiger.

donderdag 29 december 2011

Marry the night

Een videoclip die eigenlijk een film is, of een film die eigenlijk een videoclip is. Ik zou het niet weten, maar mooi is het zeker. Tevens is het ook de eerste autobiografische videoclip van Lady Gaga. En het beste is: de film is gewoon te bekijken op YouTube (op het kanaal van LadyGagaVEVO).

De film is een surrealistische/absurdistische weergave van Gaga's muziekcarrière. Hoe ze werd afgewezen door haar eerste platenlabel, maar daarna -bij een nieuw platenlabel- uitgroeide tot een ster. In de eerste scène legt ze uit hoe zij haar herinneringen ziet, en Marry The Night is de weergave van de herinneringen over deze gebeurtenis.


De film verschilt van Gaga's andere videoclips in de zin dat het niet per se mooi is in de esthetische zin van het woord. Vooral de scène van de foto hierboven is niet mooi te noemen. Lady Gaga is op geen enkele manier een aantrekkelijke popster; ze is een vrouw op de rand van de afgrond.

Alle scènes hebben een totaal eigen karakter, die een eenheid vormen door het verhaal. Hoewel sommige scènes meer aan het verhaal toevoegen dan andere.

De videoclip:

woensdag 28 december 2011

Nannerl, la soeur de Mozart

Ik ben net weer thuis. We zijn vanmiddag naar de film gegaan en 's avonds zijn we gaan eten in een Italiaans restaurant. De film waar we heen zijn geweest is Nannerl, La Soeur De Mozart, een film over Maria Anna Mozart (geregisseerd door René Féret).

Mozart had namelijk een oudere - en veel minder bekende - zus. Zij was evengoed als Wolfgang een wonderkind, maar dat werd tegengewerkt door haar vader. Ze was immers een vrouw, en in die tijd gold de algemene mening dat vrouwen minderwaardig waren. Zo mochten ze geen orgel of viool spelen, en laat Nannerl nou net heel goed viool kunnen spelen.
Maar ze is listig en verkleedt zich als man. Zo kan ze dicht bij de zoon van de koning komen. Ze maakt grote indruk op hem door haar vioolspel en haar zang. Als hij haar uitnodigt voor een concert van de kinderen Mozart, biecht ze hem op dat zíj het meisje is met de gouden keel. Hij geeft haar de kans zich muzikaal verder te ontwikkelen, en geeft haar opdracht voor hem te componeren. En om het allemaal nog een beetje erger te maken, worden ze ook nog verliefd.


Het is een mooie film, hoewel het verhaal maar moeizaam op gang komt. Maar storend is het niet. Wees wel voorbereid; verwacht geen snelle Amerikaanse actie, maar een rustige opbouw. De muziek is overigens wel prachtig, vooral als je een liefhebber bent van klassiek.

dinsdag 27 december 2011

Extended drawing

Nieuwe tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum: Extended Drawing. Een tentoonstelling die vier Amerikaanse kunstenaars - Sol LeWitt, Robert Mangold, Bruce Nauman en Richard Serra - bij elkaar brengt. De tentoonstelling focust op één bepaald aspect van hun kunst: hun 'tekeningen'. (Hierbij dient het begrip tekening ruim opgevat te worden, want echt sprake van tekeningen is er niet.)

Voor deze tentoonstelling was ik bekend met geen van de vier kunstenaars, nu wat meer, maar eigenlijk alleen het tentoongestelde deel van hun werk. Mooi is het zeker; het ene wel wat meer dan het andere, maar dat is mijn persoonlijke smaak.


Het getoonde werk van Sol LeWitt (zie foto boven) bestaat vooral uit wandschilderingen, zoals de spiraal in de toren. Er wordt veel gebruik gemaakt van felle kleuren, hoewel er ook veel zwart in voorkomt. Het werk van LeWitt is eigenlijk het 'vrolijkste' en makkelijkst te bevatten onderdeel van de tentoonstelling.

Het werk van Robert Mangold is minder toegankelijk. Grote, vreemd gevormde doeken in sobere aardkleuren met ovalen erop geschilderd. Esthetisch heel sterk, maar, zoals ik al eerder zei, minder toegankelijk.

Van Bruce Nauman worden neons en schetsen voor neons getoond. De afbeeldingen zijn plat, pornografisch en gewelddadig; uitgevoerd in neon leidt dit tot een verwarrend en nogal tegenstrijdig geheel. Het aan-en-uitgaan van de lampen laat de figuren bewegen, zodat duidelijk wordt welke handelingen ze uitvoeren.

Richard Serra (foto beneden) is mijn favoriete kunstenaar van deze tentoonstelling. Zijn zwarte vlakken zijn prachtig op de witte achtergrond van de muren. Ze veranderen de hele ruimte in één groot kunstwerk, zonder opdringerig te worden (in tegenstelling tot Nauman).


Een mooie tentoonstelling, maar zeker geen makkelijke. En hoewel de naam iets anders doet vermoeden, zijn er -bijna- geen tekeningen. Maar daarom is de tentoonstelling zeker niet minder geslaagd.

zondag 25 december 2011

The nutcracker

Omdat het Kerstmis is hebben we zojuist The Nutcracker (de Notenkraker) op dvd gekeken, het is tenslotte toch een kerstballet. Deze versie komt uit de The Ballets-dvdbox (drie balletten van Tsjaikovski), ooit als aanbieding gekocht in de webshop van de Volkskrant. Het werd uitgevoerd door het Royal Ballet.

De dans was prachtig, echt heel mooi! De kostuums daarentegen vond ik minder... Het zou mooier zijn als fellere kleuren waren gebruikt, gezien die beter overkomen op een podium. Ik vind het overigens ook beter passen bij het verhaal, maar misschien heb ik vroeger te veel naar de Barbie-versie gekeken. Maar ach, de kostuums leidden in ieder geval niet af van de dans, en daar gaat het per slot van rekening toch om bij een ballet?


Het ballet werd geregisseerd door Anthony Dowell, voormalig artistiek directeur van het Royal Ballet. Vroeger was hij zelf een balletdanser, later vervulde hij verschillende functies bij het Royal Ballet.

Xmaas

Ik heb een kerstcadeau gekregen! Omdat ik geabonneerd ben op Code Maastricht kreeg ik de cd Xmaas, een cd met zes kerstliedjes gespeeld door vier jonge bands/zangers (Jaimy and his Hurricanes (op de foto), Mitchell Ritchi, Jimmy Dee en Twogether).

Alle vier de bands zijn -nog- onbekend, maar maken erg goede muziek. Van de zes nummers op de cd worden drie uitgevoerd door Jaimy and his Hurricanes (de liedjes zijn zelf geschreven... en erg rock 'n roll!). De andere drie worden uitgevoerd door Mitchell Ritchi, Jimmy Dee en Twogether (alle covers, maar erg goed). Jaimy and the Hurricanes kende ik al eerder (volgens mij heb ik ze een keer live gezien), de andere drie niet. Maar wow... wat een muziek! Dit is de beste kerstmuziek die ik ooit heb gehoord! Geen flauwe pop, maar echte rock 'n roll. Je kunt horen dat ze echt een hart hebben voor hun muziek.


Ik kreeg deze cd omdat ik (meer dan een jaar) geabonneerd ben op Code Maastricht, een jongerenblad dat zich specifiek richt op jongeren uit en rond Maastricht. In het blad staan interviews met bekende Maastrichtenaren/jong talent, een agenda met evenementen en vooral veel tips (winkels, etc.), en dus ook veel cultuur! En het beste is: het is gratis!

zaterdag 24 december 2011

Ode aan stroom

De stroom stroomt en neemt mee,
Een kopje koffie, een glas thee,
Een koel glas sap of misschien twee,
Een mailtje van hoe gaat het ermee.

De stroom stroomt overal om je heen,
Komt uit de kast ,de vloer, de muur
Door de deur, gewapend beton en steen
Vervliegt dan op den duur.

De stroom geeft licht, muziek, geluid,
Warmte, bubbels, gevoel en geur.
De stroom is trouw, valt zelden uit
't geeft leven zin en kleur.

Mijn lieve stroom, mijn trouwe vriend
Blijf altijd toch bij mij,
Jij die mij op mijn wenk bedient,
Door jou voel ik mij vrij.


Loesje

Dit is de laatste van de Odes. Een ode aan de stroom die bij jou thuis de lampjes in de kerstboom laat branden (zie je, toch wel een beetje kerstsfeer).

vrijdag 23 december 2011

Gothic art

Een kunstboek vol anti-kunst, dat is eigenlijk wat Gothic Art is. Een boek over een kunststroming waarop wordt neergekeken door kunstkenners, maar geprezen wordt onder de gothics (vandaar de naam gothic art).

Aan het boek is ook wel te merken dat het niet geschreven is door een kunstkenner. Het is eerder geschreven vanuit het perspectief van de liefhebber, de persoon die met heel zijn hart houdt van deze "anti-kunst". En dat is niet eens zo erg als het lijkt, vooral omdat het boek veel afbeeldingen en weinig tekst bevat. Het is een mooi boek om door te bladeren, maar zeker geen kunstboek.


De schrijfster, Jasmine Becket-Griffith, komt zelf uit de gothic art-scene. Ze is een freelance artieste en maakt prints voor merchandise. Haar handelsmerk zijn de duistere 'popjes' die ze afbeeldt. Ze is dus géén schrijfster, maar een kunstenares (die overigens wel met haar hele hart houdt van gothic art).

donderdag 22 december 2011

Ode aan de enter-toets

Geen punt, geen komma, een eindeloze rij
Van lange loze verloren woorden
Een dikke waas, een grijze brij
Voor elke kop alleen maar borden.
Voor elke knop alleen maar woorden.
En gedachten die daar doorheen boorden.

Zonder jou zou altijd alles doorgaan.
Nooit zou iets worden afgebroken.
Alles zou altijd maar bestaan.
Geen dood, geen bloemetjes die ontloken.
Geen vriend of vijand gaat eraan.

Jij bent de eindige omega en daarmee
De start van een nieuwe dag
Een nieuw begin een alfa-lach
Op het gelaat

Elke keer wanneer er iemand
Op de enter-toets slaat.

Loesje

Is het eigenlijk wel een ode aan de enter-toets? Suggesties kun je kwijt in de reacties.

woensdag 21 december 2011

The artist

In plaats van Maastricht Plays Nirvana ben ik naar The Artist gegaan. (Dat kwam beter uit met vervoer, en een van mijn vrienden had me uitgenodigd.) The Artist is een moderne stomme film (een film zonder geluid, dus).

The Artist speelt in Hollywood tussen 1927 en 1932. In het begin beleeft de stille film, en daarmee de acteur George Valentin, zijn hoogtijdagen. Bij toeval leert hij Peppy Miller kennen, een groot fan van hem. Ook zij wil actrice worden, en Valentin helpt haar met haar carrière. Maar dan komt de geluidsfilm op en Miller wordt de nieuwe ster. Valentin blijft hangen in de stomme film, gaat failliet en komt in een depressie terecht.


De film is geregisseerd door Michel Hazanavicius, een Franse regisseur. Bijzonder aan de film is dat het een Frans-Amerikaanse samenwerking is (en dat komt niet zo heel vaak voor). De film is al vaak in de prijzen gevallen, zo heeft de acteur die George Valentin speelt (Jean Dujardin) de prijs gewonnen voor de beste acteur op het filmfestival in Cannes. Verder heeft de film zes Golden Globe-nominaties.

Vinexvrouwen

Ik heb Vinexvrouwen binnen twee dagen uitgelezen; een record, al zeg ik het zelf. En dat zegt veel over het boek. El Bezaz heeft een vlotte, geestige schrijfstijl, een welkome afwisseling op Nietzsche.

In Vinexvrouwen beschrijft Naima El Bezaz haar leven in een vinexwijk. Ze is de enige Marokkaan in de buurt, en hoewel ze al dertig jaar in Nederland woont snapt ze, naar eigen zeggen, nog steeds weinig van de Nederlanders. Ze verbaast zich over zaken als het drugsgebruik in de buurt, naakt zonnen door haar buurvrouw op leeftijd en feestjes met veel drank maar geen eten. Dit alles beschrijft op haar eigen zeer, humoristische wijze.


Naima El Bezaz staat bekend om haar ongezouten mening over religie, seks en maatschappij. Zijzelf vindt dat "taboes er zijn om verbroken te worden", maar menigeen is het daar absoluut niet mee eens. Toen ze een erotische passage uit haar boek Minnares Van De Duivel voorlas in het programma Kopspijkers, stootte ze op veel kritiek van moslims en gereformeerden. Overigens is dit boek in dat opzicht erg net, veel expliciets komt er niet in voor.

dinsdag 20 december 2011

Ode aan de sok

Jij verwarmt grenzeloos,
De uiterste eindjes van mijn benen.
Jij omarmt pretentieloos
Mijn grote en kleine tenen.

Mijn vermoeide zolen
Mijn stoere hiel,
Mijn uitgepuilde kuiten,
Mijn strakgespannen achillespees
In streepjes, bolletjes, ruiten.

Je stinkt en geurt, verwarmt en zweet,
Teennagels, haren, hakken.
Ik werp je wel weg, maar weet
Dat ik je nooit laat zakken.

In wol, viscose of katoen.
Onder broek, charretel of rokken.
In laars, klomp, slipper of in schoen.
Mijn eigenste warme sokken.

Loesje

Juist omdat het rotweer is: een ode aan warme sokken, omdat ze zo fijn zijn.

maandag 19 december 2011

Morgenrood

Dit boek heb ik voor mijn verjaardag van een van mijn vrienden gekregen, een fervent liefhebber van Nietzsche.

Nietzsche onderzoekt in dit boek de moraal; een nogal gewaagde onderneming, zeker rond 1880. Hij breekt rigoureus met de westerse traditie, en brengt verslag uit van zijn overdenkingen over de moraal. Waarom is er de moraal? Wat heeft de moraal voor nut? Alle vragen die Nietzsche in dit boek probeert te beantwoorden. Een vriendelijk boek is het niet, maar zeker interessant.


Morgenrood is geen makkelijk boek om te lezen, maar daarom zeker niet minder de moeite waard. Als je bereid bent je moeite te doen voor boeken, is dit een schat aan informatie. Het zet je aan het denken, ook in deze tijd, waar de moraal minder alomtegenwoordig is dan in de negentiende eeuw.

Het boek is opgebouwd uit zogeheten aforismen, korte stukken tekst waarin hij een bepaald onderwerp ter sprake brengt. Opeenvolgende aforismen hangen in mindere of meerdere maten met elkaar samen in onderwerp, maar staan wel op zich. Door deze opbouw leent Morgenrood zich uitstekend voor stukje bij beetje te lezen; je raakt je verhaal niet kwijt en je hoeft er niet veel tijd voor uit te trekken.

zondag 18 december 2011

Ode aan de thuiszorger

Ze fietst door weer en wind en kou,
In avondrood, bij morgendauw,
Ze trapt haar kuiten rood, wit, blauw,

Ze zalft en steunt,
Trekt kousen uit,
Ze stelt gerust,
Zet pil of spuit,

Een woord, een daad, een klein gebaar,
Staat altijd voor haar mensen klaar,
Verzet de zin, begrijpt de klacht,
Heeft menig mens naar bed gebracht
End doet dat maar,
Jaar naar jaar.

Het grote hart, de goede zin,
Dwars tegen heel de tijdgeest in
Is zij de as, de spil, de draad
Van menig stad, wijk en straat.

Ik weet dat eens de tijd aanvangt
Dat ook ik ben bejaard.
En hoewel ze het niet van me verlangt,
Met haar bescheiden aard,
Zeg ik nu toch alvast: bedankt!
Je bent heel wat levens waard.

Loesje

Lief, hè? Een ode aan de thuiszorger, die het eigenlijk ook wel heel erg verdient.

zaterdag 17 december 2011

Maastricht plays Nirvana

Aanstaande woensdag (21 december) vindt in de Muziekgieterij Maastricht Plays Nirvana plaats, een avond waar tien bands uit Maastricht en omstreken Nirvana gaan coveren. Iedere band speelt één lied van het album Nevermind en een ander lied.


In plaats van Nirvana zo goed mogelijk na te doen, spelen de bands op hun eigen manier. Soms omdat het niet mogelijk is om het op de 'originele' manier uit te voeren (Clean Pete heeft alleen een gitaar en een cello als instrumenten), maar meestal -en voornamelijk- omdat de band zijn eigen sound wil laten horen. Iets gehoord heb ik nog niet, dus ik ben benieuwd!

Maastricht Plays Nirvana vindt 21 december plaats in de Muziekgieterij in Maastricht. De deuren zijn vanaf 20 uur geopend. Toegang is gratis.

vrijdag 16 december 2011

Ode aan de spoelknop

Ik druk, en dan druk ik op jou.
Jij laat dan vlug verdwijnen,
Wat eens van mij was maar waarmee
Ik nooit zou willen verschijnen.

Ik druk en druk mijn zorgen weg,
Mijn slechtste vieze gedachten
Ik druk en druk mijzelf een weg
Door lange donkere nachten.

In ochtendgloren, avondrood
Zorg jij voor mijn verlichting
Jij schenkt mij ruimte, een watersloot
Na elke verrichting.

Ik wil ook in mijn hoofd zo'n knop,
Een knop naar pais en vree.
Maar zulk een knop vind ik doch slechts
Bovenop mijn wc.

Loesje

Dit is het eerste deel van een Loesje-serie genaamd Odes; gedichten die een ode brengen aan alledaagse dingen. Dingen waarbij nauwelijks wordt nagedacht, maar die eigenlijk wel heel dankbaar zouden mogen zijn.

Binnenkort meer!

donderdag 15 december 2011

Zelfverminking

In dit dictee zal ik een gedeelte van Sigmund Freuds gedachtegoed expliqueren aan BN'ers, BV's en andere mensen die nooit ofte nimmer iets van hem hebben gelezen of die net als Nabokov en Van het Reve een diep gegronde hekel aan hem hebben.
Psychoanalyticus Sigmund Freud, theoreticus van het oedipuscomplex, definieert in zijn essay 'Het onbehagen in de cultuur' uit 1930 cultuur als datgene waarmee wij onszelf en de wereld hebben geprobeerd te temmen; ook het verbod op incest is geenszins anders dan een verkeersregel voor de menselijke omgang.
Het 'verbod op de incestueuze objectkeuze', zoals Freud het accuraat formuleert, is ooit geïnitieerd om impulsief bloedvergieten te voorkomen; het gaat om seks, want zoons willen eigenlijk coïteren met hun moeder.
Om dat doel te bereiken moet de zoon zijn vader, zijn concurrent, elimineren, want de geprivilegieerde vader wil zijn eega niet met zijn zoons delen - choquant en egoïstisch; het incestverbod is feitelijk een poging machtsverhoudingen te reguleren.
In jip-en-janneketaal: wetten waardoor conflicten kunnen worden voorkomen; het taboe op incest blijkt niet zozeer een ethische kwestie, als wel een machtsaangelegenheid en hoe daarmee om te gaan.
Nu willen jullie uiteraard wel eens weten wat dit allemaal met cultuur te maken heeft, welnu, cultuur wordt door Freud getypeerd als een soort vader die eist dat wij onze libidineuze neigingen onbevredigd laten in ruil voor symbolische of reële liefde.
Freud noemt dit 'zelfverminking', en ook als wij ten huidige dage de natiestaat in ogenschouw nemen, is er de oude ruil; de burger raakt gedomesticeerd, oftewel hij ziet af van de meeste driftbevrediging, een proces dat wordt geleid door politieke, religieuze en andere autoriteiten.
Wanneer de oproerpolitie op burgers inslaat, zien wij, eerder dan het geweldsmonopolie van de staat in de praktijk, enkele matig betaalde fascistoïde ambtenaren, die de gelegenheid krijgen hun driften te bevredigen.


Arnon Grunberg


Dit is de tekst van het Groot Dictee van gisteren, geschreven door Arnon Grunberg. Zelf heb ik niet meegedaan, maar de tekst vanmorgen gelezen in de krant. De tekst lijkt niet zo moeilijk, vergeleken met andere jaren. Maar ach, wat weet ik ervan?


Van Grunberg werd al verwacht dat de tekst provocatief was; iets met Irak, oorlog, joden of Afghanistan werd al gesuggereerd. Uiteindelijk werd het toch seks. Grunberg zelf hoopt met het onderwerp te bereiken dat mensen zich meer gaan verdiepen in Freud, vooral de mensen die hem (Freud) zien als iemand "met achterhaalde ideeën en een hysterische visie op vrouwen".

woensdag 14 december 2011

Café matinee

Zo, en nu eens iets waar ik zelf aan meedoe: Café Matinee. Aanstaande zondag (18 december) treed ik op als gast-artiest; ik ga daar gitaar spelen.

Café Matinee is opgezet als een café chantant voor jong talent. Bij een café chantant zongen mensen (vaak amateurs) populaire liedjes in een café. Café chantant heeft veel overlap met cabaret.


Nu is het café chantant terug in het Theater aan 't Vrijthof in Maastricht, georganiseerd door Thei Dols, Blanco Besselink en Amanda Sauerkraut. Met Café Matinee bieden ze jong talent een kans om zich te presenteren. Maar er is meer... Bekende Limburgers worden geïnterviewd, er wordt voorgedragen, gezongen en er is ook cabaret.

Ik doe op zondag 18 december mee. De show begint om 15.30 uur, maar de zaal is al om 15 uur open. Entree is €10, kaarten verkrijgbaar aan de zaal.

dinsdag 13 december 2011

Moulin rouge

Moulin Rouge is een film van Baz Luhrmann. En hoewel ik normaal niet van Amerikaanse mainstream films houd, reken ik deze toch tot een van mijn lievelingsfilms.

Moulin Rouge speelt zich af in 1899 in Parijs, waar de jonge, Engelse schrijver Christian zijn geluk zoekt. Hier komt hij in contact met Toulouse-Lautrec, die hem introduceert in de leefwijze van de bohemiens. Christian wordt meegenomen naar de Moulin Rouge, waar hij Satine ontmoet, een courtisane. Hij wordt verliefd op haar; een hertog, echter, heeft ook een oogje op haar. En om het nog allemaal een beetje dramatischer te maken, heeft ze ook nog tuberculose.


In de film zijn vele moderne popliedjes verwerkt, zoals 'Smells like Teen Spirit' van Nirvana, 'Heroes' van David Bowie en 'Like a virgin' van Madonna. Overigens zijn de liedjes wel bewerkt (en vaak samengevoegd tot één). Zo is 'Roxanne' van The Police bijvoorbeeld veranderd in een tango.

zondag 11 december 2011

Lavinia Meijer speelt Philip Glass

We weten natuurlijk allemaal dat klassieke muziek heel mooi is... En wie het tegendeel beweert, zou eens moeten luisteren naar Philip Glass, een van de weinige nog levende (en succesvolle!) componisten. Sterker nog, hij is waarschijnlijk de meest invloedrijke componist van de late twintigste eeuw.

Zijn muziek verwerpt alle vooroordelen over klassieke muziek. Zo zou klassieke muziek saai zijn, iets voor oude mensen, niet modern. Laat me even zeggen: Glass is even modern als de meeste popmuziek.


Maar terug naar waar ik eigenlijk over wilde schrijven: Lavinia Meijer Speelt Philip Glass, een extra cd bij Aangenaam Klassiek 2011 (en eigenlijk zou ik de cd-box alleen al kopen voor dit album).

Op de cd speelt Meijer het stuk Metamorphosis op harp; de eerste keer dat het stuk op harp wordt gespeeld (het origineel is op piano). En eerlijk gezegd vind ik harp zelfs beter bij het stuk passen dan piano.

Deze cd is een enorme aanrader, maar alleen verkrijgbaar bij Aangenaam Klassiek 2011. Maar ach, voor de doorgewinterde liefhebber van klassieke muziek is het een mooie aanvulling op zijn/haar collectie, en voor degene die net begint met klassieke muziek een goede introductie.

woensdag 7 december 2011

Mary and Max

Oké, ik geef het toe, ik heb een beetje een zwak voor klei-animaties. Maar hé, dat neemt niet weg dat dit een erg goede film is. Ik heb de film zelf op dvd (gewonnen via Cultuurkaart.nl), dus ik kan 'm zo vaak kijken als ik wil. Heerlijk!


Mary And Max gaat over Mary Dinkle, een achtjarig meisje zonder vrienden uit Australië, en Max Horowitz, een eenzame man van vierenveertig uit New York. Mary komt bij toeval aan Max' adres en besluit hem een brief te schrijven. Max schrijft wonder boven wonder terug, en zo begint hun bijzondere vriendschap die 20 jaar zal duren.

De film is geregisseerd door Adam Elliot, die eerder een Oscar kreeg voor de korte animatiefilm Harvie Krumpet.

dinsdag 6 december 2011

Fatou

Fatou is het meest recente album van de Malinese zangeres Fatoumata Diawara (afgekort Fato). De muziek is rustig en prettig om naar te luisteren, het genre laat zich het best beschrijven als wereldmuziek.


Het album is taboedoorbrekend. De teksten gaan over onderwerpen als vrouwenbesnijdenis (Boloko) en illegale immigratie (Clandestin), maar dat is niet het enige controversiële aan het album. Ook haar gitaarspel is controversieel, want de gitaar wordt door haar volk beschouwd als een instrument exclusief voor mannen.

Maar dit is niet wat het album zo bijzonder maakt. Het is haar naturelle muziek en haar mooie stem (en haar unieke speelstijl op gitaar).

Ze is zeker niet zomaar een meisje met gitaar.

maandag 5 december 2011

Avatar

In Avatar (An Activist Survival Guide) staat alles wat je moet weten over de maan Pandora. Van de geologie tot de flora en fauna en van de cultuur van de Na'vi tot de wapens van de RDA. (Iedereen die de film heeft gezien, weet waarschijnlijk wel waar ik het over heb.)


Dit boek is onafhankelijk van de film uitgegeven, maar is wel een aanvulling op de film. Het geeft meer informatie over de wereld uit de film (hoe het is op aarde en op Pandora). Dier- en plantensoorten staan erin beschreven, alle wapens (uit de film en meer), de Na'vi; alles.

Geen pagina van het boek is wit. De achtergrond is van verkreukeld papier, met plaatjes daaraan vastgemaakt (met plakband en paperclips), en er zijn kleine papiertjes met aantekeningen in het boek verstopt. Dit alles niet echt natuurlijk, maar gedrukt op papier.

Het boek is geschreven in het Engels, overigens, en redelijk lastig verkrijgbaar (ik heb het mijne gekocht op de boekenbeurs in Maastricht). Er bestaat, volgens mij, geen Nederlandse vertaling.

zaterdag 3 december 2011

Brood voor de vogeltjes

Weer een boek uitgelezen. Dit keer Brood voor de Vogeltjes van S. Carmiggelt.

In dit boek zijn korte verhalen gebundeld, waarin hij dagelijkse situaties beschrijft. Vooral kenmerkend voor zijn schrijfstijl (in ieder geval in dit boek) is zijn ietwat melancholische humor en zijn sterke metaforen.

Carmiggelt weet te boeien, zonder dat er ook maar iets in zijn verhalen gebeurt. Dit boek is een duidelijk voorbeeld dat er niet altijd iets hoeft te gebeuren, wil een verhaal interessant zijn.


Erg fijn om te lezen in de trein of als je het te druk hebt om een heel boek uit te lezen, vooral omdat de verhalen maar 3 bladzijden beslaan. Ik heb het boek meegenomen naar school, om het te lezen als ik even tijd had (in een onverwacht tussenuur of na afloop van een proefwerk, bijvoorbeeld).

vrijdag 2 december 2011

In utero

"Rotherrie, maar wel mooie rotherrie" is eigenlijk hoe je Nirvana kan beschrijven, een van de meest bekende grunge-bands uit het begin de jaren '90. Ze zijn vooral bekend van hun hit Smells Like Teen Spirit, die iedereen (die een beetje van popgeschiedenis af weet) wel kent. Maar dat nummer staat niet op deze cd...

Deze cd is niet hun meest bekende album Nevermind, maar In Utero. In Utero is het laatste studioalbum van de band, uitgebracht in 1993. De band was al bekender dankzij hun vorige album (Nevermind), en In Utero werd stond al gauw op #1 in Australië en Amerika. Toch was het een minder groot commercieel succes dan Nevermind. Niettemin is het een erg mooi album.


Kurt Cobain heeft een mooie, rauwe stem die geweldig past bij de muziek. Nirvana bestaat maar uit drie personen, dus ook het instrumentarium is beperkt (een vijfsnarige gitaar, zang, basgitaar en drums). Veel melodie is dus ook niet te bekennen, wat overigens niet wil zeggen dat het geen mooie muziek is.

donderdag 1 december 2011

The raven

Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
`'Tis some visitor,' I muttered, `tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more.'

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels named Lenore -
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
`'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more,'


Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
`Sir,' said I, `or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.


Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, `Lenore!'
This I whispered, and an echo murmured back the word, `Lenore!'
Merely this and nothing more.


Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
`Surely,' said I, `surely that is something at my window lattice;
Let me see then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more!'

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.


Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore,
`Though thy crest be shorn and shaven, thou,' I said, `art sure no craven.
Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'


Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,
With such name as `Nevermore.'


But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered `Other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.'
Then the bird said, `Nevermore.'


Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
`Doubtless,' said I, `what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his hope that melancholy burden bore
Of "Never-nevermore."'

But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;
Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore
Meant in croaking `Nevermore.'


This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!


Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
`Wretch,' I cried, `thy God hath lent thee - by these angels he has sent thee
Respite - respite and nepenthe from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'


`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'


`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels named Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels named Lenore?'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting -
`Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!

Edgar Allan Poe

The Raven is een gedicht uit 1845 van Edgar Allan Poe. Het gaat over een mysterieus, nachtelijk bezoek van een raaf aan de verteller, die treurt om Lenore, zijn overleden geliefde.


Kenmerkend voor het gedicht zijn de vele archaïsmen (oude, uit de mode geraakte woorden) en de vele symboliek, zoals de raaf zelf en de buste van Pallas Athena (waar de raaf of op zit).

Het gedicht lijkt net een liedtekst te zijn door het vele herhalen van woorden binnen de strofen en, niet geheel onbelangrijk, het eindigen met het woord "nevermore" bij iedere strofe. Niet verwonderlijk dan ook dat Omnia het gedicht op muziek heeft gezet.